V SA/Wa 3460/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. W. – M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] [...] jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] października 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. odmawiającą zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych w wysokości 15.856 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 15.856 zł z tytułu dokonanej odprawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych marki Citroen DS4 (9 szt.). Uzupełniając wniosek strona dołączyła 4 listy przewozowe potwierdzone przez odbiorcę, faktury zakupu (w tym jedna pro forma), faktury sprzedaży ww. samochodów, dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju i potwierdzenia przelewu za samochody. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. odmówił zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej ww. samochodów osobowych. Organ I instancji stwierdził, że jedną z podstawowych przesłanek warunkujących zwrot podatku akcyzowego jest okoliczność, by dostarczane wewnątrzwspólnotowo pojazdy nie były wcześniej zarejestrowane na terytorium kraju. Natomiast organ ustalił, że 9 szt. samochodów objętych przedmiotowym wnioskiem figuruje w centralnej ewidencji pojazdów ze statusem pojazd zarejestrowany. Rejestracji dokonano na wniosek [...] Sp. z o.o., [...] [...] , [...] , [...] - podmiotów, od których strona kupiła przedmiotowe samochody a następnie sprzedała je do Francji. Oznacza to, że przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej były samochody zarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Naczelnik sporządził tabelę, w której w odniesieniu do każdego samochodu wskazał datę wystawienia faktury zakupu, 1 faktury pro forma, datę wystawienia faktury sprzedaży, datę jego rejestracji w [...] i wystawienia dokumentu CMR. Następnie w odniesieniu do samochodu z poz. 1 tabeli wskazał, że został on zarejestrowany przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej, z poz. 2 tabeli, że w dokumencie CMR w jego poz. 24 brak jest daty dostarczenia tego pojazdu odbiorcy, zaś w odniesieniu do samochodów w poz. 3-9 tabeli, że zostały one zarejestrowane przed rozpoczęciem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Z powyższych względów organ I instancji odmówił zwrotu akcyzy. Od decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie zwrotu podatku akcyzowego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 752, dalej: u.p.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że sporne pojazdy w momencie dostawy wewnątrzwspólnotowej były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym oraz, że strona nie udowodniła dokonania dostawy pojazdu Citroen DS4 nr VIN [...] , - art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W uzasadnieniu strona podniosła, iż Naczelnik wyjaśniając sprawę powinien był zwrócić się do wydziałów komunikacji poszczególnych urzędów z prośbą o informacje czy i kiedy samochody zostały zarejestrowane, z uwzględnieniem charakteru dokonanej rejestracji. Naczelnik błędnie przyjął, że skoro samochody w dniach [...] stycznia 2013 r., [...] stycznia 2013 r. i [...] lutego 2013 r. zostały czasowo zarejestrowane, to przesłanka braku wcześniejszej rejestracji nie została spełniona. Tymczasem organ nie skonfrontował dat dostawy samochodów widniejących w CMR z datami rejestracji stałej pojazdów, która przekreśla możliwość zwrotu akcyzy. Tymczasem czasowa rejestracji nie stoi na przeszkodzie w zwrocie podatku akcyzowego. Nadto składając wniosek o zwrot podatku dołączyła komplet dokumentów jednoznacznie wskazujących na dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej pojazdu Citroen DS4 nr VIN [...] jak również pozostałych pojazdów, z tym, że jeżeli organ uznał, że jego zdaniem załączone dokumenty nie dowodzą dokonania dostawy, powinien w oparciu o treść art. 169 § 1 OP lub art. 155 OP wezwać stronę do złożenia dodatkowych dokumentów czego nie uczynił. