V SA/Wa 3536/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Asesor WSA - Łukasz Jarocki, Protokolant - st. spec. Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 13 listopada 2025 r. nr DWI.SK2.5501.409.2025(6) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Wnioskodawca" lub "Strona", "Spółka") jest informacja Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP", "Instytucja Pośrednicząca", "Organ") zawarta w piśmie z dnia 13 listopada 2025 r. nr FENG.01.01-IP.02-0303/25, nr sprawy DWI.SK2.5501.409.2025(6) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Skarżąca spółka złożyła wniosek o dofinansowanie nr FENG.01.01-IP.02-0303/25 (dalej jako: "Wniosek o dofinansowanie") dot. projektu pn. "Uniwersalny Multilokacyjny System Magazynowania Energii" (dalej jako: "Projekt") w ramach Programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki - nabór FENG.01.01-IP.02-002/25. W wyniku oceny dokonanej w ramach I etapu naboru, przekazanego Stronie pismem z dnia 15 września 2025 r., stwierdzono, że projekt nie spełnił następujących kryteriów oceny: Kryteria obligatoryjne dla modułów -1 Etap "Moduł B+R": - Charakter badawczo rozwojowy modułu - Innowacyjność rezultatu prac B+R Kryteria obligatoryjne dla modułów -1 Etap "Moduł Wdrożenie innowacji": - Wyniki prac B+R jako przedmiot wdrożenia - Innowacyjność przedmiotu wdrożenia. Powyższa ocena oznaczała ocenę negatywną w rozumieniu art. 56 ust. 5 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021–2027. Strona złożyła protest od oceny, w wyniku którego PARP - po ponownej analizie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie nr FENG.01.01-IP.02-0303/25 - nie zgodziło się z zarzutami Wnioskodawcy. W uzasadnieniu stanowiska Organu podniesiono: Kryteria obligatoryjne dla modułów -1 Etap "Moduł B+R": KRYTERIUM Charakter badawczo rozwojowy modułu Zgodnie z załącznikiem nr 3 do Regulaminu wyboru projektów "Kryteria wyboru projektów, część I" przedmiotem oceny w ramach niniejszego kryterium są trzy aspekty, a mianowicie KOP weryfikuje czy: 1) w module występuje/ą, prace/zadania które ma/mają charakter badawczo-rozwojowy tzn. obejmują badania przemysłowe i prace rozwojowe albo prace rozwojowe i są one niezbędne do opracowania innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym; Jeżeli zostaną zidentyfikowane inne prace nie mające charakteru B+R wówczas zadania te będzie można poprawić na 2 etapie. 2) problem badawczy/technologiczny został poprawnie zidentyfikowany (w kontekście aktualnego stanu wiedzy na świecie) i precyzyjnie określony; 3) proponowana metoda badawcza jest adekwatna (wystarczająca i uzasadniona) do rozwiązania problemu badawczego/technologicznego. KOP oceniająca niniejsze kryterium uznała, że prace planowane w Zadaniu 1 to działania obejmujące opracowanie dokumentacji oraz dobór i integrację dostępnych rozwiązań technicznych, typowych dla projektowania układów przyłączeniowych dużej mocy do sieci elektroenergetycznej i nie obejmują opracowania nowej wiedzy ani wdrożenia innowacyjnych technologii - prace mają charakter rutynowych czynności inżynierskich i nie spełniają definicji prac badawczo-rozwojowych. KOP stwierdziła, iż analiza harmonogramu zakupów w Zadaniu 2 wskazała, że kluczowe elementy (ładowarki, przetwornice, dyspenser/satelita ładowania) mają zostać zakupione jako gotowe produkty, co w praktyce oznacza, że zadanie ogranicza się do integracji zakupionych urządzeń, opracowania projektu technicznego ładowarki oraz ustalenia zasad zarządzania energią, czyli są to działania polegające na połączeniu gotowych komponentów oraz ich podstawowej konfiguracji i nie przewidziano tworzenia nowych rozwiązań ani prowadzenia badań przemysłowych. Zatem uznano, że prace te nie generują nowej wiedzy i nie mają charakteru B+R. KOP oceniła, że prace planowane w Zadaniu 3 to działania polegające na integracji i konfiguracji istniejących podzespołów oraz wdrożeniu narzędzi informatycznych do zarządzania systemem, zatem uznano, że nie obejmują one badań ani opracowywania nowych technologii i nie mają charakteru eksperymentalnych prac rozwojowych. Eksperci stwierdzili, że działania opisane w Zadaniu 4 to typowe testy przedwdrożeniowe, mające na celu potwierdzenie poprawności działania gotowego systemu i nie prowadzą do zdobycia nowej wiedzy ani rozwiązywania nowych problemów naukowych czy technologicznych. Zatem KOP uznała, że wszystkie zadania w module B+R sprowadzają się do projektowania, doboru, integracji oraz testowania gotowych rozwiązań dostępnych już na rynku, kluczowe komponenty mają być zakupione, a ich rola ogranicza się do połączenia i podstawowej konfiguracji. Zatem oceniono, że żadne z zadań przedstawionych we wniosku nie zawiera prac, które można by przypisać do kategorii prac B+R, gdyż są to prace polegające wyłącznie na integracji znanych rozwiązań oraz testy przedwdrożeniowe systemu, a Wnioskodawca nie przewidział prowadzenia badań przemysłowych ani eksperymentalnych prac rozwojowych w rozumieniu definicji rozporządzenia KE nr 651/2014, ponieważ brakuje wyodrębnionych działań, które prowadziłyby do powstania nowej wiedzy lub technologii. Dalej KOP stwierdziła, że Wnioskodawca wskazuje, że celem projektu jest opracowanie mobilnego, uniwersalnego systemu magazynowania energii, który będzie mógł pracować w różnych lokalizacjach, integrować się z ładowarką EV, współpracować z OZE i być sterowany zdalnie, niemniej jednak uznano, że takie systemy oraz technologie integrujące magazyny energii z ładowarkami EV są już dostępne na rynku, zarówno w Polsce, jak i za granicą, o czym Wnioskodawca sam wspomina w analizie konkurencji (np. [...], [...], [...]). Eksperci ocenili, że w opisie nie wskazano żadnej istotnej luki badawczej ani nowego wyzwania technologicznego, które wymagałoby prowadzenia rzeczywistych badań, problemy mają charakter aplikacyjny i sprowadzają się do wdrożenia oraz konfiguracji istniejących rozwiązań, a nie do rozwiązania nieznanych dotąd zagadnień technicznych. Zatem KOP stwierdziła, że problem badawczy nie został poprawnie zidentyfikowany (w kontekście aktualnego stanu wiedzy na świecie) i precyzyjnie określony, gdyż Wnioskodawca nie wskazuje na problemy, które wymagają badań, a jedynie na zapotrzebowanie na urządzenia, które Wnioskodawca zamierza opracować. Ponadto Eksperci zwrócili uwagę, że urządzenia takie są już na rynku obecne. KOP stwierdziła, że wskazany we wniosku problem technologiczny ma polegać na zaprojektowaniu systemu, który będzie nie tylko mobilny i odporny na warunki zewnętrzne, ale także w pełni uniwersalny pod względem funkcjonalnym, co oznaczałoby konieczność opracowania modułowej architektury umożliwiającej łatwe skalowanie pojemności magazynowej, zastosowanie zaawansowanych układów zarządzania energią (EMS), systemów konwersji napięcia (DC/AC) oraz integracji z różnymi źródłami zasilania i odbiornikami energii. Eksperci uznali, iż problemy te zostały już rozwiązane, o czym świadczy obecność na rynku kontenerowych magazynów energii, które są zdolne do magazynowania nadwyżek energii z OZE, zaś przełączenie ładowarki EV jest możliwe zarówno poprzez sieć AC jak i DC podłączoną bezpośrednio do obwodu pośredniczącego. KOP oceniła, że tego typu systemy są w pełni skalowalne, tzn. buduje się kolejne, identyczne moduły zwiększając zdolność magazynowania energii - dla magazynów oraz dołącza się kolejne ładowarki zwiększając możliwość (moc) ładowania pojazdu. Eksperci stwierdzili dodatkowo, że metoda badawcza przedstawiona we wniosku jest w praktyce spisem zadań planowanych do realizacji, co potwierdza, że zaplanowane prace należą do prac rutynowych o charakterze inżynierskim, a metodyka realizacji projektu opiera się na projektowaniu, integracji i konfiguracji dostępnych na rynku komponentów, doborze sterowników, programowaniu oraz testach funkcjonalnych systemu. KOP uznała, iż w module nie przewidziano prowadzenia badań eksperymentalnych, testów nowych koncepcji technologicznych czy weryfikacji innowacyjnych rozwiązań oraz brakuje zastosowania naukowych metod badawczych, planowania eksperymentów, modelowania czy walidacji nowych technologii, zatem wszystkie prace mają charakter typowo wdrożeniowy i polegają na adaptacji gotowych rozwiązań do potrzeb projektu. Podsumowując Eksperci uznali, że w module nie występują zadania o charakterze badawczo- rozwojowym, problem badawczy/technologiczny nie został określony w sposób uzasadniający konieczność realizacji prac B+R, przyjęta metodyka nie odpowiada metodom badawczym, planowane prace mają charakter typowo inżynierski i wdrożeniowy, co nie spełnia wymagań Ścieżki SMART. Zatem KOP uznała kryterium za niespełnione, z czym nie zgadza się Wnioskodawca. Wnioskodawca nie zgodził się z twierdzeniem KOP, iż w projekcie nie występują prace o charakterze badawczo-rozwojowym i przedstawił wyjaśnienia. PARP nie podzielił twierdzeń Wnioskodawcy, gdyż analiza treści wniosku nie wykazała, że planowane działania mają charakter B+R. Stanowisko PARP potwierdziła opinia Eksperta zewnętrznego zaangażowanego do oceny protestu: "Odnosząc się literalnie do wskazanych zarzutów, biorąc pod uwagę treść protestu, WoD oraz ocenę KOP należy stwierdzić, że argumentacja przedstawiona przez Wnioskodawcę nie wnosi nowych, merytorycznych informacji pozwalających uznać, że zaplanowane w module działania posiadają charakter badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych w rozumieniu art. 2 pkt 85 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Z przedstawionych opisów wynika, iż zaplanowane zadania obejmują w głównej mierze czynności rutynowe (inżynierskie), integracyjne oraz testowe, które nie prowadzą do powstania nowej wiedzy ani oryginalnych rozwiązań technologicznych. Opierają się na powszechnie znanej wiedzy, a Wnioskodawca nie wykazał istnienia zidentyfikowanego problemu badawczego ani hipotezy badawczej, której rozwiązanie wymagałoby prowadzenia prac o charakterze B+R. W ramach modułu nie przewidziano prowadzenia badań naukowych, które można by zakwalifikować do badań przemysłowych, których efektem byłoby wytworzenie nowej wiedzy ani opracowania oryginalnych technologii - opisane zadania dotyczą w istocie integracji i dostosowania istniejących rozwiązań technicznych. Nie zidentyfikowano także eksperymentalnych prac rozwojowych. Działania zaplanowane przez Wnioskodawcę mają charakter typowo inżynierski i wdrożeniowy, nie zaś badawczo-rozwojowy, ponieważ nie prowadzą do powstania rezultatów o nowatorskim charakterze. Wnioskodawca w proteście cytuje zakres zaplanowanych do przeprowadzenia zadań, jednak ani we wniosku ani w proteście nie wykazano ich badawczego charakteru. Analiza rzeczowa wykazała, że Zadanie 1 -"Projekt systemu przyłączeniowego AC dla mobilnych magazynów energii" ma charakter typowo inżynierski i obejmuje wykonywanie zadań rutynowych. Obejmuje opracowanie dokumentacji technicznej oraz dobór i integrację elementów przyłączeniowych dostępnych na rynku. Czynności te nie prowadzą do powstania nowej wiedzy ani nowej technologii, stanowią rutynowe działania projektowe mieszczące się w zakresie działalności inżynieryjnej. Zaplanowane czynności obejmują opracowanie dokumentacji technicznej, dobór komponentów, programowanie sterowników PLC oraz integrację systemów przyłączeniowych i zabezpieczeń - a więc rutynowe prace inżynieryjne, nieprowadzące do powstania nowej wiedzy lub technologii. Przedstawiony opis nie zawiera elementów eksperymentalnych, takich jak weryfikacja hipotez technicznych czy budowa i testowanie prototypów w celu rozwiązania nieznanego dotąd problemu technologicznego. Opracowywane układy STS/ATS, PCS czy algorytmy sterowania stanowią adaptację znanych rozwiązań i standardów (m.in. Modbus, grid-foaarming, VSG), które są powszechnie stosowane w nowoczesnych systemach energetycznych. W konsekwencji planowane czynności należy uznać za prace projektowo-wdrożeniowe, a nie badawczo-rozwojowe, co uzasadnia utrzymanie negatywnej oceny kryterium. W przedstawionym zakresie zadania nie zidentyfikowano elementów wskazujących na istnienie niepewności badawczej ani luki technologicznej, której wypełnienie wymagałoby prowadzenia działalności badawczo- rozwojowej. Zaplanowane prace opierają się na wykorzystaniu dostępnych zweryfikowanych technologii, a ich celem jest jedynie adaptacja i integracja znanych rozwiązań w ramach określonej konfiguracji technicznej. W konsekwencji rezultat zadania nie stanowi odpowiedzi na nowe, nierozpoznane problemy naukowo-techniczne, lecz efekt rutynowych czynności inżynierskich o charakterze wdrożeniowym. Zadanie 2-"Opracowanie mobilnej, modułowej ładowarki EV" sprowadza się do konfiguracji i integracji gotowych urządzeń, takich jak przekształtniki DC/DC i DC/AC, zakupionych jako produkty rynkowe. Nie przewidziano tworzenia ani testowania prototypów nowych urządzeń czy rozwiązań konstrukcyjnych. Działania mają charakter aplikacyjny i wdrożeniowy, bez komponentu badawczego lub rozwojowego. Wskazane działania - takie jak opracowanie przetwornic DC/DC i DC/AC, integracja dyspenserów ładowania w standardzie CCS2, budowa macierzy styczników, projekt mechaniczny z układami chłodzenia cieczą czy implementacja oprogramowania zgodnego z OCPP 1.6 i systemami płatności RFID/NFC - mieszczą się w zakresie projektowania inżynierskiego i integracji dostępnych technologii, a nie w sferze prac badawczych. Wnioskodawca nie