V SA/Wa 3299/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.Z., zwana dalej Skarżącą zakwestionowała decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zaskarżoną decyzją nałożono na Skarżącą także sankcję w wysokości 2 568,65 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącej wykonanie tej decyzji wyrządzi jej znaczna szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż pozbawi ją i jej rodziną dochodów. Twierdzi ona ponadto, że z uwagi na jej kiepską sytuację finansową uiszczenie sankcji może również doprowadzić do problemów finansowych z prowadzeniem jej gospodarstwa rolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle tych uregulowań instytucja wstrzymania wykonania ma niewątpliwie charakter wyjątkowy. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek Skarżącego, to na nim spoczywa ciężar wykazania okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). W ocenie Sądu zdawkowe twierdzenie Skarżącej, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie prowadzi do stwierdzenia zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nałożenie na Skarżącą sankcji nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28.04.09 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty orzeczonej w decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia będą mu przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami. Oceniając natomiast wniosek w zakresie badania przesłanki dotyczącej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody Sąd podkreśla, że kwota nałożonej sankcji obiektywnie nie jest wysoka. Jeżeli jednak Skarżąca twierdzi, że uiszczenie tej kwoty wyrządzi jej szkodę, to powinna jasno i przejrzyście zobrazować swoją sytuację finansową, a także poprzeć twierdzenia odpowiednimi dokumentami. Tym bardziej, że szkoda o której mowa w art. 61 § 3 to szkoda jakakolwiek, ale szkoda znaczna. W ocenie Sądu, lakoniczne uzasadnienie wniosku, oparte jedynie na oświadczeniu Skarżącej o trudnej sytuacji finansowej, pozbawione źródła umożliwiającego jego weryfikację, może prowadzić jedynie do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.