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Dyrektor Izby utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po wskazaniu podstaw prawnych organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z treścią art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel i który dokonuje dostawy niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu dostawa ta jest realizowana, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania przemieszczenia tego samochodu osobowego. także wtedy, gdy dostawa została dokonana w jego imieniu przez inny podmiot. Organ wskazał, że w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu dokumentami potwierdzającymi ich realizację stanowią list przewozowy CMR albo komunikat elektroniczny [...] – "Potwierdzenie wywozu" w elektronicznym systemie ECS lub karta nr 3 dokumentu SAD, lub też inne dokumenty przewozowe potwierdzające odbiór samochodów w innym kraju członkowskim lub poza obszarem Unii Europejskiej. Wskazując na treść art. 4, art. 5 ust. 1 i art. 9 ust. 1 Konwencji CMR organ podkreślił, że list przewozowy jest dowodem zawarcia umowy przewozu, jej warunków i przyjęcia towaru przez przewoźnika a jedną z jego podstawowych funkcji jest funkcja dowodowa. Organ przytaczając wyrok Sądu Najwyższego z 3 września 2003 r. sygn. akt II CKN 415/01 i odnosząc się do treści art. 12 Konwencji CMR wskazał, że nadawca ma prawo rozporządzać towarem, przy czym spoczywają na nim zarówno określone prawa jak i obowiązki związane z towarem bez względu na to, czy sam dostarcza przewoźnikowi towar do wysyłki, czy też czyni to w jego imieniu inny podmiot. Przesądzające znaczenie ma wymóg umieszczenia w liście przewozowym CMR danych dotyczących nadawcy i przewoźnika. Ponadto w przypadku gdy list przewozowy nie dokumentuje wywozu towaru w ramach dostawy wewnatrzwspólnotowej konieczne jest złożenie innych dokumentów, które potwierdzą ten fakt. Dyrektor Izby podkreślił, iż ustawodawca w ustawie o podatku akcyzowym, oznaczając podmiot uprawniony do zwrotu akcyzy, celowo nie użył określenia "nabył prawo własności samochodu osobowego", lecz zwrotu "nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel". Określenia te nie są tożsame i każde z nich obejmuje inny krąg adresatów, na co wskazuje w swoim wyroku NSA z 23 maja 2013 r. I GSK 284/12. Odwołując się zaś do wyroku WSA w Łodzi z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 1060/12 organ zauważył, że stwierdzić też należy, że " posłużenie się innym podmiotem do wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, czyli podmiotem działającym w imieniu podmiotu dokonującego dostawy, nie ma żadnego wpływu na określenie podmiotu uprawnionego do zwrotu akcyzy, bowiem uprawnionym do zwrotu akcyzy jest zawsze ten podmiot, w imieniu którego dostawa została zrealizowana". Dyrektor Izby zauważył, że to na stronie ciąży obowiązek przedstawienia niezbitych dowodów, które wiernie odzwierciedlają dokonanie przez nią lub w jej imieniu dostawy wewnątrzwspólnotowej czego zabrakło w niniejszej sprawie. Dyrektor wskazał także, że pojazdy posiadały status "zarejestrowanych" w momencie dokonania ich przemieszczenia, co uniemożliwia otrzymanie zwrotu podatku akcyzowego. Nie bez znaczenia bowiem ustawodawca użył w art. 107 ust. 1 u.p.a. zwrotu "niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju", co w dosłownym znaczeniu oznacza "przed upływem pewnego określonego czasu, przed jakimś wydarzeniem". Dyrektor Izby wyjaśnił, że wprowadzenie tej przesłanki przez ustawodawcę związane jest z realizacją zasady opodatkowania wyrobów akcyzowych w kraju ich konsumpcji. Akcyza, jako podatek konsumpcyjny, jest podatkiem pośrednim, co oznacza, że faktycznym podmiotem ponoszącym ciężar opodatkowania akcyzą jest ostateczny konsument, a nie podmiot, który jedynie formalnie był obowiązany do naliczenia i zapłaty tego podatku. Celowościowa wykładnia ww. przepisu wskazuje, że aby zwrot podatku akcyzowego był możliwy samochód osobowy nie może być zarejestrowany na terenie kraju przed dokonaniem dostawy, gdyż taka rejestracja stanowi dowód konsumpcji. Oceniając spełnienie przez stronę przesłanek art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym Dyrektor stwierdził, że strona zachowała jednoroczny termin do złożenia wniosku o zwrot akcyzy liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej wyłącznie wobec 1 samochodu z poz. 1 załącznika ( chodzi o tabelę przyp. Sądu), natomiast nie dochowała terminu w stosunku do pozostałych 8 samochodów z poz. 2-9 tabeli. Ponadto Dyrektor stwierdził, że strona w chwili dokonywania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych, dysponowała prawem rozporządzania tymi pojazdami jak właściciel tylko w odniesieniu do jednego samochodu tj. z poz. 1 tabeli ponieważ dowodzi tego treść pola 1 i 22 CMR, natomiast w odniesieniu do pozostałych 8 faktu tego nie wykazała. Jeśli chodzi o wspomniane 8 samochodów to strona nie przedstawiła niepodważalnych listów przewozowych jako, że w przedstawionych listach brakuje potwierdzenia nadania ich przez Spółkę oraz potwierdzenia ich odbioru przez nabywcę( pola 22 i 24). Dyrektor wskazał również, że strona nie spełniła przesłanki braku uprzedniej rejestracji wszystkich samochodów na terytorium kraju przed ich dostawą, przy czym jeśli chodzi o pojazd z poz. 1 tabeli o nr VIN [...] , został on zarejestrowany przed datą dokonania dostawy, zaś pozostałe 8 przed datą rozpoczęcia ich przemieszczenia, na co wskazuje treść listów przewozowych CMR. Dyrektor odniósł się także do wszystkich zarzutów odwołania i uznając, że nie są zasadne wskazał, że Strona nie spełniła wszystkich przesłanek warunkujących zwrot akcyzy na podstawie art. 107 ust. 1 u.p.a. w związku z czym decyzja organu I instancji była prawidłowa. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby z dnia [...] października 2014 r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. 2) art. 107 ust. 1 u.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że sporne pojazdy w momencie dostawy wewnątrzwspólnotowej były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym oraz, że strona nie udowodniła dokonania dostawy pojazdu Citroen DS4 nr VIN [...] , 2) art. 107 ust. 3 i ust. 4 u.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż dokumenty przewozowe nie potwierdzają dostawy wewnątrzwspólnotowej przedmiotowych pojazdów, 3) art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji Podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o ogólne informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W motywach skargi skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie należy ustalić chronologię zdarzeń gdyż ma to znaczenie dla zastosowania art. 107 ust. 1 u.p.a. Podkreślił, że wnioski o rejestrację pojazdów złożono [...] stycznia 2013 r., zaś ich rejestracja miała miejsce w dniu [...] stycznia 2013 r., [...] stycznia 2013 r., [...] lutego 2013 r. i była to rejestracja czasowa. Czasowa rejestracja samochodu nie stanowi pierwszej rejestracji pojazdu w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym i nie stanowi przeszkody do uzyskania zwrotu, o którym mowa w art. 107 ust. 1 u.p.a. Oznacza to, że przesłanka "braku wcześniejszej rejestracji została spełniona" i nie było podstaw prawnych do wydania decyzji odmawiającej zwrotu podatku. Skarżący wskazał, że wykładni przedmiotowego przepisu dokonał WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 17 maja 2012 r. III SA/Po 249/12, który wskazał, że zwrot akcyzy uniemożliwia dopiero rejestracja stała pojazdu. Nadto skarżący wskazał, że dokonał sprzedaży spornych pojazdów [...] jednakże z punku widzenia art. 107 ust. 1 u.p.a. nie ma to znaczenia, ponieważ w dacie dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, posiadał "prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel". Odnosząc się do kwestii związanych z dostawą samochodu o nr VIN [...] wskazał, że dołączył wszystkie niezbędne dokumenty w postaci listu przewozowego CMR, potwierdzenia wywozu, faktury zakupu,i sprzedaży pojazdu, potwierdzenie przelewów. Naczelnik nie miał w związku z tym prawa zakwestionowania dokonania dostawy tego samochodu z braku dokumentu potwierdzającego jego odbiór ponieważ nie wymaga tego żaden przepis u.p.a i OP. Skarżący zwrócił uwagę, że organ przy wydaniu decyzji odmawiającej zwrotu akcyzy, oparł się jedynie na danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacji z faktur sprzedaży przedmiotowych samochodów, jednakże, ani dane zawarte w elektronicznym systemie CEPIK ani zapisy na fakturach, nie zawierają podstawowej, a kluczowej w sprawie informacji, że rejestracje w ww. terminach miały charakter czasowy. Pominięcie przedmiotowych okoliczności spowodowało wydanie błędnej decyzji przez Naczelnika Urzędu a następnie utrzymanie jej w mocy przez Dyrektora Izby Celnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia odmawiającego zwrot akcyzy. Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w cyt. art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.). Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę ze wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (Art. 107 ust. 4 u.p.a.) Ciężar dowodu, obowiązek wykazania spełnienia przesłanek uprawniających do zwrotu akcyzy, spoczywa na wnioskującym o ten zwrot. Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są: 1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, 2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności, 3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju, 5) złożenie wniosku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Celnego, 6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego. Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie. W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej 9 samochodów marki Citroen DS4. Dyrektor Izby Celnej w przeciwieństwie do organu I instancji uznał, że skarżący nie dochował jednorocznego terminu do złożenia wniosku o zwrot akcyzy w odniesieniu do 8 samochodów z poz. 2-9 tabeli zawartej w decyzji organu I instancji, i Sąd podziela to stanowisko. Wynika to z faktu, że wniosek został złożony w dniu 28 stycznia 2014 r. i chociaż listy przewozowe bez numerów, w których samochody te zostały wykazane jako podlegające dostawie wewnątrzwspólnotowej wprawdzie noszą datę 28 stycznia 2013 r., lecz nie zawierają wskazania przez odbiorcę daty ich odbioru, zatem należy uznać, że skarżący, który nie wykazał w żaden inny sposób, że dostawa ta miała miejsce tego dnia, nie wykazał, że złożył wniosek w terminie. Nadto Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w odniesieniu do tych samych pojazdów, skarżący nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, że dysponował tymi samochodami jak właściciel lub, że dostawa realizowana była w jego imieniu, jako, że brak jest stosownych zapisów w odniesieniu do określenia podmiotu dokonującego dostawy w rubryce 22 i potwierdzenia odbioru w rubryce 24 przez odbiorcę pojazdów. Stanowisko Dyrektora istotnie znajduje uzasadnienie w treści CMR z [...] stycznia 2013 r. ( dotyczy on 5 samochodów), ponieważ o ile w rubryce nr 1 wskazany jest skarżący, o tyle w jego rubryce 22 znajduje się pieczątka imienna osoby fizycznej, nadto w CMR z [...] stycznia 2013 r. ( dotyczy 2 samochodów) i z [...] stycznia 2013 r. ( 1 samochód) w rubryce 22 znajdują się jedynie nieczytelne podpisy złożone przez bliżej niezidentyfikowane osoby, co do których brak jest wiedzy kim one są i jaki jest ich związek ze skarżącym. Należy zatem uznać, że nie wykazał on, iż jest nadawcą spornych samochodów tym bardziej, że nie złożył żadnych innych dokumentów na tę okoliczność. Dyrektor uznał również, że w odniesieniu do wszystkich samochodów objętych wnioskiem skarżącego, sporne jest także wypełnienie przez skarżącego wymogu braku zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W ocenie Sądu, organy podatkowe na podstawie zgromadzonych dokumentów, miały podstawy do stwierdzenia, że skarżący nie spełnił spornego warunku. Należy bowiem podkreślić, że z dokumentów tych jasno wynika, iż [...] Sp. z o. o. w odniesieniu do 2 samochodów z poz. 1 i 2 tabeli dokonała pierwszej rejestracji pojazdów odpowiednio w dniu [...] stycznia 2013 r. i [...] lutego 2013 r. natomiast pozostali zbywcy, od których skarżący kupił pozostałe 7 samochodów dokonali ich pierwszej rejestracji na terytorium kraju w dniu [...] stycznia 2013 r. . Powyższe wynika z danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jak również w odniesieniu do 2 samochodów sprzedanych przez [...] również z faktur sprzedaży, w których wskazano ich numery rejestracyjne. W tym miejscu warto zauważyć, że zgodnie z art. 80a ust. 1 ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm., dalej: Prawo o ruchu drogowym) tworzy się centralną ewidencję pojazdów, zwaną dalej "ewidencją". W myśl natomiast ust 2 art. 80a Prawa o ruchu drogowym w ewidencji gromadzi się dane i informacje o pojazdach zarejestrowanych oraz o ich właścicielach lub niektórych posiadaczach. Zgodnie z art. 80a ust. 4 Prawa o ruchu drogowym ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw wewnętrznych w systemie teleinformatycznym. W rozumieniu niniejszej ustawy minister ten jest administratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2014, poz. 1114) system teleinformatyczny, to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania zapewniający przetwarzanie, przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych przez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2014 r. poz. 243 i 827). Należy także wskazać, że art. 80b ust. 1 i 1a Prawa o ruchu drogowym wskazuje jakie dane gromadzi się w tej ewidencji. Dane te dotyczą pojazdu, dowodu rejestracyjnego (albo pozwolenia czasowego), karty pojazdu, organu (który dokonał rejestracji pojazdu), właściciela pojazdu (oraz posiadacza), a także zawierają inne informacje szczegółowo wskazane w tym przepisie. W szczególności należy stwierdzić, co ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, że w ewidencji tej gromadzone są dane dotyczące pierwszej rejestracji pojazdu (art. 80b ust. 1 pkt 1 lit. g Prawa o ruchu drogowym) oraz informacje o wyrejestrowaniu pojazdu wraz z datą i przyczyną wyrejestrowania (art. 80b ust. 1a pkt 2 lit. g Prawa o ruchu