wykazał istnienia niepewności badawczej ani potrzeby opracowania nowych zasad fizycznych, algorytmicznych czy konstrukcyjnych, które wymagałyby przeprowadzenia eksperymentów lub testów w celu zdobycia nieznanej wiedzy. Wykorzystane technologie (CCS2, OCPP, IMD, RFID/NFC) są powszechnie stosowanymi rozwiązaniami w branży elektromobilności i nie stanowią przedmiotu badań przemysłowych, lecz adaptacji i konfiguracji znanych komponentów do specyficznego zastosowania mobilnego. Celem opisanych działań jest osiągnięcie funkcjonalności użytkowej i operacyjnej, a nie wytworzenie nowej wiedzy technicznej o charakterze naukowo-badawczym. W konsekwencji zadanie to ma charakter rozwojowo-wdrożeniowy i konstrukcyjny, nie zaś badawczo-przemysłowy, i nie spełnia kryteriów działalności B+R określonych w przepisach unijnych ani krajowych. Zadanie 3 -"Opracowanie zintegrowanego, mobilnego systemu magazynowania energii (BESS)" również nie obejmuje prac B+R. Zakres opisany przez Wnioskodawcę dotyczy integracji i konfiguracji istniejących modułów (konwerter PCS, systemy chłodzenia, sterowniki PLC, portal operatorski). Prace te stanowią adaptację i połączenie znanych technologii w jednym układzie funkcjonalnym, co nie prowadzi do powstania nowej wiedzy, a więc nie spełnia przesłanek eksperymentalnych prac rozwojowych. Opisane w zadaniu działania nie mają charakteru badań przemysłowych, gdyż nie prowadzą do generowania nowej wiedzy ani odkrywania nieznanych wcześniej zjawisk technicznych, a jedynie do integracji i dopracowania istniejących rozwiązań. Projekt i integracja konwertera PCS, układów ładowania i rozładowania oraz systemu bezpieczeństwa stanowią typowe prace inżynieryjne, oparte na znanych zasadach elektrotechniki, niezaangażowane w rozwiązywanie nierozpoznanych problemów naukowo-technicznych. Opracowanie autonomicznego układu zasilania systemów bezpieczeństwa i chłodzenia to przykład optymalizacji konstrukcji i konfiguracji komponentów, a nie badanie nowych zjawisk fizycznych czy materiałowych. W zakresie sterowania i komunikacji zastosowano standardowe technologie, takie jak PLC, Modbus, CAN, LTE czy VPN, co potwierdza wtórny i wdrożeniowy charakter prac. Nie przewidziano opracowania oryginalnych algorytmów sterowania ani przeprowadzenia eksperymentów mających na celu pozyskanie nowej wiedzy, co wyklucza ich zakwalifikowanie jako badań przemysłowych. Portal operatorski i aplikacja mobilna są elementami informatycznymi służącymi wizualizacji i zarządzaniu procesem, a ich tworzenie ma charakter programistyczno-aplikacyjny, a nie badawczy. Zastosowanie chmury obliczeniowej (AWS, GCP) oraz integracja z IoT czy SCADA to implementacja istniejących narzędzi cyfrowych, a nie wytwarzanie nowej technologii. Również opracowanie farmy PV off-grid z funkcją predykcji mocy opartej na AI/ML nie mieści się w zakresie badań przemysłowych, gdyż dotyczy wykorzystania gotowych modeli uczenia maszynowego w znanym kontekście aplikacyjnym. Brak jest w zadaniu elementów wskazujących na istnienie niepewności badawczej czy luki technologicznej, której wypełnienie wymagałoby prowadzenia działalności eksperymentalnej. W rezultacie zadanie to należy jednoznacznie uznać za działanie projektowo-inżynierskie i wdrożeniowe, realizowane w oparciu o znane technologie, a nie prace badawczo-przemysłowe. Zadanie 4 -"Testy funkcjonalne, środowiskowe i systemowe" to standardowe działania walidacyjne poprzedzające wdrożenie gotowego rozwiązania. Ich celem jest potwierdzenie poprawności działania systemu, a nie uzyskanie nowych danych lub weryfikacja hipotezy badawczej. Zgodnie z definicją, testy i walidacja gotowych produktów nie stanowią działalności badawczo-rozwojowej, jeżeli nie towarzyszy im element tworzenia nowej wiedzy lub technologii. Opisane działania nie posiadają charakteru prac rozwojowych w rozumieniu art. 2 pkt 85 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, gdyż nie prowadzą do opracowania nowych produktów, procesów ani usług w oparciu o zdobytą wiedzę naukowo-techniczną, lecz koncentrują się na testowaniu i potwierdzeniu poprawności działania gotowych rozwiązań. Celem zadania jest weryfikacja zgodności opracowanych komponentów z obowiązującymi normami technicznymi (m.in. ISO 15118, IEC 61851, OCPP), a więc czynności stricte kontrolne i certyfikacyjne, niebędące źródłem nowej wiedzy. Testy ładowarki EV, modułu PCS, połączeń równoległych magazynów, układów STS/ATS czy systemu EMS służą potwierdzeniu spełnienia parametrów technicznych i bezpieczeństwa, co stanowi etap walidacji, a nie rozwoju technologicznego. Wnioskodawca nie przewiduje modyfikacji konstrukcyjnych, opracowania nowych metod działania ani rozwiazywania problemów technicznych o nieustalonym charakterze. Prace obejmujące testy środowiskowe, cieplne i funkcjonalne mają charakter procedur odbiorczych, typowych dla fazy przygotowania produktu do certyfikacji i komercjalizacji, a nie dla etapu B+R. Weryfikacja działania systemów SCADA, komunikacji TLS/SSL czy integracji z aplikacjami operatorskimi stanowi działanie wdrożeniowe, wykorzystujące istniejące technologie i protokoły. (...) W ocenie Eksperta żadne z czterech zadań nie ma charakteru prac badawczych lub eksperymentalnych prac rozwojowych w rozumieniu przepisów UE i krajowych. Projekt dotyczy integracji oraz dopracowania istniejących rozwiązań technicznych, a nie prowadzenia badań naukowych, opracowywania nowych koncepcji technologicznych czy prototypowania o innowacyjnym charakterze. Działania takie mają charakter wdrożeniowy i inżynieryjny, a ich wynik nie może być uznany za rezultat B+R.". Biorąc pod uwagę powyższą argumentację PARP uznała zarzut za bezzasadny. W ocenie Organu pierwotna ocena KOP dotycząca kryterium "Charakter badawczo- rozwojowy modułu" była prawidłowa, projekt Wnioskodawcy nie spełnił żadnego z aspektów, które są weryfikowane w trakcie oceny niniejszego kryterium, a ocena przeprowadzona przez KOP była prawidłowa. Kryterium należało zatem uznać za niespełnione. KRYTERIUM Innowacyjność rezultatu prac B+R Zgodnie z załącznikiem nr 3 do Regulaminu wyboru projektów "Kryteria wyboru projektów, część I" przedmiotem oceny w ramach niniejszego kryterium są cztery aspekty, dotyczące cech i funkcjonalności wskazanej we wniosku innowacji produktowej, a mianowicie czy cechy i funkcjonalności innowacji produktowej lub w procesie biznesowym: 1) wynikają z prac B+R planowanych do przeprowadzenia w module B+R; 2) potwierdzają nowość rozwiązania w porównaniu do rozwiązań o podobnej funkcji podstawowej, dostępnych/stosowanych na rynku polskim {czy produkt/proces znacząco różni się od produktów/procesów istniejących na rynku); 3) zaspokajają zidentyfikowane potrzeby odbiorców; 4) zostały określone adekwatnymi wskaźnikami innowacyjności. KOP dokonująca oceny kryterium stwierdziła, iż w związku z tym, że zadania zaplanowane w module nie mają charakteru prac B+R, zadeklarowane cechy innowacji nie wynikają z prac B+R planowanych do przeprowadzenia w module B+R. Eksperci ocenili, że odnośnie cechy innowacyjności "Modułowość i skalowalność", to tego typu elastyczność i skalowalność jest dostępna w istniejących systemach magazynowania energii oferowanych na rynku polskim, zatem nie stanowi ona o innowacyjności rozwiązania. Uznano, iż cecha "Mobilność operacyjna" także nie stanowi nowości, gdyż analogiczne rozwiązania, czyli mobilne kontenerowe magazyny energii, są już dostępne (np. produkty firm wymienionych przez Wnioskodawcę oraz wskazanych w ogólnodostępnych źródłach), co wyklucza nowość tego rozwiązania na rynku. KOP uznała, że funkcjonalność "Uniwersalny system przyłączeniowy AC" sprowadza się w praktyce do zastosowania odpowiedniego transformatora i jest obecna we wszystkich profesjonalnych systemach magazynowania energii, nie stanowi więc cechy innowacyjnej. Eksperci stwierdzili, że takie rozwiązanie jak zasilanie ładowarki z magazynu energii ("Moduł ładowarki EV dużej mocy") jest typowe dla wielu dostępnych na rynku systemów, dlatego funkcjonalność ta nie odróżnia proponowanego produktu od rozwiązań już istniejących. W odniesieniu do cechy innowacyjności "Zaawansowany system zarządzania energią (EMS)", KOP uznała, że tego typu systemy EMS/BMS są obecnie powszechne w branży energetycznej, a Wnioskodawca nie wykazał, w jaki sposób proponowane algorytmy lub funkcjonalności EMS mają przewagę nad standardowymi rozwiązaniami, a ich wdrożenie nie jest elementem nowatorskim. Ponadto Eksperci ocenili, iż "Interoperacyjność i gotowość do integracji" to wymagania rynkowe i standard funkcjonalny profesjonalnych systemów, zatem nie jest to element innowacyjny. Odnośnie wskazanej przez Wnioskodawcę efektywności kosztowej i energetycznej, KOP stwierdziła, że wszystkie współczesne systemy są projektowane z naciskiem na efektywność, dlatego taka cecha nie może być uznana za innowacyjną. Eksperci w swojej ocenie uznali, iż cecha "Współdzielenie i usługi na żądanie" nie dotyczy bezpośrednio cech produktu lub procesu technologicznego, a jest rozwiązaniem organizacyjnym szeroko stosowanym na rynku. Dalej KOP uznała, że we wskaźniku innowacyjności "KM1: Maksymalny czas przełączenia układu STS" brak jest odniesienia do realnych benchmarków rynkowych, a jego wartości są już osiągane w istniejących technologiach. Eksperci stwierdzili, odnośnie wskaźnika "KM2: Minimalna liczba równoległych sesji ładowania z dynamicznym przydziałem mocy", iż taki dynamiczny przydział jest standardem rynkowym, co potwierdzają funkcjonujące ładowarki np. firmy [...], a odnośnie wskaźnika "KM3: Zdolność systemu BESS do autonomicznej pracy i zdalnego zarządzania przez 24 godziny" uznali, że czas bezawaryjnej pracy na rynku przekracza przyjęte wartości docelowe. Oceniając wskaźnik "KM4: Liczba pozytywnie zakończonych testów walidacyjnych" KOP stwierdziła, że wskaźnik ten jest powszechniej spełniany przez wszystkie produkty dopuszczone do użytkowania i nie świadczy o innowacyjności. W podsumowaniu Eksperci uznali, że żadna z wymienionych przez Wnioskodawcę cech i funkcjonalności nie stanowi nowości w odniesieniu do istniejących rozwiązań technologicznych dostępnych na rynku krajowym i międzynarodowym, parametry techniczne i wskaźniki nie potwierdzają przewagi konkurencyjnej, projektowany system nie różni się istotnie od innych dostępnych już produktów, rozwiązanie nie ma potencjału do lepszego zaspokajania potrzeb odbiorców niż istniejące systemy, a cechy nie zostały potwierdzone wskaźnikami świadczącymi o rzeczywistej innowacyjności, zatem oceniono, iż cechy innowacji nie zostały określone adekwatnymi wskaźnikami innowacyjności. Wobec powyższego KOP uznała kryterium za niespełnione, z czym nie zgadza się Wnioskodawca. Wnioskodawca nie zgodził się z oceną KOP, że żadna z zadeklarowanych w projekcie cech i funkcjonalności nie stanowi nowości w odniesieniu do istniejących rozwiązań technologicznych dostępnych na rynku krajowym i międzynarodowym. PARP nie zgodził się w tym zakresie z Wnioskodawcą, ponieważ ponowna analiza dokumentacji nie wykazała, by zdefiniowane we wniosku cechy i funkcjonalności stanowiły innowację produktową na rynku krajowym czy światowym. Stanowisko PARP precyzyjnie uzasadnił Ekspert zewnętrzny opiniujący protest: "Argumenty Wnioskodawcy dotyczące modułowości i skalowalności systemu przedstawione w proteście należy uznać za niezasadne, ponieważ nie stanowią one cech innowacyjnych w rozumieniu kryteriów oceny projektów B+R i innowacyjności określonych w ramach programu Ścieżka SMART. Modułowość i skalowalność są powszechnie stosowanymi zasadami projektowania w nowoczesnych systemach elektroenergetycznych, w tym w rozwiązaniach typu BESS, ładowarkach EV oraz systemach zarządzania energią, oferowanych już przez wielu producentów, takich jak [...], [...] czy [...] (co potwierdza sam Wnioskodawca w treści wniosku). Nie są to zatem cechy nowatorskie, lecz standardowe właściwości konstrukcyjne, które wynikają z uniwersalnych trendów inżynierskich, a nie z rezultatów badań naukowych czy eksperymentalnych prac rozwojowych. Wnioskodawca nie wykazał, aby zastosowane rozwiązania modułowe lub skalowalne wprowadzały nową zasadę działania, unikalną architekturę systemową lub oryginalną metodę integracji funkcjonalnej, która mogłaby stanowić o przełomowości rozwiązania. Opisane podejście polega jedynie na powieleniu znanych rozwiązań polegających na łączeniu wielu jednostek magazynujących w jeden większy system (multi-unit configuration), co jest standardem w branży energetycznej i nie wymaga prowadzenia badań przemysłowych ani rozwojowych. Brak jest także dowodów, że skalowalność systemu została osiągnięta dzięki opracowaniu nowej topologii elektrycznej, algorytmu sterowania czy protokołu komunikacji. W konsekwencji cechy "modułowości" i "skalowalności", przywoływane w proteście jako dowód innowacyjności projektu, należy traktować wyłącznie jako parametry użytkowe i eksploatacyjne, a nie jako rezultat działalności badawczo-rozwojowej. Nie potwierdzają one powstania nowej wiedzy ani rozwiązania o charakterze technologicznym, które mogłoby zdefiniować innowację produktową lub procesową. Z tego względu argumenty dotyczące modułowości i skalowalności nie mogą stanowić podstawy do zmiany negatywnej oceny projektu w zakresie kryterium innowacyjności ani charakteru badawczo-rozwojowego modułu B+R. Argument Wnioskodawcy dotyczący tzw. "inteligentnej szyny