V SA/Wa 3495/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Spółka podniosła, że ewentualne skutki postępowania egzekucyjnego mogą się okazać niemożliwe do cofnięcia. Wykonanie zaskarżonej decyzji w drodze postępowania egzekucyjnego skutkować będzie znaczącymi stratami w majątku spółki, która może doprowadzić do konieczności jej likwidacji. Skarżąca zwróciła uwagę na to, że kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji nie jest relatywnie wysoka, lecz organ wydał dwanaście decyzji w zakresie opłaty paliwowej. Łączna kwota wynikająca z tych decyzji wynosi 153.060,80 zł. Poza tym podkreśliła, że oprócz zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego ciąży na niej obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług w wysokości 1.602.687,00 zł oraz wysokich rat z tytułu kredytów bankowych. Następnie podniosła, że obecnie zatrudnia 25 pracowników, których ilość w razie utraty płynności finansowej będzie musiała zostać w znacznej części zredukowana. Spółka zwracając uwagę na realizację zawartych kontraktów (obecnie obsługuje około 250 podmiotów gospodarczych) dotyczących dostaw paliw wskazała, że ich przerwanie spowoduje zakłócenia w terminowej realizacji przez te podmioty zadań unijnych w przedmiocie budowy dróg, co z kolei skutkowałoby lawinowym narastaniem naliczonych kar umownych, a tym samym zwiększyłoby znacznie skutki wykonania wskazanej decyzji i rozszerzyło jej negatywne gospodarczo oddziaływanie na wiele podmiotów gospodarczych. Dodała, że późniejsze próby odbudowy renomy Spółki na rynku będą wymagały nakładu dużych środków finansowych. Egzekucja prowadząca do likwidacji doprowadzi, w ocenie wnioskodawczyni również do utraty zysków, które Spółka mogłaby wygenerować gdyby istniała, a przy ewentualnym późniejszym wznowieniu działalności trudno będzie jej odtworzyć pozycję i kontakty handlowe na rynku sprzed egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przy czym nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Poza tym, nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Przy czym do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że strona skarżąca uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obszerną argumentacją. Wskazuje w szczególności, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi do ograniczenia działalności gospodarczej, co spowoduje zakłócenia w realizacji dostaw dla ok. 250 podmiotów gospodarczych. Skarżąca powołuje się również na ewentualną likwidację prowadzonej działalności i związaną z tym utratę miejsc pracy przez 25 pracowników. W końcu skarżąca podnosi też, że ponosi wysokie koszty bieżącej działalności, co związane jest z koniecznością spłaty kredytów bankowych i zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu powołane przez skarżącą okoliczności nie zostały poparte dokumentami źródłowymi obrazującymi jej sytuację finansową. Spółka uzasadniając swój wniosek, przedstawiła wizję utraty płynności finansowej i ostatecznie upadłości w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Na poparcie tych twierdzeń nie okazała jednak żadnych dokumentów pozwalających na ocenę jej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdzić należy, iż skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Na koniec Sąd zwraca uwagę na to, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Ponadto w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.