V SA/Wa 3399/15

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą FHU W. K. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]w przedmiocie: kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: przyznać Skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy K. P. (dalej: "Skarżący") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że przebywa w zakładzie karnym, nie posiada żadnego majątku, oszczędności, wierzytelności, nie pracuje i nie uzyskuje dochodów. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje. Na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1 oraz art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", referendarz sądowy może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat i wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek jest zasadny w całości. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia okoliczność, iż Skarżący przebywa w zakładzie karnym. Skarżący nie świadczy odpłatnej pracy, nie uzyskuje dochodów, nie posiada żadnych środków finansowych, oszczędności oraz majątku, a więc również nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.