zasilającej mocy DC" nie stanowi dowodu na innowacyjny charakter rozwiązania i nie został w żaden sposób uzasadniony w treści protestu ani w dokumentacji projektowej. Opisane rozwiązanie nie wykracza poza standardowe, powszechnie stosowane w branży elektroenergetycznej systemy rozdziału i bilansowania mocy, które opierają się na znanych technologiach komunikacji przemysłowej (np. Modbus, CAN, PLC) i klasycznych metodach zarządzania przepływem energii. Wnioskodawca nie przedstawił dowodów, że projektowana "inteligentna szyna" wprowadza nową zasadę działania, unikalny algorytm sterowania lub innowacyjną topologię połączeń, która różniłaby ją od rozwiązań dostępnych na rynku. Brak również opisu elementu niepewności technologicznej, badań eksperymentalnych lub walidacji nowatorskich funkcji, które mogłyby potwierdzić jej twórczy, badawczo-rozwojowy charakter. W efekcie "inteligentna szyna" pełni jedynie funkcję integracyjną i komunikacyjną w ramach systemu, stanowiąc rutynowy element inżynierski, a nie rezultat działalności B+R. Z tego względu argument ten należy uznać za niezasadny, a wskazane rozwiązanie - za pozbawione cech innowacji w rozumieniu kryteriów programu. Argumentacja Wnioskodawcy dotycząca rzekomej innowacyjności systemu łączności i komunikacji również nie znajduje uzasadnienia w świetle przedstawionej dokumentacji. Opisane w proteście rozwiązania w zakresie komunikacji - obejmujące standardy Modbus, CAN, LTE/4G, Wi-Fi, VPN, TLS/SSL oraz integrację z systemami SCADA i portalem operatorskim - mają charakter wdrożeniowy i opierają się wyłącznie na technologiach powszechnie znanych i stosowanych w automatyce przemysłowej oraz energetyce. Nie przedstawiono żadnych dowodów, że opracowywany system łączności wprowadza nowe protokoły transmisji danych, nową metodę synchronizacji lub autorskie algorytmy sterowania, które mogłyby świadczyć o jego twórczym charakterze. Ponadto Wnioskodawca nie wykazał istnienia niepewności technologicznej, która uzasadniałaby prowadzenie badań w tym obszarze - przeciwnie, zaproponowane rozwiązania stanowią implementację sprawdzonych standardów komunikacyjnych, stosowanych rutynowo w systemach zarządzania energią (EMS/BMS) i w infrastrukturze ładowania EV. Integracja wielu znanych protokołów nie jest równoznaczna z innowacją technologiczną, gdyż nie prowadzi do powstania nowej wiedzy ani nowej zasady działania systemu. Opisane mechanizmy mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa transmisji i interoperacyjności systemu, co stanowi wymóg techniczny, a nie rezultat działalności badawczo-rozwojowej. W związku z powyższym, argument dotyczący "innowacyjnego systemu łączności - DC zamiast AC" należy uznać za nieudowodniony i bezpodstawny. Rozwiązanie to nie posiada cech innowacji w rozumieniu kryteriów programu i stanowi element typowy dla nowoczesnych systemów automatyki przemysłowej, niewymagający prowadzenia prac B+R. Wskazano też, że argument Wnioskodawcy dotyczący mobilności operacyjnej systemu nie potwierdza jego innowacyjności i nie stanowi podstawy do zmiany negatywnej oceny projektu. Mobilna forma realizacji w postaci kontenera lub platformy transportowej jest rozwiązaniem powszechnie stosowanym w branży energetycznej, zarówno w systemach magazynowania energii (BESS), jak i w infrastrukturze ładowania pojazdów elektrycznych. Rozwiązania tego typu są szeroko dostępne na rynku i oferowane przez licznych producentów - w tym także wymienionych przez samego Wnioskodawcę - dlatego nie można uznać ich za nowe ani unikalne technologicznie. Wnioskodawca nie przedstawił dowodów, że mobilność systemu została osiągnięta w sposób odmienny od istniejących rozwiązań, np. poprzez opracowanie nowej koncepcji konstrukcyjnej, systemu amortyzacji, zasilania czy łączenia modułów w trakcie transportu. W opisie nie wskazano również, aby mobilność wiązała się z jakimkolwiek elementem niepewności technologicznej lub wymagała prowadzenia badań eksperymentalnych. Przedstawiony opis odnosi się wyłącznie do aspektu logistycznego i użytkowego, który stanowi efekt adaptacji znanych technologii, a nie rezultat prac badawczo-rozwojowych. W konsekwencji argument dotyczący "mobilności operacyjnej" należy uznać za nieuzasadniony i pozbawiony cech innowacyjności, gdyż odnosi się do rozwiązania o charakterze eksploatacyjnym, które nie wnosi nowych wartości technologicznych względem dostępnych na rynku produktów. Argument Wnioskodawcy dotyczący rzekomej innowacyjności uniwersalnego systemu przyłączeniowego AC nie znajduje uzasadnienia w świetle opisu przedstawionego w proteście. Wskazana funkcjonalność - umożliwiająca współpracę z różnymi sieciami elektroenergetycznymi niezależnie od poziomu napięcia - została oparta na zastosowaniu standardowych elementów, takich jak transformatory separujące, układy zabezpieczeń, przełączniki ATS/STS czy sterowniki PLC. Rozwiązania tego typu są powszechnie stosowane w profesjonalnych systemach magazynowania energii, zarówno stacjonarnych, jak i mobilnych, dlatego nie stanowią nowości technologicznej ani koncepcji badawczej. Wnioskodawca nie wykazał, aby zaprojektowany system przyłączeniowy wprowadzał nową metodę transformacji, przełączania lub synchronizacji sieci, która wykraczałaby poza obecne standardy techniczne i normy branżowe. Opis nie zawiera żadnych elementów twórczych, takich jak autorskie rozwiązania topologiczne, nowe algorytmy sterowania przepływem energii czy protokoły komunikacji międzyfazowej. Zastosowanie transformatora i standardowych zabezpieczeń stanowi czynność inżynieryjną, a nie efekt badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych. Co więcej, interoperacyjność systemu przyłączeniowego jest cechą typową dla komercyjnych urządzeń BESS i wynika z wymogów kompatybilności sieciowej, a nie z innowacyjności. Również argument Wnioskodawcy dotyczący rzekomej innowacyjności modułu ładowarki EV dużej mocy, umożliwiającego ładowanie pojazdów elektrycznych bezpośrednio z magazynu energii, nie znajduje uzasadnienia w świetle przedstawionych informacji. Tego typu rozwiązania - obejmujące zasilanie ładowarek AC i DC z zasobników energii typu BESS - są już od kilku lat powszechnie stosowane w sektorze elektromobilności i oferowane komercyjnie przez wielu producentów. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów na to, że opracowywany moduł wprowadza nową zasadę działania, unikalny algorytm sterowania czy oryginalną topologię konwersji mocy, które mogłyby stanowić o jego przełomowości technologicznej. Opis w proteście odnosi się wyłącznie do integracji gotowych komponentów - przetwornic DC/DC i DC/AC, dyspenserów ładowania, systemów chłodzenia oraz oprogramowania sterującego - co stanowi typową praktykę inżynierską, a nie działalność o charakterze badawczo-rozwojowym. Wnioskodawca nie wykazał też, aby opracowywany moduł poprawiał istotnie parametry istniejących urządzeń, takie jak sprawność, czas ładowania czy bezpieczeństwo pracy. W konsekwencji deklarowana funkcjonalność ma charakter wdrożeniowy i użytkowy, a nie innowacyjny w rozumieniu przepisów programowych i definicji działalności B+R. Argument Wnioskodawcy dotyczący rzekomej innowacyjności zaawansowanego systemu zarządzania energią (EMS) nie znajduje potwierdzenia w świetle przedstawionych w proteście informacji. W opisie nie wykazano, w jaki sposób proponowane algorytmy optymalizacji cykli ładowania i rozładowywania, predykcyjnego zarządzania energią, ochrony przed przeciążeniem czy kontroli termicznej różnią się od rozwiązań już powszechnie stosowanych w systemach BESS i EMS dostępnych na rynku. Deklarowane funkcjonalności, takie jak zdalne sterowanie przez LTE/5G, uczenie maszynowe (AI/ML), predykcja zapotrzebowania energetycznego czy dynamiczne bilansowanie mocy, stanowią obecnie standard w komercyjnych systemach zarządzania energią i nie dowodzą powstania nowej wiedzy technicznej. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych danych ani opisów wskazujących na istnienie oryginalnych algorytmów sterowania, nowych modeli prognostycznych czy autorskich metod optymalizacji, które stanowiłyby przełom w stosunku do rozwiązań referencyjnych. Brakuje również odniesienia do niepewności technologicznej - nie wskazano problemu badawczego, który wymagałby prowadzenia eksperymentów lub opracowania nowych mechanizmów sterowania przepływem energii. Proponowany system EMS realizuje funkcje znane z istniejących produktów i nie posiada cech nowatorskich ani twórczych. Zastosowanie algorytmów uczących się nie przesądza o innowacyjności, jeżeli nie towarzyszy temu opracowanie nowego modelu uczenia, architektury predykcyjnej lub procedury optymalizacji - a takie elementy nie zostały opisane we wniosku. W rezultacie deklarowany "zaawansowany EMS" stanowi implementację standardowych funkcji zarządzania energią i komunikacji z systemami nadrzędnymi, co mieści się w zakresie typowych działań inżyniersko-wdrożeniowych. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że rozwiązanie to ma charakter badawczo-rozwojowy lub innowacyjny w rozumieniu kryteriów programu. Deklarowana przez Wnioskodawcę interoperacyjność i gotowość do integracji systemu nie stanowi cechy innowacyjnej, lecz odpowiada standardowym wymaganiom technologicznym współczesnych systemów energetycznych. Obsługa otwartych protokołów komunikacyjnych, takich jak Modbus, OPC UA, OCPP czy MQTT, oraz integracja z systemami SCADA/BMS to obecnie powszechnie stosowane rozwiązania zapewniające kompatybilność i wymienność danych w środowiskach przemysłowych. Funkcje te mają charakter normatywny i są elementem rynkowego standardu funkcjonalnego, a nie rezultatem działalności badawczo rozwojowej. Wnioskodawca nie wykazał żadnych nowych metod integracji, autorskich protokołów komunikacyjnych ani mechanizmów bilansowania energii, które mogłyby świadczyć o innowacyjnym charakterze rozwiązania. Argument Wnioskodawcy dotyczący efektywności kosztowej i energetycznej nie stanowi potwierdzenia innowacyjnego charakteru rozwiązania i należy go uznać za niezasadny. Wskazane przez Wnioskodawcę działania - obejmujące optymalizację kosztów eksploatacyjnych, redukcję strat konwersji oraz zastosowanie strategii oszczędzania energii - są elementami typowymi dla projektowania nowoczesnych systemów energetycznych i stanowią standard branżowy, a nie wynik działalności badawczo-rozwojowej. W proteście nie wykazano, w jaki sposób proponowane rozwiązanie miałoby osiągać wyższą efektywność niż dostępne obecnie technologie ani jaką nową zasadę techniczną lub algorytmiczną w tym zakresie opracowano. Brakuje również dowodów, że osiągnięcie deklarowanej efektywności wymaga prowadzenia badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych. W konsekwencji wskazana "efektywność kosztowa i energetyczna" jest cechą użytkową, a nie innowacyjną, i nie stanowi podstawy do zmiany negatywnej oceny projektu. Argument Wnioskodawcy dotyczący współdzielenia i usług na żądanie nie potwierdza innowacyjności rozwiązania i należy go odrzucić. Wskazana przez Wnioskodawcę możliwość wdrożenia systemu w formule usługowej lub czasowej dzierżawy stanowi model biznesowy, a nie rezultat działalności badawczo-rozwojowej czy innowacji technologicznej. Tego rodzaju podejście jest szeroko stosowane w sektorze energetycznym i elektromobilności, m.in. w modelach "Energy-as-a-Service" czy "Charging-as-a-Service", i nie wprowadza żadnych nowych funkcjonalności technicznych ani zasad działania systemu. Model usługowy odnosi się wyłącznie do sposobu komercjalizacji i dystrybucji produktu, a nie do jego budowy, parametrów technicznych czy zastosowanych rozwiązań inżynierskich. W związku z tym nie może być traktowany jako cecha innowacyjna w rozumieniu kryteriów programu i nie stanowi podstawy do pozytywnej weryfikacji projektu.". Reasumując PARP uznał zarzut za bezzasadny, w jej ocenie pierwotna ocena KOP dotycząca kryterium "Innowacyjność rezultatu prac B+R" była prawidłowa, projekt Wnioskodawcy nie spełnił żadnego z aspektów, które są weryfikowane w trakcie oceny przedmiotowego kryterium, ocena przeprowadzona prze KOP była prawidłowa a Kryterium należy uznać za niespełnione. Kryteria obligatoryjne dla modułów -1 Etap "Moduł Wdrożenie innowacji": KRYTERIUM Wyniki prac B+R jako przedmiot wdrożenia Zgodnie z załącznikiem nr 3 do Regulaminu wyboru projektów "Kryteria wyboru projektów, część I" przedmiotem oceny w ramach niniejszego kryterium są trzy aspekty, a mianowicie KOP weryfikuje czy: 1) zaplanowano wdrożenie do działalności gospodarczej wnioskodawcy na terytorium RP wyników prac B+R w formie innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym, zrealizowanych samodzielnie przez wnioskodawcę lub na zlecenie wnioskodawcy lub " zakupionych przez wnioskodawcę poza projektem; 2) prace B+R mają znaczący i bezpośredni wpływ dla innowacji produktowej lub w procesie biznesowym, wskazanych we wniosku o dofinansowanie, tj. nowe cechy i funkcjonalności innowacji wynikają z tych prac B+R; 3) w przypadku wyników prac B+R nieobjętych projektem (tj. niewystępujących w module B+R) wnioskodawca: a) opisał wyniki przeprowadzonych prac B+R, ich formę, sposób uwzględnienia w aktywach przedsiębiorstwa; b) posiada dokumenty potwierdzające, że prace B+R zostały zakończone i odebrane; c) dysponuje dokumentami potwierdzającymi przeprowadzenie prac B+R bądź zakup ich wyników (np. umowy z