drogowym). Natomiast art. 80b ust. 2 pkt 1 i 4 Prawa o ruchu drogowym wskazuje, że dane lub informacje, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a, przekazuje do ewidencji: 1) wymienione w ust. 1 pkt 1-5 – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po zarejestrowaniu pojazdu (...); 4) wymienione w ust. 1a – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po ich uzyskaniu. Kolejne przepisy tej ustawy regulują kwestie udostępniania tych danych. I tak art. 80c ust. 1 pkt 8 Prawa o ruchu drogowym wskazuje m.in., że dane lub informacje zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one niezbędne do realizacji ich ustawowych zadań (...), z zastrzeżeniem ust. 2 organom kontroli skarbowej, organom celnym i wywiadowi skarbowemu. Mając zatem na uwadze powyższe przepisy organy prawidłowo ustaliły – w odniesieniu do 9 samochodów objętych wnioskiem skarżącego o zwrot akcyzy - na podstawie prowadzonej przez ministra centralnej ewidencji, że sporne pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane w kraju ( w dniach [...] stycznia, [...] stycznia i [...] lutego 2013 r.) a więc przed ich dostawą wewnątrzwspólnotową. Nie budzi wątpliwości sądu, że wydruk z ewidencji może stanowić dowód w sprawie. Zdaniem sądu dowód ten jest dowodem równoważnym z dowodem urzędowym. Wynika to bowiem zarówno z faktu prowadzenia tej ewidencji przez organ centralny, jak również ze sposobu gromadzenia danych. Zatem organ mógł przyjąć, że samochody zostały zarejestrowane w kraju w datach wskazanych w ewidencji. Z ewidencji wynika zarówno organ rejestrujący, data i nadany pojazdom numer rejestracyjny. Stąd też prawidłowa była konstatacja organu, że konsumpcja danego pojazdu nastąpiła w kraju, a nie na terytorium innego państwa członkowskiego. Dowodem powyższego są dane z CEPiK, które jasno wskazują, na datę poboru danych, że sporne pojazdy są nadal zarejestrowane. Dlatego też prawidłowo organ z tej przyczyny odmówił zwrotu podatku akcyzowego. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego wskazujących, że rejestracja w kraju miała charakter czasowy, a nie stały, co w jego ocenie przesądza o możliwości zwrotu akcyzy, to należy wskazać, że jest to twierdzenie nieuprawnione. Po pierwsze i najważniejsze organ dysponuje dowodem, który jasno wskazuje, że pojazd był i nadal jest zarejestrowany. Tego dowodu strona w żaden sposób nie obaliła, mimo, że ciężar dowodowy w postępowaniu w przedmiocie zwrotu akcyzy obciąża wnioskodawcę a nie organ. Z danych CEPiK jasno wynika oprócz daty pierwszej rejestracji wszystkich samochodów fakt, że do dnia pobrania danych z ewidencji, tj. [...] czerwca 2014r. pojazdy, od których strona żąda zwrotu akcyzy były zarejestrowane w kraju i posiadały zwyczajne tablice rejestracyjne. Zatem bezzasadne są twierdzenia skarżącego o niezarejestrowaniu tych pojazdów. Ponadto Sąd wyjaśnia, że art. 74 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym wskazuje na dwa rodzaje rejestracji czasowej: z urzędu oraz na wniosek. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego artykułu, rejestracji z urzędu dokonuje się w przypadku złożenia wniosku o rejestrację. Rejestracja na wniosek dopuszczalna jest w przypadku wywozu pojazdu za granicę, przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w sytuacji przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. Należy zauważyć, ze zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322, ze zm.,) w przypadku rejestracji czasowej pojazdu, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy ( czyli z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację), organ rejestrujący wydaje pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, nalepkę kontrolną. W sytuacji natomiast wydawania przez organ dokumentów w przypadku rejestracji czasowej pojazdu, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 ustawy, w myśl § 6 ust. 3 rozporządzenia organ rejestrujący wydaje pozwolenie czasowe, zalegalizowane tymczasowe tablice (tablicę) rejestracyjne. Z treści danych CEPiK wynika, że wszystkie samochody miały zwyczajne tablice samochodowe a więc takie o jakich jest mowa w § 16 pkt. 1 powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury a nie tablice tymczasowe stosowane do oznaczania pojazdów czasowo zarejestrowanych o jakich jest mowa w § 16 pkt 4 rozporządzenia. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że rejestracji pojazdów dokonano z urzędu, po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdów (art. 74 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym). Powodem rejestracji czasowej pojazdów, która miała miejsce w sprawie, nie było pozwolenie czasowe, w celu wywozu za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a Prawa o ruchu drogowym). Sąd podkreśla, że czasowa rejestracja z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu (art. 74 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy) jest częścią procesu rejestracji pojazdów, których celem było trwałe dopuszczenie do ruchu na terytorium kraju. W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotowe samochody zostały zarejestrowane na terytorium kraju. W ocenie Sądu, ten rodzaj rejestracji czasowej wyklucza prawo domagania się zwrotu akcyzy. Skoro rejestracji czasowej dokonano w celu rejestracji tych pojazdów, to należy uznać, że te pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane na terytorium kraju w dniu [...] i [...] stycznia 2013 r., oraz [...] lutego 2013 r., co potwierdzają dokumenty w sprawie, w tym dane z CEPiK, a z tego tytułu co do zasady nie jest zwracany podatek akcyzowy. Tym samym Sąd nie podziela stanowiska WSA w Poznaniu zawartego w wyroku z 17 maja 2012r., III SA/Po 249/12, który wskazał na konieczność stałej rejestracji. Sąd uznaje, że niezarejestrowanie należy odczytywać, jako brak złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. W przedmiotowej sprawie wnioski takie zostały złożone przez podmioty, które dokonały zbycia pojazdów na rzecz skarżącego i uzyskały one z urzędu czasową rejestrację pojazdów. W przedstawionych okolicznościach faktycznych jak i prawnych sprawy, bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia pozostaje podnoszony w skardze fakt, że w dacie dostawy wewnątrzwspólnotowej samochody posiadały rejestrację czasową. Jeśli chodzi o samochód z poz. 1 tabeli to został on zarejestrowany przed datą dokonania dostawy czyli [...] stycznia 2013 r., 7 samochodów z poz. 3-9 tabeli zarejestrowano przed datą rozpoczęcia ich dostawy, zaś w odniesieniu do samochodu z poz. 2 tabeli o nr VIN [...] , brak wskazania przez odbiorcę daty jego odbioru, nie pozwala na przyjęcie, że jego rejestracja miała miejsce już po jego dostawie. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi dotyczących samochodu marki Citroen DS4 o wskazanym wyżej nr VIN, należy wskazać, że w toku prowadzonego postępowania skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających rzeczywiste zrealizowanie wewnątrzwspólnotowej dostawy pojazdu. Okoliczność ta stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do odmowy zwrotu akcyzy w odniesieniu do powyższego pojazdu. Podkreślenia wymaga, że przedstawiony przez skarżącego list przewozowy CMR bez nadanych numerów z dnia [...] marca 2013 r., nie dokumentuje faktycznego wywozu pojazdu poza terytorium kraju. Dokumentuje zlecenie wykonania tej czynności, nie dowodzi jednak jej faktycznego wykonania, skoro nie potwierdzono na nim daty otrzymania przesyłki we Francji (poz. 24). Tymczasem z § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy wynika, że w przypadku gdy dokumenty wymienione w art. 107 ust. 3 u.p.a., nie potwierdzają wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu, podmiot obowiązany jest do przedłożenia innych dokumentów wskazujących na ich wykonanie, w szczególności: 1) korespondencji handlowej; 2) dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu; 3) dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową albo eksport. Skarżący - wbrew wymogom prawa – żadnego z takich dokumentów nie złożył. W tej sytuacji nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 107 ust. 3 i ust. 4 u.p.a. poprzez przyjęcie, że dokument przewozowy nie potwierdza dostawy wewnątrzwspólnotowej pojazdów samochodowych ( z wyjątkiem jednego z nich), w tym pojazdu Citroen DS4 o nr VIN [...] . Należy zaznaczyć przy tym, o czym była już mowa wyżej, że na gruncie przepisów u.p.a. oraz rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy obowiązek wykazania spełnienia przesłanek uprawniających do zwrotu akcyzy, spoczywa na wnioskującym o ten zwrot Tak więc reasumując powyższe rozważania, odnoszące się do 9 samochodów marki Citroen DS4 objętych wnioskiem skarżącego o zwrot akcyzy, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. za nieuzasadniony. W świetle powyższego brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej polegających na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i wydania decyzji w oparciu o ogólne informacje zgromadzone w CEPiK. Mając na względzie przedstawione okoliczności Sąd oddalił skargę zgodnie z wymogiem art. 151 p.p.s.a.