wykonawcami, dokumenty księgowe); zakupione lub zlecone prace B+R zostały opłacone, jeżeli od opłaty uzależnione jest dysponowanie przez wnioskodawcę wynikami prac B+R; d) ma uregulowane prawne kwestie dotyczące praw własności intelektualnej, tj. dysponuje wynikami prac B+R do celów komercyjnych, w szczególności ma przeniesione na siebie autorskie prawa majątkowe do tych wyników, udzieloną licencję na korzystanie z tych wyników, przeniesione prawo do uzyskania patentu lub korzystania z niego, przeniesiony patent; wnioskodawca dysponuje dokumentami potwierdzającymi posiadanie wskazanych praw. KOP dokonująca oceny kryterium uznała, iż Wnioskodawca deklaruje wdrożenie do działalności gospodarczej innowacyjnego produktu - Uniwersalnego Multilokacyjnego Systemu Magazynowania Energii i wskazuje, że rozwiązanie to jest efektem prac B+R przewidzianych do realizacji w ramach moduł B+R, jednak analiza zakresu zaplanowanych prac mających prowadzić do opracowania innowacji wskazuje, że działania te sprowadzają się głównie do integracji oraz wdrożenia dostępnych na rynku komponentów i gotowych rozwiązań, nie przewidziano prowadzenia badań przemysłowych ani eksperymentalnych prac rozwojowych, które generowałyby nowe, unikalne rozwiązania technologiczne, a deklarowane efekty B+R nie wykraczają poza standardowe działania inżynierskie i wdrożeniowe. Eksperci ocenili, że w ramach modułu zaplanowano wdrożenie do działalności gospodarczej Wnioskodawcy na terytorium RP wyników prac zaplanowanych do realizacji w module B+R, przy czym prace te nie mają charakteru prac B+R, a zaplanowane prace nie- - - mają znaczącego i bezpośredniego wpływu dla innowacji produktowej wskazanej we wniosku o dofinansowanie, ponieważ cechy i funkcjonalności rozwiązania nie wynikają z prac B+R, a rozwiązania o tej samej funkcjonalności są już na rynku obecne. KOP stwierdziła, że Wnioskodawca nie wykazał, aby wdrożenie innowacyjnego produktu było bezpośrednim rezultatem faktycznych prac badawczo-rozwojowych, w związku z tym uznano, iż przedmiot wdrożenia nie stanowi rezultatu B+R w rozumieniu Ścieżki SMART, a planowane działania nie spełniają kryterium wdrożenia wyników prac B+R. Wobec powyższych zastrzeżeń KOP uznała kryterium za niespełnione, z czym nie zgadza się Wnioskodawca. Wnioskodawca nie zgodził się z oceną KOP, że w projekcie nie przewidziano prowadzenia badań przemysłowych ani eksperymentalnych prac rozwojowych oraz, że zaplanowane prace nie mają znaczącego i bezpośredniego wpływu dla innowacji produktowej. PARP nie podzieliła stanowiska Wnioskodawcy, ponieważ, jak wykazano w kryterium "Charakter badawczo- rozwojowy modułu" w projekcie nie występują prace o charakterze badawczo- rozwojowym. Dlatego należy zauważyć, że Wnioskodawca wprawdzie zaplanował wdrożenie do swojej działalności gospodarczej na terytorium RP wyników prac B+R, ale prace te nie mają charakteru badawczo-rozwojowego, a także nie mają znaczącego i bezpośredniego wpływu dla innowacji produktowej. Aspekty te porusza w swojej opinii także Ekspert zewnętrzny zaangażowany do oceny protestu: "Wnioskodawca w treści protestu przedstawia argumentację, która pozostaje wewnętrznie sprzeczna z zapisami pierwotnego wniosku o dofinansowanie. W dokumentacji aplikacyjnej modułu B+R jednoznacznie wskazano, iż trzy z czterech zadań mają charakter badań przemysłowych, podczas gdy w proteście Wnioskodawca utrzymuje, że wszystkie zaplanowane działania należy kwalifikować jako eksperymentalne prace rozwojowe. Takie rozbieżności świadczą o braku spójności w identyfikacji rodzaju działalności badawczej oraz o błędnej interpretacji definicji badań przemysłowych i prac rozwojowych zawartych w art. 2 pkt 84-85 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Wskazana niespójność ma charakter merytoryczny i formalny - świadczy o tym, że Wnioskodawca nie dokonał jednoznacznego rozróżnienia między etapem badań a etapem rozwoju, co jest kluczowe dla prawidłowej kwalifikacji działań jako prac B+R. W proteście nie przedstawiono nowych dowodów ani argumentów, które uzasadniałyby zmianę pierwotnej klasyfikacji, a jedynie dokonano wtórnej reinterpretacji opisów zadań w celu nadania im charakteru rozwojowego. Takie działanie ma charakter deklaratywny i nie znajduje potwierdzenia w treści zadań, które - zgodnie z pierwotnym wnioskiem – obejmują przede wszystkim czynności projektowo-inżynierskie i integracyjne, a niedopracowanie nowych zasad technicznych czy koncepcji technologicznych. Tym samym należy stwierdzić, że Wnioskodawca sam sobie przeczy, ponieważ w dokumentacji aplikacyjnej zadeklarował realizację badań przemysłowych, a w treści protestu zaprzecza temu, określając wszystkie działania jako prace rozwojowe. Taka niespójność logiczna i terminologiczna dodatkowo potwierdza trafność pierwotnej oceny KOP, zgodnie z którą zaplanowane działania nie posiadają rzeczywistego charakteru badawczo-rozwojowego. Wnioskodawca w proteście wskazał, iż wszystkie zaplanowane działania mają charakter eksperymentalny i prowadzą do powstania nowej wiedzy, jednak przedstawione opisy zadań obejmują głównie dobór komponentów, integrację systemów, testy funkcjonalne oraz walidację gotowych rozwiązań, co nie stanowi badań przemysłowych ani eksperymentalnych prac rozwojowych. Zadania te mają charakter inżyniersko-projektowy, nie zawierają elementu niepewności badawczej ani ryzyka poznawczego, które są warunkiem niezbędnym do uznania ich za prace B+R. W szczególności Zadanie 1 ("Projekt systemu przyłączeniowego AC dla mobilnych magazynów energii") oraz Zadanie 2 ("Opracowanie mobilnej ładowarki EV") koncentrują się na opracowaniu dokumentacji technicznej i integracji gotowych komponentów, a nie na tworzeniu nowych rozwiązań technologicznych. Ponadto Zadanie 3 ("Opracowanie zintegrowanego systemu magazynowania energii BESS") obejmuje działania o charakterze wdrożeniowym - budowę układów sterowania, chłodzenia i komunikacji w oparciu o znane technologie (PLC, SCADA, Modbus, CAN) - co stanowi etap implementacji, a nie badań przemysłowych. Z kolei Zadanie 4 ("Testy i walidacja systemu") polega wyłącznie na sprawdzeniu zgodności z normami technicznymi i środowiskowymi, a więc dotyczy oceny jakości i bezpieczeństwa gotowego rozwiązania, co nie mieści się w definicji działalności badawczo-rozwojowej. Jednocześnie Wnioskodawca nie wykazał, by którekolwiek z zadań prowadziło do powstania nowej wiedzy naukowej lub technologicznej, ani nie przedstawił hipotez badawczych, metod eksperymentalnych czy wyników badań potwierdzających istnienie problemów wymagających rozwiązań o charakterze B+R. Odwoływanie się do rzekomo eksperymentalnego charakteru wszystkich prac ma charakter deklaratywny i nie znajduje potwierdzenia w przedstawionych opisach działań, które mają charakter techniczny i wdrożeniowy. Co więcej, wskazana w dokumentacji struktura modułu B+R zawiera niekonsekwencję - równoczesne kwalifikowanie działań jako badań przemysłowych i eksperymentalnych prac rozwojowych, bez rozróżnienia ich celów, etapów i rezultatów. Brak jednoznacznego wskazania, które elementy projektu generują nową wiedzę, a które stanowią jej praktyczne zastosowanie, powoduje, że nie można uznać efektów projektu za wyniki prac B+R w rozumieniu przepisów unijnych i krajowych. KOP prawidłowo uznała, że brak jest związku przyczynowo-skutkowego między działaniami opisanymi w module B+R, a deklarowanym przedmiotem wdrożenia. Wdrożenie dotyczy bowiem systemu złożonego z komponentów istniejących na rynku, a nie efektu nowej wiedzy powstałej w toku badań lub prac rozwojowych. Wnioskodawca nie przedstawił żadnej dokumentacji potwierdzającej, że wdrażany produkt został opracowany w wyniku prowadzonych badań, np. raportów badawczych, wyników testów prototypowych czy danych potwierdzających opracowanie nowych technologii. W związku z powyższym argumenty przedstawione w proteście nie podważają trafności pierwotnej oceny, a deklarowany przedmiot wdrożenia nie spełnia definicji "wyników prac B+R". Ocena KOP została dokonana zgodnie z zasadami programu, kryteriami merytorycznymi oraz obowiązującymi przepisami prawa i powinna zostać utrzymana w mocy. Nie może być mowy o uznaniu planowanego wdrożenia za rezultat prac badawczo-rozwojowych, ponieważ nie zidentyfikowano żadnego elementu rzeczywistej innowacji, który mógłby stanowić efekt działań opisanych w module B+R. Zaplanowane prace nie prowadzą do opracowania nowych rozwiązań technologicznych ani do powstania nowej wiedzy, a ich rezultaty nie różnią się funkcjonalnie od rozwiązań już dostępnych na rynku. Wnioskodawca nie wykazał związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zakresem prac deklarowanych jako B+R, a produktem planowanym do wdrożenia, co oznacza, że przedmiot wdrożenia nie jest efektem procesu badawczego ani rozwojowego w rozumieniu przepisów programu Ścieżka SMART. Brak identyfikacji innowacji technologicznej uniemożliwia przypisanie wdrożeniu charakteru wyniku B+R - ma ono charakter czysto aplikacyjny, oparty na integracji istniejących rozwiązań. W konsekwencji nie można uznać, że planowane działania spełniają kryterium wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych, a stanowisko KOP o niespełnieniu tego kryterium należy podtrzymać jako w pełni zasadne.". Organ uznał zatem zarzut za bezzasadny, w jego ocenie pierwotna ocena KOP dotycząca kryterium "Wyniki prac B+R jako przedmiot wdrożenia" była prawidłowa, projekt Wnioskodawcy nie spełnił żadnego z aspektów, które są weryfikowane w trakcie oceny przedmiotowego kryterium, a Kryterium należy uznać za niespełnione. KRYTERIUM Innowacyjność przedmiotu wdrożenia Zgodnie z załącznikiem nr 3 do Regulaminu wyboru projektów "Kryteria wyboru projektów, część I" przedmiotem oceny w ramach niniejszego kryterium są cztery aspekty, dotyczące cech i funkcjonalności wskazanej we wniosku innowacji produktowej, a mianowicie czy cechy i funkcjonalności innowacji produktowej lub w procesie biznesowym: 1) wynikają z prac B+R; 2) potwierdzają nowość rozwiązania w porównaniu do rozwiązań o podobnej funkcji podstawowej, dostępnych/stosowanych na rynku polskim {czy produkt/proces znacząco różni się od produktów/procesów istniejących na rynku polskim); 3) zaspokajają zidentyfikowane potrzeby odbiorców; 4) zostały określone adekwatnymi wskaźnikami innowacyjności KOP dokonująca oceny kryterium uznała, iż Wnioskodawca deklaruje, że przedmiotem wdrożenia będzie uniwersalny, multilokacyjny system magazynowania energii o cechach takich jak: modułowość, skalowalność, mobilność, integracja z OZE, praca off-grid, zdalny monitoring i zarządzanie energią oraz elastyczność konfiguracji, jednakże wszystkie wymienione cechy i funkcjonalności są obecnie standardem w rozwiązaniach oferowanych zarówno na rynku polskim, jak i międzynarodowym, podobne produkty oferują już uznane firmy (np. [...], [...], [...]), a opisane funkcjonalności takie, jak dynamiczna alokacja mocy, integracja z różnymi źródłami energii, mobilność czy interoperacyjność nie stanowią przewagi ani nowości względem dostępnych systemów. Eksperci stwierdzili, że jak wykazano w ocenie modułu B+R, cechy i funkcjonalności rozwiązania nie świadczą o innowacji produktowej, są dostępne w innych, podobnych systemach obecnych na rynku, tym samym nowe rozwiązanie nie zaspokoi w większym stopniu oczekiwań klientów, niż rozwiązania już dostępne. KOP oceniła, iż wskaźniki innowacyjności przyjęte przez Wnioskodawcę (np. czas przełączenia systemu, liczba obsługiwanych sesji ładowania, czas autonomicznej pracy off-grid) odnoszą się do parametrów osiąganych już przez produkty konkurencyjne i nie potwierdzają unikalności lub przewagi technologicznej wdrażanego rozwiązania, czyli nie zostały dobrane w taki sposób, aby mogły uwiarygodnić innowacyjność rozwiązania w odniesieniu do obecnych na rynku systemów. Ponadto Eksperci uznali, że Wnioskodawca nie wykazał, by wdrażany produkt był rezultatem własnych prac badawczo-rozwojowych lub unikalnych działań twórczych, a jest to efekt integracji i wdrożenia dostępnych technologii, zatem stwierdzono, iż deklarowane cechy innowacji nie wynikają z prac B+R. Oceniono, że przedmiot wdrożenia nie posiada cech świadczących o rzeczywistej innowacyjności produktowej lub procesowej w stosunku do rozwiązań dostępnych na rynku, nie zaspokaja potrzeb odbiorców w sposób istotnie lepszy, a przyjęte wskaźniki innowacyjności nie potwierdzają przewagi technologicznej. Wobec powyższego KOP uznała kryterium za niespełnione, z czym nie zgadza się Wnioskodawca. Wnioskodawca nie zgodził się z oceną KOP, iż wszystkie zadeklarowane w projekcie cechy i funkcjonalności innowacji są obecnie standardem oferowanym na rynku polskim i międzynarodowym w konkurencyjnych rozwiązaniach. PARP nie podzieliła w tym zakresie stanowiska Wnioskodawcy, gdyż analiza treści wniosku oraz argumentacji zawartej w proteście prowadzi do jednoznacznego wniosku, że planowany do wdrożenia produkt nie posiada cech nowości technologicznej ani funkcjonalnej. Na kwestię tę zwraca uwagę Ekspert zewnętrzny opiniujący protest: "Wnioskodawca nie przedstawił dowodów, że planowane rozwiązanie - mobilny system magazynowania energii zintegrowany z ładowarką EV i systemem zarządzania energią-wprowadza nową zasadę działania, unikalny mechanizm konwersji mocy, komunikacji lub zarządzania energią, które nie byłyby wcześniej znane i stosowane. Deklarowane cechy rozwiązania, takie jak modułowość, skalowalność, mobilność, interoperacyjność, praca off-grid, integracja z OZE czy zdalne sterowanie, stanowią standard funkcjonalny nowoczesnych systemów energetycznych i nie mają charakteru innowacyjnego. Analogiczne systemy o tożsamej funkcjonalności są dostępne na rynku krajowym i międzynarodowym. Wnioskodawca w samym wniosku o dofinansowanie potwierdza istnienie takich rozwiązań, co wyklucza możliwość uznania ich za nowatorskie. Co istotne, przedstawione cechy nie wynikają z przeprowadzonych prac B+R, lecz z inżynierskiej integracji gotowych komponentów i technologii rynkowych.". Zatem zarzut należy uznać za bezzasadny. Wnioskodawca nie zgadza się z oceną Ekspertów, iż Wnioskodawca nie wykazał, by wdrażany produkt był rezultatem własnych prac badawczo-rozwojowych lub unikalnych działań twórczych. PARP nie może zgodzić się w tym zakresie z Wnioskodawcą, gdyż wg opinii Eksperta zewnętrznego, opisane w projekcie działania dotyczą w praktyce integracji i dostosowania istniejących rozwiązań technicznych. Stanowisko PARP ponownie potwierdza w swojej opinii Ekspert zewnętrzny: "Wnioskodawca nie dowiódł również, że produkt planowany do wdrożenia - system mobilnych magazynów energii i ładowarek EV-powstaje w wyniku własnych badań i rozwoju, a nie w drodze adaptacji dostępnych technologii. Z treści wniosku i protestu wynika jednoznacznie, że planowane rozwiązanie opiera się na integracji standardowych komponentów rynkowych (PCS, SIS, EMS, BMS, SCADA), bez opracowania nowych mechanizmów technicznych lub zasad działania.". Zarzut uznaje się za bezzasadny. Wnioskodawca nie zgodził się z oceną KOP, iż zadeklarowane cechy i funkcjonalności innowacji nie wynikają z prac B+R, a przedmiot wdrożenia nie posiada cech świadczących o rzeczywistej innowacyjności produktowej, nie zaspokaja potrzeb odbiorców w sposób istotnie lepszy, a przyjęte wskaźniki innowacyjności nie potwierdzają przewagi technologicznej. PARP nie zgodziła się w tym zakresie z Wnioskodawcą, ponieważ ponowna analiza dokumentacji wykazała, że projekt nie spełnia powyższych aspektów ocenianych w niniejszym kryterium, co uzasadnione zostało także powyżej w niniejszym rozstrzygnięciu protestu, przytaczając wnikliwą ocenę Eksperta. Stanowisko PARP potwierdza dodatkowo opinia Eksperta zewnętrznego zaangażowanego do oceny protestu: "Nie wykazano także, by planowany produkt charakteryzował się wyższymi parametrami użytkowymi lub technologicznymi w porównaniu do istniejących systemów. Wskaźniki przyjęte przez Wnioskodawcę, takie jak czas przełączenia, czas autonomicznej pracy off-grid, liczba obsługiwanych sesji ładowania czy poziom sprawności energetycznej - pozostają na poziomie powszechnie osiąganym przez produkty konkurencyjne. Nie wskazano żadnych miarodajnych danych eksperymentalnych ani wyników badań, które potwierdzałyby występowanie przewagi technologicznej nad rozwiązaniami dostępnymi na rynku. Argumenty przedstawione w proteście, dotyczące m.in. inteligentnej szyny zasilającej, zaawansowanego systemu EMS, modułowości, uniwersalnego przyłącza oraz mobilności operacyjnej, nie mają charakteru dowodów innowacyjności. W żadnym z tych obszarów Wnioskodawca nie przedstawił elementów twórczych, nowej wiedzy technologicznej ani opracowań badawczych, które można byłoby uznać za efekt działalności B+R. Wskazane rozwiązania mają charakter wdrożeniowy i eksploatacyjny, co potwierdza ich wtórność względem istniejącego stanu techniki. Dodatkowo, proponowany system zarządzania energią (EMS) i komunikacji (LTE/5G, OCPP, Modbus, MOJT) opiera się na standardowych protokołach oraz znanych metodach predykcyjnego zarządzania energią. Nie wykazano żadnych przesłanek świadczących o tym, że wykorzystane algorytmy uczące się lub strategie bilansowania energii różnią się w sposób istotny od rozwiązań powszechnie stosowanych w branży. Zastosowanie nowoczesnych, lecz dostępnych technologii komunikacyjnych nie jest równoznaczne z wprowadzeniem innowacji technologicznej. Brak również dowodów na to, by integracja systemów PCS, STS, EMS i BMS prowadziła do powstania nowego efektu funkcjonalnego lub nowej zasady działania, która mogłaby być uznana za innowację produktową. Wnioskodawca nie zidentyfikował żadnej luki technologicznej, którą projekt miałby wypełnić, ani problemu badawczego, którego rozwiązanie wymagałoby opracowania nowych technologii. Zgłoszone rozwiązanie stanowi kompilację znanych elementów i nie generuje wartości dodanej w zakresie postępu technicznego. W konsekwencji przedmiot wdrożenia należy uznać za produkt, powielający istniejące rozwiązania rynkowe, bez wprowadzenia istotnych zmian konstrukcyjnych czy technologicznych. Nie można zatem mówić o powstaniu innowacji w rozumieniu programu i konkursu, ponieważ brak jest przesłanek dotyczących nowości, unikalności, wartości badawczej i zastosowania wyników prac B+R. W świetle powyższego ocena KOP, stwierdzająca brak innowacyjności przedmiotu wdrożenia, jest w pełni zasadna i powinna zostać utrzymana w mocy jako prawidłowa, logiczna i zgodna z obowiązującymi przepisami oraz praktyką ewaluacyjną. Wskaźniki przyjęte przez Wnioskodawcę nie odzwierciedlają cech świadczących o przewadze technologicznej ani o innowacyjnym charakterze rozwiązania. Odnoszą się one wyłącznie do parametrów eksploatacyjnych i funkcjonalnych, takich jak czas przełączenia systemu, liczba obsługiwanych sesji ładowania, czas autonomicznej pracy off-grid czy poziom sprawności energetycznej, które są typowe dla komercyjnie dostępnych systemów magazynowania energii i ładowania EV. Wskaźniki te nie dokumentują powstania nowych zasad działania, materiałów czy technologii, lecz jedynie potwierdzają osiągnięcie standardowych wartości użytkowych. Brakuje ponadto porównania z aktualnym stanem techniki oraz odniesienia do rozwiązań referencyjnych, co uniemożliwia weryfikację rzeczywistego stopnia nowości. Wskaźniki zaproponowane przez Wnioskodawcę - KM1 (maksymalny czas przełączenia układu STS), KM2 (liczba równoległych sesji ładowania), KM3 /zdolność autonomicznej prac systemu BESS w trybie off-grid) oraz KM4 (liczba pozytywnie zakończonych testów walidacyjnych) - nie potwierdzają istnienia przewag technologicznych będących efektem prac badawczo-rozwojowych. Wskazane parametry odnoszą się do standardowych właściwości eksploatacyjnych systemów zasilania, magazynowania i ładowania energii, które są powszechnie osiągane w komercyjnych rozwiązaniach dostępnych na rynku. Żaden z tych wskaźników nie dowodzi opracowania nowej technologii, nowego algorytmu sterowania ani innowacyjnej topologii układu, które mogłyby stanowić rezultat działalności B+R. Wnioskodawca nie wykazał, by którekolwiek z tych wskaźników stanowiło bezpośredni rezultat działań B+R lub potwierdzało przewagę wynikającą z opracowania nowych technologii, metod czy koncepcji konstrukcyjnych. W konsekwencji przyjęte wskaźniki mają charakter operacyjny i kontrolny, a nie badawczo-rozwojowy, i nie mogą być uznane za dowód powstania innowacyjnego rozwiązania w rozumieniu kryteriów programu. W odniesieniu do przedstawionej w proteście tabeli, w której Wnioskodawca wskazał dodatkowe cechy funkcjonalne oraz wartości docelowe planowanego rozwiązania, Organ stwierdził, że nie zostały one zaprezentowane w pierwotnym wniosku o dofinansowanie, ani nie wynikają z zakresu zaplanowanych prac badawczo-rozwojowych. Wskazane w tabeli parametry mają charakter wtórny wobec opisu zawartego w dokumentacji aplikacyjnej i zostały wprowadzone dopiero na etapie protestu w celu wzmocnienia argumentacji o rzekomej innowacyjności projektu. Takie postępowanie nie może być uznane za dopuszczalne w procesie oceny, ponieważ ocenie podlega treść złożonego wniosku, a nie jego późniejsze reinterpretacje. Co więcej, zaprezentowane w tabeli cechy - dotyczące m.in. efektywności konwersji, poziomu autonomii, elastyczności przyłączeniowej, skalowalności czy integracji z OZE - nie znajdują odzwierciedlenia w opisach zadań modułu B+R, gdzie brak jest wskazania konkretnych działań, badań czy eksperymentów, które miałyby prowadzić do osiągnięcia tych parametrów. Nie wskazano również metod badawczych ani narzędzi pomiarowych, które umożliwiłyby ich weryfikację. W rezultacie przedstawione wartości docelowe nie wynikają logicznie z zaplanowanych czynności, które mają charakter projektowo-wdrożeniowy, a nie eksperymentalno-badawczy. Ponadto cechy te nie zostały powiązane z żadnymi rezultatami merytorycznymi prac B+R, co oznacza, że nie można ich traktować jako efektów działalności badawczo-rozwojowej. Stanowią one Jedynie opis spodziewanych właściwości użytkowych produktu końcowego, a nie miarodajny dowód powstania nowej wiedzy lub technologii. W konsekwencji tabela przedstawiona w proteście nie stanowi wiarygodnego źródła potwierdzającego innowacyjność rozwiązania ani jego związek z rzeczywiście zaplanowanymi pracami B+R, co w pełni uzasadnia utrzymanie negatywnej oceny dokonanej przez KOP.". PARP uznała zarzut za bezzasadny, stwierdzając, że pierwotna ocena KOP dotycząca kryterium "Innowacyjność przedmiotu wdrożenia" była prawidłowa, projekt Wnioskodawcy nie spełnił żadnego z aspektów, które są weryfikowane w trakcie oceny przedmiotowego kryterium. Podsumowując, w świetle przywołanych argumentów oraz informacji przedstawionych we wniosku należy stwierdzić, że ocena przeprowadzona prze KOP była prawidłowa. Kryterium należy uznać za niespełnione. PARP odnośnie zarzutu Wnioskodawcy, że teza, iż prace rozwojowe nie podlegają dofinansowaniu, stwierdziła, że pozostaje sprzeczna z dokumentacją oceny. Organ podkreślił, iż wnikliwa analiza treści Arkusza Oceny nie wykazała, aby KOP wskazała w swojej ocenie, że prace rozwojowe nie podlegają dofinansowaniu, a zatem zarzut uznaje się za bezzasadny. Odnośnie zarzutu proceduralnego wskazującego, że zgodnie z GBER i dokumentacją konkursową, wsparciem mogą być objęte zarówno badania przemysłowe, jak i prace rozwojowe, dlatego nawet w przypadku stwierdzenia braku prac o charakterze badawczo- rozwojowym, projekt może być zakwalifikowany do kolejnego etapu oceny, PARP zaznaczył, iż nie może zgodzić się w tym zakresie w Wnioskodawcą, bowiem zgodnie z Załącznikiem Nr 3 do Regulaminu Wyboru Projektów "Kryteria wyboru projektów, część I" w kryterium "Charakter badawczo-rozwojowy modułu" dla modułu B+R jasno sprecyzowano, iż w ramach niniejszego kryterium ocenie podlega m.in. czy "...w module występuje/ą, prace/zadania które ma/mają charakter badawczo-rozwojowy tzn. obejmują badania przemysłowe i prace rozwojowe albo prace rozwojowe i są one niezbędne do opracowania innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym ...". Zatem zarzut uznaje się za bezzasadny i niezgodny z RWP. Mimo iż Wnioskodawca w proteście nie wniósł bezpośrednio zarzutów dotyczących pozostałych aspektów w ocenianych kryteriach, jednakże PARP ponownie przeanalizowała treści złożonego wniosku i stwierdziła, że wymagania zakwestionowanych kryteriów także nie zostały spełnione. Stanowisko PARP zostało potwierdzone opinią Eksperta zewnętrznego przygotowaną w trakcie rozpatrywania protestu. W związku z negatywną oceną protestu Strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 13 listopada 2025 r., wnosząc o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia, jak również o zasądzenie kosztów prawem przepisanych. Zaskarżonej informacji zarzucono: A. naruszenie art. 43, art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 5 Ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 2 pkt 85 i 86 Rozporządzenia KE 651/2014 poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny Wniosku o dofinansowanie w szczególności w zakresie oceny Modułu B+R - Charakter badawczo rozwojowy modułu polegającej na błędnym uznaniu, że wskazane zadania w ramach Projektu mają charakter rutynowych czynności inżynierskich i nie spełniających definicji prac badawczo-rozwojowych, ponieważ: i. Wnioskodawca planuje zakup gotowych produktów, ii. Wnioskodawca planuje opracować jedynie dokumentację techniczną, iii. działania Wnioskodawcy będą polegały wyłącznie na połączeniu gotowych komponentów oraz ich konfiguracji, a w konsekwencji Wnioskodawca nie zamierza stworzyć nowego produktu; podczas gdy zaplanowane zadania w ramach Projektu będą polegały na zapełnieniu luki technologicznej - stworzenia mobilnego i uniwersalnego magazynu energii, (obecnie nieosiągalnego na rynku - przy czym PARP wskazuje tylko na dostępność magazynów energii z ładowarkami EV, ale pomija aspekt mobilności i uniwersalności), zaś w ramach projektu Wnioskodawca zobowiązał się w szczególności do: i. stworzenia w pełni mobilnych i uniwersalnych magazynów energii, które będzie można z łatwością przemieszczać i dostosowywać do różnych sytuacji/potrzeb, ii. zakupu gotowych urządzeń, ale które Wnioskodawca planuje w innowacyjny sposób połączyć i zaprogramować - istota prac B+R niniejszego Projektu, iii. opracowania dokumentacji technicznej, na podstawie której uda się stworzyć nowe, innowacyjne rozwiązanie technologiczne, a także prawidłowo określił problem technologiczny oraz wskazał na niepewności technologiczne, np. stworzenie algorytmów uczących się typu obciążenia, rodzaju sieci celem optymalizacji parametrów przełączania, których nie można uznać za znane i standardowe rozwiązania dostępne na rynku , co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że zadania przewidziane w Projekcie nie mają charakteru B+R, a w ślad za tym PARP bezzasadnie uznał, że Projekt nie spełnia kryterium Modułu B+R - Charakter badawczo rozwojowy modułu, natomiast właściwie dokonana ocena Projektu powinna skutkować przyznaniem Wnioskodawcy 1 punktu w ramach tego kryterium tj. maksymalnej ilości punktów [ZARZUT 1]; B. naruszenie art. 43, art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 5 Ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny Wniosku o dofinansowanie w szczególności w zakresie oceny Modułu Wdrożenie innowacji - Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia polegającej na błędnym uznaniu, że wskazane we Wniosku o dofinansowanie prace nie spełniają definicji prac B+R, a tym samym Organ dokonał oceny wbrew definicjom wynikającym z Regulaminu Konkursu, w tym Kryteriów wyboru cześć I i II, ponieważ ocena tego kryterium sprowadza się do: i. zbadania, czy zaplanowano wdrożenie do działalności gospodarczej wnioskodawcy na terytorium RP wyników prac B+R w formie innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym, zrealizowanych samodzielnie przez wnioskodawcę lub na zlecenie wnioskodawcy lub zakupionych przez wnioskodawcę poza projektem, podczas gdy Organ wprost wskazał, że niniejsza przesłanka została spełniona przez Wnioskodawcę (s. 42 Rozstrzygnięcia); ii. zbadania, czy prace B+R mają znaczący i bezpośredni wpływ dla innowacji produktowej lub w procesie biznesowym, wskazanych we wniosku o dofinansowanie, tj. nowe cechy i funkcjonalności innowacji wynikają z tych prac B+R; podczas gdy Wnioskodawca wyraźnie wskazał na nową funkcjonalność przedmiotu Projektu tj. mobilny i uniwersalny magazyn energii, dotychczas niedostępny na rynku; iii. zbadania, czy prace B+R rozpoczęły się przed realizacją Projektu, a skoro nie, to tym samym Wnioskodawca nie był zobowiązany do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej, podczas gdy PARP żąda przedłożenia przedmiotowej dokumentacji (s. 45 Rozstrzygnięcia); iv. uwzględnienia, że zgodnie z Informacją dodatkową wskazaną wprost w Kryteriach wyboru projektów, część I - w przypadku innowacji produktowej wsparcie mogą uzyskać projekty, w których rezultatem prac B+R będą nowe lub ulepszone wyroby lub usługi, które różnią się znacząco od dotychczasowych wyrobów lub usług, podczas gdy Organ konsekwentnie pomija powyższy aspekt prac B+R (tj. możliwość stworzenia nowego produktu z poszczególnych komponentów, które dopiero w ramach działań w Projekcie Wnioskodawca planuje odpowiednio połączyć i zapewnić pełną funkcjonalność dopasowaną do wszystkich sytuacji - przedmiot prac B+R Projektu); co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że zadania przewidziane w Projekcie nie mają charakteru B+R, a tym samym PARP bezzasadnie uznał, że Projekt nie spełnia kryterium Modułu Wdrożenie innowacji - Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia natomiast właściwie dokonana ocena Projektu powinna skutkować przyznaniem Wnioskodawcy 1 punktu w ramach tego kryterium tj. maksymalnej ilości punktów [ZARZUT 2]; C. naruszenie art. 43, art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 5 Ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny Wniosku o dofinansowanie w szczególności w zakresie oceny (i) Modułu B+R - Innowacyjność rezultatu prac B+R oraz (ii) Modułu wdrożenie innowacji - innowacyjność przedmiotu wdrożenia polegającej na błędnym uznaniu, że cechy i funkcjonalności przedmiotu Projektu: i. rzekomo nie wynikają z prac B+R planowanych do przeprowadzenia, podczas gdy jak wskazano powyżej - stworzenie mobilnych i uniwersalnych magazynów energii wymaga przeprowadzenia prac B+R z uwagi na brak na rynku istniejącej technologii umożliwiającej stworzenie przedmiotu Projektu; ii. rzekomo nie potwierdzają nowości rozwiązania w porównaniu do rozwiązań o podobnej funkcji podstawowej, dostępnych/stosowanych na rynku polskim, podczas gdy PARP nie wskazał na żadne podobne produkty (każdy z powołanych przykładów pomija aspekt mobilności i uniwersalności); iii. rzekomo nie zaspokajają zidentyfikowanych potrzeby odbiorców, podczas gdy Wnioskodawca wprost wskazał, że przedmiot Projektu zwiększa niezależność energetyczną odbiorców, umożliwia szybkie reagowanie na potrzeby infrastrukturalne oraz samodzielne zarządzanie zasilaniem w krytycznych momentach, tj. dla samorządów, służb ratunkowych, operatorów telekomunikacyjnych, organizatorów wydarzeń i firm budowlanych, tym samym przynosi korzyści społeczne, zapewniając dostęp do energii w miejscach dotąd wykluczonych, m.in. podczas awarii czy klęsk żywiołowych odbiorców; iv. rzekomo nie zostały określone adekwatnymi wskaźnikami innowacyjności, podczas gdy w rzeczywistości jedynym zarzutem PARP jest twierdzenie, że zaproponowane przez Wnioskodawcę wskazania są standardowe dla właściwości techniczno-użytkowych systemów magazynowania energii (s. 41 Rozstrzygnięcia), podczas gdy wyłącznie standardowe wskaźniki mogą precyzyjnie wykazać różnicę pomiędzy dostępnymi na rynku produktami, a innowacyjnym przedmiotem Projektu, a wskaźniki te precyzyjnie określają również rezultat Projektu, przy czym zgodnie z Instrukcją to Wnioskodawca dokonuje zdefiniowania niniejszych wskaźników, a w Regulaminie Konkursu nie znalazło się postanowienie wskazujące co powinno znaleźć się w takim wskaźniku (s. 56 Instrukcji); co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że zadania przewidziane w Projekcie nie mają charakteru B+R, a tym samym PARP bezzasadnie uznał, że Projekt nie spełnia kryteriów (i) Modułu B+R - Innowacyjność rezultatu prac B+R oraz (ii) Modułu wdrożenie innowacji - innowacyjność przedmiotu wdrożenia, natomiast właściwie dokonana ocena Projektu powinna skutkować przyznaniem Wnioskodawcy po 1 punkcie w ramach każdego z tych dwóch kryteriów tj. maksymalnej ilości punktów [ZARZUT 3]; D. naruszenie art. 45 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej oraz art. 73 ust. 1 Rozporządzenia ramowego w zw. z art. 2 TUE poprzez brak zapewnienia Wnioskodawcy przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy ocenie Projektu, w tym w szczególności: i. braku rzeczywistej weryfikacji Wniosku o dofinansowanie i analizy całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, tj. uwzględnienia innowacyjności Projektu - stworzenia mobilnego i uniwersalnego magazynu energii; ii. pominięcia pełnej treści definicji prac badawczych oraz eksperymentalnych prac rozwojowych wskazanych w Rozporządzeniu KE 651/2014, podczas gdy już literalne brzmienie pojęć prac badawczych oraz eksperymentalnych prac rozwojowych z Rozporządzenia 651/2014 wprost wskazuje, że działalność B+R może polegać na opracowaniu nowych rozwiązań na podstawie dotychczasowych oraz dostępnych produktów, tak jak ma to miejsce w przypadku przedmiotu Projektu; iii. posługiwanie się nieostrymi sformułowaniami, określając jedynie, że na rynku znajdują się urządzenia "podobne" do przedmiotu Projektu, podczas gdy w Informacji i Rozstrzygnięciu nie przedstawiono żadnej argumentacji merytorycznej wskazujących na czym polega rzekome "podobieństwo" konkurencyjnych urządzeń ; iv. dokonywanie wykładni postanowień Regulaminu Konkursu w sposób nakładający na Wnioskodawcę wymagania, które nie wynikają z kryteriów oceny, tj. żądania od Wnioskodawcy przedstawienia: a) wiarygodnych danych dotyczących liczby potencjalnych odbiorców, dynamiki wzrostu rynku, wolumenu zapotrzebowania ani istniejących barier technologicznych czy ekonomicznych (s. 40 Rozstrzygnięcia), b) uzasadnienia empirycznego oraz dostatecznie udokumentowanego, poprawnego rozpoznania potencjalnych segmentów odbiorców (s. 41 Rozstrzygnięcia), c) dokumentacji potwierdzającej, że wdrażany produkt został opracowany w wyniku prowadzonych badań, np. raportów badawczych, wyników testów prototypowych czy danych potwierdzających opracowanie nowych technologii, mimo że to właśnie przeprowadzenie tychże prac jest przedmiotem Projektu; podczas gdy PARP na etapie oceny wniosku/rozpatrywania protestu nie może formułować nowych kryteriów ani wymagań, które nie wynikają wprost z dokumentacji konkursowej; v. błędzie logicznym polegającym na uznaniu, że w ramach Projektu nie wystąpi stworzenie nowej technologii, podczas gdy Organ sam przyznaje, że "brak również dowodów na to, by integracja systemów PCS, STS, EMS i BMS prowadziła do powstania nowego efektu funkcjonalnego lub nowej zasady działania, która mogłaby być uznana za innowację produktową" (s. 49 Rozstrzygnięcia), a tym samym skoro nie ma dowodów dotyczących integracji ww. systemów, to zasadne jest właśnie przeprowadzenie badań B+R mających na celu weryfikację stworzenia nowej technologii na podstawie istniejących rozwiązań; co w konsekwencji doprowadziło do niezachowania przez PARF przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy ocenie Projektu, zaś wyeliminowanie ww. uchybień doprowadziłoby do przekazania do drugiego etapu Konkursu Wniosku o dofinansowanie [ZARZUT 4], E. naruszenie art. 67 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Ustawy wdrożeniowej poprzez brak zachowania rzetelności, przejrzystości i prawidłowości przy rozpoznaniu Protestu, w szczególności: i. powieleniu argumentów ekspertów poczynionych w ramach pierwotnej oceny Wniosku o dofinansowanie i niedostrzeżeniu ewidentnych uchybień merytorycznych, co skutkuje faktycznym nierozpoznaniem protestu przez PARP, pomimo że ocena Projektu dokonana została z naruszeniem przepisów prawa i dokumentacji konkursowej, ii. wskazaniu, że "Nie przewidziano opracowania oryginalnych algorytmów sterowania ani przeprowadzenia eksperymentów mających na celu pozyskanie nowej wiedzy, co wyklucza ich zakwalifikowanie jako badań przemysłowych " (s. 29 Rozstrzygnięcia), podczas gdy we Wniosku o dofinansowanie wprost wskazano, że Projekt zakłada zastosowanie innowacyjnego EMS+BMS, predykcyjnego zarządzania energią w oparciu o dane pogodowe, rynkowe i zapotrzebowanie w danej lokalizacji, oraz stworzenie systemu pozwalającego na agregację i elastyczne skalowanie mocy poprzez łączenie wielu magazynów BES (s. 119 Wniosku o dofinansowanie), co oznacza, że ekspert powołany przy rozpatrywaniu Protestu tylko fragmentarycznie zapoznał się z Wnioskiem o dofinansowanie i argumentami Wnioskodawcy; iii. wskazaniu w Rozstrzygnięciu, że rzekomo wystąpiły rozbieżności w dokumentacji aplikacyjnej modułu B+R, bowiem jednoznacznie wskazano, iż trzy z czterech zadań mają charakter badań przemysłowych, natomiast w proteście Wnioskodawca utrzymuje, że wszystkie zaplanowane działania należy kwalifikować jako eksperymentalne prace rozwojowe (s. 43 Rozstrzygnięcia), podczas gdy Wnioskodawca jedynie wskazuje na bezzasadność pierwotnej oceny PARP, zaś zarówno przeprowadzenie badań przemysłowych, jak i prac rozwojowych jest jasno i precyzyjnie wskazane we Wniosku o dofinansowanie, co oznacza, że Organ pobieżnie zapoznał się z argumentacją wskazaną w Proteście oraz zaniechał ponownej analizy Wniosku o dofinansowanie; iv. wskazaniu, że: "w dokumentacji struktura modułu B+R zawiera niekonsekwencję - równoczesne kwalifikowanie działań jako badań przemysłowych i eksperymentalnych prac rozwojowych, bez rozróżnienia ich celów, etapów i rezultatów" (s. 44 Rozstrzygnięcia), podczas gdy we Wniosku o dofinansowanie zostały wprost określone poszczególne zadania, co z kolei prowadzi do wniosku, że to ekspert PARP powołany do rozpoznania Protestu dopuścił się niespójności i błędów logicznych przy rozpoznawaniu Protestu pomijając treść Wniosku o dofinansowanie; v. bezrefleksyjnemu wskazaniu, że Wnioskodawca nie zidentyfikował żadnego elementu rzeczywistej innowacji, która mogłaby stanowić efekt działań opisanych w module B+R (s. 45 Rozstrzygnięcia), mimo że Wnioskodawca wprost wskazał na przedmiot innowacji, konsekwentnie pomijany przez PARP; vi. wskazaniu, że podobne produkty oferują już uznane firmy (np. [...], [...], [...]), a opisane funkcjonalności takie, jak dynamiczna alokacja mocy, integracja z różnymi źródłami energii, mobilność czy interoperacyjność nie stanowią przewagi ani nowości względem dostępnych systemów (s. 46 Rozstrzygnięcia), co oznacza, że sam PARP wprost przyznaje, że występują tylko podobne produkty, a nie tożsame urządzenia, podczas gdy tylko stwierdzenie tożsamości urządzeń uprawniałoby PARP do negatywnej oceny Wniosku o dofinansowanie, co nie jest możliwe z uwagi na wskazane przez Wnioskodawcę nowe funkcjonalności (zauważane nawet przez sam Organ); vii. fragmentarycznej ocenie Protestu i stwierdzeniu, że rzekomo Wnioskodawca w samym Wniosku o dofinansowanie potwierdza istnienie takich rozwiązań, co wyklucza możliwość uznania ich za nowatorskie (s. 47 Rozstrzygnięcia), podczas gdy Wnioskodawca jedynie wskazuje na podobne (a na nie tożsame urządzenia) mając na celu zobrazowanie różnicy pomiędzy dostępnymi rozwiązań a tymi, które planuje stworzyć po przeprowadzeniu prac B+R, a tym samym Organ dokuje sofistyki stanowiska Wnioskodawcy celem wzmocnienia własnej, błędnej argumentacji; viii. pominięcie argumentacji przedstawionej w Proteście (w szczególności tabeli z s. 4-5 Protestu) poprzez uznanie jej za uzupełnienie Wniosku o dofinansowanie (s. 50 Rozstrzygnięcia), podczas gdy przedmiotowa tabela służy wyłącznie wykazaniu błędnego stanowiska Organu zawartego w Informacji, a tym samym takie działanie PARP prowadzi do nieuzasadnionego ograniczenia prawa Wnioskodawcy do obrony własnego stanowiska i wskazania błędów ekspertów; co w konsekwencji doprowadziło, że PARP działał niezgodnie z procedurą wyboru projektów i naruszył przepisy odnoszące się do procedury odwoławczej, który przeprowadziła bez należytej staranności [ZARZUT 5]. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie jest informacja Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 13 listopada 2025 r. dotycząca oceny wniosku Strony skarżącej o dofinansowanie realizacji projektu nr FENG.01.01-IP.02-0303/25, w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, w ramach działania FENG.01.01 Ścieżka SMART (program Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki 2021-2027, w naborze nr FENG.01.01-IP.02-002/25). Na wstępie wskazać należy, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 73 ust. 1 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021–2027 (Dz.U. z 2022 r., poz. 1079; dalej: "ustawa wdrożeniowa") w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 73 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu. W przepisie tym przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2, albo w przedmiocie negatywnej ponownej oceny, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 2, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji, która pozostawiła protest bez rozpatrzenia. Wprowadzając w art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 59, że do postępowań w zakresie wyboru projektów do dofinansowania nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem art. 24 i art. 57 § 1-4, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony może budzić wątpliwości kwestia dopuszczalnej sądowej oceny procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów odnoszących się do perspektywy 2007-2013 i 2014-2020, tj. ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) oraz ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustaw wdrażających, przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie Sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować także w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawie. Uznać zatem należy, że prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Tę praktykę należy zastosować także w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy wdrożeniowej. Zatem prawo, jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, obejmuje nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustaw, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu dokonanej przez PARP, jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w zaskarżonej informacji stwierdzić wypada, że odpowiadają one prawu. Ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania PARP z prawem, w tym zgodności m.in. z: - ustawą z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027; - Regulaminem wyboru projektów w ramach Programu: Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki, Priorytet: I. Wsparcie dla przedsiębiorców, Działanie: Ścieżka Smart (dalej: Regulamin wyboru projektów) wraz z kryteriami wyboru projektów stanowiącego załącznik nr 3 do tego regulaminu (dalej: Kryteria wyboru). Przed przystąpieniem do oceny wypada przypomnieć, w ramach tak zarysowanej osnowy sprawy, że art. 45 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej nakłada na właściwą instytucję, przeprowadzającą wybór projektów do dofinansowania, obowiązek respektowania zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów, a także równości traktowania wszystkich wnioskodawców aplikujących w ramach danego konkursu, poprzez zapewnienie im równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Wynikająca z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego tego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3252/17 i przywołane w nim orzecznictwo; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl). Zasada przejrzystości reguł oceny projektów, wymieniona w art. 45 ust. 1 przywołanej ustawy, ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi zaś stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjętych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane. Zarazem nie sposób tracić z pola widzenia, że formuła przedmiotowej procedury jest szczególna, tj. nastawiona na przeprowadzenie swoistej kalkulacji. Nieprzypadkowo do postępowania w sprawie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 59 ustawy wdrożeniowej). Istotą bowiem i zasadniczym celem procedury takiej, jak kontrolowana w przedmiotowym przypadku, zaliczanej do tzw. procedur trzeciej generacji, nie jest – w przeciwieństwie do procedur typu jurysdykcyjnego – konkretyzacja praw lub obowiązków, lecz optymalizacja wyniku pewnego cyklu działań (w tym przypadku absorpcji środków unijnych), zwłaszcza poprzez dokonanie podziału posiadanej puli środków finansowych na zasadach konkurencji uczestników postępowania (konkursu) (szerzej np. Z. Kmieciak, Idea procedur administracyjnych trzeciej generacji (na przykładzie postępowania w sprawach dofinansowania projektów w ramach programów operacyjnych), Państwo i Prawo 2015, nr 5, s. 11 i n.). Tym samym ma ona charakter autonomiczny względem "klasycznego" modelu jurysdykcyjnego, zbliżając administrowanie w omawianym zakresie do modelu responsywnego, zorientowanego na uzgadnianie interesów różnych kategorii zainteresowanych, a przez to niepoddające się prostej kwalifikacji w ramach instytucji strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. A. Wegner-Kowalska, Idea governance a współczesne kierunki rozwoju prawa, Państwo i Prawo 2016, nr 2, s. 16). W tej optyce relacje między administracją publiczną a podmiotami administrowanymi kształtowane są co do zasady w sposób kooperacyjny, wykorzystujący alternatywne w stosunku do decyzji metody załatwienia sprawy (przykładowo w przypadku przedmiotowej procedury rozstrzygnięcie Instytucji Pośredniczącej stanowi podstawę do zawarcia umowy o dofinansowanie projektu – art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). To właśnie z tej perspektywy postrzegać należy gwarancje procesowe wnioskodawcy, który uczestniczy w procesie na zasadzie partycypacji i partnerstwa, tj. aktywnego uczestnictwa, nie zaś podmiotu, który dysponuje określonym interesem prawnym, czy tym bardziej prawem podmiotowym podlegającym ochronie w ujęciu kodeksowym. Konsekwentnie w takim ujęciu należy wykładać formułę sądowej kontroli rozstrzygnięć takich, jak będące przedmiotem skargi. W ocenie Sądu założenia wynikające z przytoczonych wyżej aktów normatywnych oraz wykonawczych względem nich, jak też ich realizację, należy postrzegać z uwzględnieniem specyfiki tego typu procedury, a w szczególności aktywnej roli samego wnioskodawcy. Mając to na względzie skład orzekający uznaje, że zasady te nie zostały naruszone przez organ, który – biorąc pod uwagę nałożone nań obowiązki – zrealizował gwarancje strony postępowania w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 43 ustawy wdrożeniowej, wybrany do dofinansowania może zostać wyłącznie projekt spełniający kryteria wyboru projektów. Stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w celu wyboru projektów do dofinansowania właściwa instytucja przeprowadza nabór wniosków o dofinansowanie projektu, zwany dalej "naborem". Według art. 50 ust. 2 ustawy warunkiem przeprowadzenia naboru przez właściwą instytucję jest: 1) przyjęcie regulaminu wyboru projektów oraz 2) udostępnienie regulaminu wyboru projektów potencjalnym wnioskodawcom. Udostępnienie regulaminu wyboru projektów, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w przypadku konkurencyjnego sposobu wyboru projektów następuje w formie ogłoszenia o naborze upublicznianego na stronie internetowej właściwej instytucji oraz na portalu (art. 50 ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, ogłoszenie o naborze zawiera nazwę właściwej instytucji, wskazanie przedmiotu naboru, informację o potencjalnych wnioskodawcach, termin składania wniosków o dofinansowanie projektu, regulamin wyboru projektów oraz dane do kontaktu. Według art. 51 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, regulamin wyboru projektów określa w szczególności: 1) kwotę przeznaczoną na dofinansowanie projektów; 2) maksymalny, dopuszczalny poziom dofinansowania projektu lub maksymalną, dopuszczalną kwotę dofinansowania projektu; 3) kryteria wyboru projektów 4) wskazanie sposobu wyboru projektów do dofinansowania oraz jego opis; 5) właściwy system teleinformatyczny, w którym można złożyć wniosek o dofinansowanie projektu, oraz sposób dostępu do formularza wniosku o dofinansowanie projektu; 6) termin składania wniosków o dofinansowanie projektu; 7) załączniki do wniosku o dofinansowanie projektu, o ile wymagane jest ich złożenie, oraz sposób, formę i termin ich przedłożenia; 8) zakres, w jakim możliwe jest uzupełnianie lub poprawianie wniosków o dofinansowanie projektu; 9) sposób komunikacji między wnioskodawcą a właściwą instytucją; 10) czynności, które powinny zostać dokonane przed zawarciem umowy o dofinansowanie projektu lub podjęciem decyzji o dofinansowaniu projektu, oraz termin ich dokonania. Z treści art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika, że w celu dokonania oceny projektów właściwa instytucja powołuje komisję oceny projektów oraz określa regulamin jej pracy. W skład komisji oceny projektów wchodzą pracownicy właściwej instytucji posiadający wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia w dziedzinie objętej programem, w ramach której jest dokonywany wybór projektów (art. 53 ust. 2 ustawy). Podkreślić należy, że eksperci Komisji Oceny Projektów są odpowiedzialni za jakość podejmowanych decyzji, tj. za obiektywną i rzetelną ocenę udokumentowaną w kartach oceny projektów, w szczególności za jasność oraz przejrzystość wyników oceny, wypełnienie wszystkich pól w kartach oceny projektów oraz szczegółowe uzasadnienie oceny każdego kryterium. Jakość pracy eksperta podlega weryfikacji, która jest dokonywana w oparciu o dane, agregowane w ramach monitoringu pracy ekspertów podczas poszczególnych KOP. Procedura działania KOP, w ocenie Sądu, zapewnia bezstronność osób oceniających projekty, wprowadza regulacje w przypadkach wykrycia nieprawidłowości postępowania eksperta i jego odpowiedzialności z tytułu wykonywanej pracy. Program Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki (dalej: "FENG") należy do programów realizowanych w ramach unijnej polityki spójności na lata 2021–2027. Oznacza to, że mają do niego zastosowanie przepisy ustawy wdrożeniowej (art. 1 ust. 1). Program ten nie został wymieniony wśród wyjątków, wobec których ustawa ta nie obowiązuje (art. 1 ust. 2). W postępowaniu dotyczącym wyboru projektów do dofinansowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem tych dotyczących kontroli i audytów oraz publikacji informacji o wynikach oceny projektów – pozytywnej i negatywnej – lub w przypadkach wyraźnie wskazanych w ustawie (art. 59). Dofinansowanie może otrzymać tylko taki projekt, który spełnia określone kryteria wyboru (art. 43). Projekty są wybierane w wyniku naboru wniosków organizowanego przez właściwą instytucję (art. 50 ust. 1). Warunkiem przeprowadzenia naboru jest przyjęcie regulaminu wyboru projektów i udostępnienie go potencjalnym wnioskodawcom (art. 50 ust. 2). Następnie projekty są oceniane przez komisję oceny projektów właśnie pod kątem spełnienia tych kryteriów (art. 54 ust. 1). Z powyższego wynika, że sposób realizacji projektów regulują przepisy ustawy wdrożeniowej, natomiast sam proces wyboru odbywa się na podstawie przyjętego i udostępnionego regulaminu. Regulamin ten obejmuje również jego załączniki, które stanowią integralną część tego dokumentu. Sąd, oceniając prawidłowość przeprowadzenia naboru, uwzględnia zarówno przepisy ustawy, jak i zgodność działań organu z postanowieniami wynikającymi z udostępnionego regulaminu. Należy jednocześnie mieć na uwadze, że samo stwierdzenie naruszenia prawa nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia skargi. Konieczne jest również wykazanie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny projektu (art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a). Zgodnie z § 1 ust. 2 RWP, wybór projektów do dofinansowania odbywa się w trybie konkurencyjnym, o którym mowa w art. 44 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Na podstawie art. 45 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny (ust. 1), zapewniając jednocześnie równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru oraz równe traktowanie wnioskodawców (ust. 2). Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w celu dokonania oceny projektów instytucja powołuje komisję oceny projektów (KOP) oraz określa regulamin jej pracy. W skład komisji, zgodnie z art. 53 ust. 2, wchodzą pracownicy właściwej instytucji posiadający odpowiednią wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia w dziedzinie objętej programem, w ramach którego dokonywany jest wybór projektów. Stosownie do § 6 ust. 2 RWP, ocena projektów jest dokonywana przez KOP. Zgodnie z § 6 ust. 4 RWP, w ramach pierwszego etapu oceny, poszczególne kryteria są oceniane co do zasady przez dwóch ekspertów, z których jeden pełni funkcję eksperta wiodącego. Eksperci wypracowują jednomyślną ocenę w odniesieniu do każdego z kryteriów. W przypadku braku konsensusu, decydujący głos należy do eksperta wiodącego. Wybór projektów do dofinansowania, zgodnie z przywołanymi przepisami, odbywa się w trybie konkurencyjnym oraz w sposób zapewniający przejrzystość, rzetelność i bezstronność postępowania, a także równy dostęp do informacji i równe traktowanie wnioskodawców. Ocena projektów dokonywana jest przez KOP, w skład której wchodzą eksperci spełniający kryteria merytoryczne, obejmujące wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia. Zgodnie z § 6 ust. 1 Regulaminu, ocena projektów prowadzona jest w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, określonych w załączniku nr 3 do RWP. Proces oceny podzielony jest na dwa etapy: I i II. W I etapie ocenie podlega spełnienie kryteriów właściwych dla tego etapu, natomiast w II etapie oceniane jest spełnienie kryteriów przypisanych do etapu drugiego. W myśl § 6 ust. 3 RWP, ocena na I etapie dokonywana jest wyłącznie na podstawie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie. Zgodnie z § 6 ust. 5 Regulaminu, po przedstawieniu przez KOP wyników oceny przeprowadzonej w ramach I etapu, instytucja pośrednicząca (IP) zatwierdza wyniki tej oceny. W zależności od wyniku oceny: 1. projekt zostaje zakwalifikowany do II etapu – w przypadku spełnienia wszystkich kryteriów wyboru projektów dotyczących I etapu, albo 2. projekt otrzymuje ocenę negatywną – w przypadku niespełnienia któregokolwiek z kryteriów właściwych dla I etapu. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że zakwalifikowanie projektu do II etapu oceny jest możliwe wyłącznie w przypadku spełnienia wszystkich kryteriów wyboru projektów właściwych dla etapu I, określonych w załączniku nr 3 do RWP. Ocena na tym etapie dokonywana jest wyłącznie na podstawie informacji zawartych we wniosku. Niespełnienie choćby jednego z wymaganych kryteriów skutkuje oceną negatywną projektu. Z kolei zgodnie z załącznikiem nr 3 do Regulaminu pn. "Kryteria wyboru projektów, część I" (s. 9), jednym z obligatoryjnych kryteriów ocenianych na pierwszym etapie jest kryterium "Moduł B+R 1. Charakter badawczo-rozwojowy modułu". W jego ramach weryfikowane jest m.in.: – czy w module występują prace lub zadania, które mają charakter badawczo-rozwojowy tzn. obejmują badania przemysłowe i prace rozwojowe albo tylko prace rozwojowe i są one niezbędne do opracowania innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym; jeżeli zostaną zidentyfikowane inne prace, które nie mają charakteru B+R, wówczas zadania te będzie można poprawić w II etapie; – czy problem badawczy lub technologiczny został poprawnie zidentyfikowany (w kontekście aktualnego stanu wiedzy na świecie) oraz precyzyjnie określony; – czy proponowana metoda badawcza jest adekwatna, tj. wystarczająca i uzasadniona, do rozwiązania wskazanego problemu badawczego lub technologicznego. Ponadto na stronie 12 wskazano, że ocena "TAK" zostanie przyznana wyłącznie w przypadku spełnienia wymagań określonych w opisie kryterium. Informacje podlegające ocenie w ramach tego kryterium nie podlegają uzupełnieniu ani korekcie w toku procesu oceny. Z kolei na stronie 39 załącznika nr 8 do Regulaminu pn. "Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie" wskazano, że w części "II. Moduł B+R" 1. Istota Modułu B+R, Problem badawczy lub technologiczny (limit: 5000 znaków)" wnioskodawca powinien: – zidentyfikować problem badawczy lub technologiczny, którego dotyczą planowane badania przemysłowe i prace rozwojowe albo tylko prace rozwojowe w ramach modułu, – opisać ten problem w kontekście określonej potrzeby społecznej, gospodarczej lub rynkowej, – wykazać, że planowane rozwiązanie prowadzi do osiągnięcia innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym (w zakresie produkcji wyrobów lub usług), – opisać stan wiedzy na świecie na temat zidentyfikowanego problemu badawczego lub technologicznego. Jako dodatkową informację wskazano, że terminy "badania przemysłowe" oraz "eksperymentalne prace rozwojowe" powinny być rozumiane zgodnie z definicjami określonymi odpowiednio w art. 2 pkt 85 oraz pkt 86 rozporządzenia 651/2014. W części "Metoda badawcza" (limit: 2000 znaków) należy: – przedstawić założony sposób rozwiązania problemu badawczego lub technologicznego (przyjętą koncepcję), który ma doprowadzić do wypracowania oczekiwanego rezultatu modułu, – wskazać przesłanki potwierdzające, że przyjęta koncepcja może doprowadzić do rozwiązania tego problemu, – określić metody, techniki i narzędzia badawcze oraz uzasadnić ich wybór (w kontekście celowości, skuteczności, niezawodności i ekonomiczności) w odniesieniu do celu modułu, – opisać logikę zaplanowanych prac, powiązania między poszczególnymi zadaniami oraz uzasadnić kolejność ich realizacji. Dodatkowo możliwe było dołączenie załącznika w formacie graficznym (JPEG, BMP, GIF, PNG), np. schematu blokowego, wykresu lub tabeli. Załącznik nie mógł jednak stanowić rozszerzenia opisu i nie mógł przekraczać dwóch stron A4. PARP w toku ponownej oceny protestu powołał eksperta branżowego, który dokonał ponownej analizy zarzutów zawartych w proteście, co znalazło wyraz w obszernym stanowisku Organu. Sąd przytoczył je szczegółowo, zgadzając się z nimi i uznając je za podstawę swojego rozstrzygnięcia. Sąd skupi się zatem na najbardziej istotnych elementach oceny projektu Strony, które to elementy przyczyniły się do takiej a nie innej oceny. W ocenie Sądu PARP zasadnie potrzymał ocenę wskazującą na brak spełnienia kryterium działalności badawczo-rozwojowej. Na szczególną uwagę w rozpoznawanej sprawie, należy odnieść do kryteriów odnoszących się do Modułu B+R oraz Modułu Wdrożenia innowacji, bowiem zarówno opis problemu badawczego lub technologicznego, jak i wskazana metoda badawcza nie zawierały odniesień do dorobku naukowego ani branżowych publikacji technicznych, jak również nie wyjaśniały w sposób precyzyjny, w jaki sposób rozwiązanie zidentyfikowanego problemu miałoby prowadzić do postępu nauki lub techniki, rozumianego jako zwiększenie zasobu wiedzy w danej dziedzinie. Należy przy tym podkreślić, że na Stronie skarżącej ciąży obowiązek takiego przedstawienia projektu we wniosku, aby możliwe było dokonanie przez organ oceny, czy spełnia on określone wymagania oraz czy może zostać zakwalifikowany do kolejnego etapu procedury wyboru. Należy bowiem jednoznacznie odróżnić działalność badawczo-rozwojową od działań polegających na tworzeniu nowych rozwiązań produkcyjnych przy wykorzystaniu znanych metod i istniejących rozwiązań, jak również od czynności polegających na dostosowaniu produktu do konkretnego zastosowania. Działania te nie stanowią działalności B+R, chyba że w ich toku dochodzi do wytworzenia nowej wiedzy, skutkującej istotnym ulepszeniem programu podstawowego poprzez postęp nauki lub techniki. W ocenie Sądu proponowane przez Stronę rozwiązania stanowią udoskonalen9ie istniejących produktów, a nie prace badawczo-rozwojowe. W realiach niniejszej sprawy Organ zasadnie wskazał, że Strona skarżąca nie wykazała, jaka nowa wiedza – w obszarze nauki lub techniki – miałaby zostać wytworzona w ramach projektu ani w jaki sposób planowane prace miałyby prowadzić do postępu nauki lub techniki rozumianego jako zwiększenie zasobu wiedzy w danej dziedzinie. W konsekwencji PARP dysponował podstawami do przyjęcia, że projekt, w przedstawionym kształcie, nie spełnia kryteriów działalności badawczo-rozwojowej. Należy stwierdzić, że w we wniosku nie dokonano opisu problemu badawczego lub technologicznego oraz wskazanej metody badawczej, Strona skarżąca nie sformułowała tez, hipotez ani pytań badawczych charakterystycznych dla działalności naukowej lub technicznej. We wniosku nie wskazano również konkretnych pozycji literatury naukowej lub technicznej, które pozwalałyby na określenie aktualnego stanu wiedzy w danej dziedzinie, ani nie zidentyfikowano luk w tej wiedzy, których uzupełnienie miałoby nastąpić w wyniku realizacji projektu. Trzeba przy tym podkreślić, że Regulamin jednolicie kwalifikuje działalności badawczo-rozwojowej, wskazując, iż projektowane zamierzenie może zostać uznane za działalność B+R wyłącznie wówczas, gdy prowadzi do postępu nauki lub techniki, rozumianego jako zwiększenie zasobu wiedzy w danej dziedzinie. Nie chodzi zatem o przyrost wiedzy po stronie wnioskodawcy, lecz o wytworzenie nowej wiedzy o charakterze naukowym lub technicznym. Badania naukowe i techniczne cechują się bowiem odniesieniem do dotychczasowego stanu wiedzy oraz zastosowaniem odpowiednio rygorystycznej metodologii, umożliwiającej osiągnięcie takiego postępu. Na tym tle projekt Strony nie wskazuje na istnienie problemu naukowego lub technicznego, a podnoszone na etapie protestu okoliczności mogą świadczyć o potrzebie dostosowania produktu do określonych zastosowań lub użytkowników, co samo w sobie nie stanowi działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu Regulaminu Rekomendowanie projektu do wsparcia było uwarunkowane uzyskaniem pozytywnej oceny we wszystkich ocenianych kryteriach obligatoryjnych (zarówno wspólnych, jak i modułowych), zgodnie z Regulaminem wyboru projektów. W kryteriach wyboru projektów powtórzono, że projekt może zostać wybrany do dofinansowania, jeśli w każdym z kryteriów obligatoryjnych wspólnych dla projektu oraz w każdym z kryteriów obligatoryjnych dla danego modułu otrzyma ocenę "TAK". Tym samym aby Strona skarżąca mogła uzyskać dofinansowanie, to Sąd musiałby stwierdzić naruszenia reguł konkursu w ww. zakwestionowanych przez oceniających kryterium ocenianym TAK/NIE. Sąd - odnosząc się do merytorycznej polemiki Strony skarżącej z treścią rozstrzygnięcia w zakresie analizowanego kryteriów- pragnie na wstępie wskazać, że wybór projektów następuje w trybie konkursowym. Kryteria wyboru mają z założenia charakter ocenny i na tyle ogólny, by umożliwiały porównanie wszystkich zgłoszonych projektów. Kryteria są jednakowe dla wszystkich potencjalnych beneficjentów projektów zgłoszonych w ramach danego konkursu. Wynik takiej oceny powinien zawierać, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności, które zadecydowały o przyznanej ilości punków w ramach tej oceny. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. To oznacza, że sąd nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji oceny projektu dokonanej przez ekspertów z danej dziedziny. Sąd bada natomiast, czy organ prawidłowo uznał, że treść wniosku w części zakwestionowanej nie odpowiada wskazanym kryteriom oceny, a także czy kryteria te odpowiadają wyznaczonym w ustawie standardom (por. wyrok NSA o sygn. II GSK 1711/14, CBOSA; por. także J. Jaśkiewicz, Zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Komentarz, LEX/el. 2014). Sąd tym samym nie zamierza szczegółowo dokonywać ponownej oceny każdego elementu ocenianego przez organ i w tym zakresie w całości podziela stanowisko Organu, czyniąc to stanowisko swoim. Jak już wyżej wspomniano, w Regulamin wyboru projektów wyraźnie zapisano, że projekt może zostać wybrany do dofinansowania, jeśli w każdym z kryteriów obligatoryjnych, wspólnych dla projektu oraz w każdym z kryteriów obligatoryjnych dla każdego z modułów wchodzących w skład projektu otrzyma ocenę "TAK". Taki zapis Regulaminu wskazuje zatem jednoznacznie, że otrzymanie oceny "NIE" choćby w jednym z kryteriów obligatoryjnych powoduje automatycznie brak możliwości wybrania do dofinansowania. Sąd dokonując oceny zaskarżonych kryteriów uznał za zasadne stanowisko wyrażone przez PARP odnośnie kryteriów, do czego szczegółowo się odniósł. W ocenie Sądu PARP prawidłowo uznał, że Skarżący nie wykazał w toku złożenia wniosku i procedowania przez Organ innych informacji, które umożliwiłyby dokonanie innej oceny, niż zawarta w ocenie i zaskarżonym proteście. Wskazać należy, że ocena ww. kryteriów została dokonana przez KOP a następnie zweryfikowana przez PARP w trakcie rozpoznawania protestu, na podstawie danych przedstawionych we wniosku Strony skarżącej. Podkreślić należy, że stanowiska zawarte zarówno w pierwszej informacji, jak i w zaskarżonej informacji wydanej w wyniku rozpatrzenia protestu co do tej kwestii są zbieżne i spójne. W ocenie Sądu PARP prawidłowo zatem uznała, że wniosek nie spełnia wymagań w zakresie wskazanych kryteriów. Zdaniem Sądu ocena projektu Strony skarżącej została zatem przeprowadzona zgodnie z ustawą wdrożeniową i Regulaminem. Przeprowadzona ocena wypełniła zasady wskazane w art. 45 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, w tym była dokonana w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Jest spójna, wyczerpująca, mieści się w granicach logicznego rozumowania, odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w zgodzie z dokumentacją naboru i ustalonymi kryteriami, a także w sposób jasny, nie budzący wątpliwości prezentuje wynik oceny. Zatem zarzut naruszenia postanowień art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej należy uznać za bezzasadny. Ocena projektu została dokonana w sposób prawidłowy i opierała się na całości dokumentacji przedstawionej przez Wnioskodawcę tj. informacje wskazane w treści wniosku o dofinansowanie, informacje przedstawione podczas panelu ekspertów. Eksperci KOP są odpowiedzialni za jakość podejmowanych decyzji, tj. za obiektywną i rzetelną ocenę udokumentowaną w kartach oceny projektów, w szczególności za jasność oraz przejrzystość wyników oceny, wypełnienie wszystkich pól w kartach oceny projektów oraz szczegółowe uzasadnienie oceny każdego kryterium. Jakość pracy eksperta podlega weryfikacji, która jest dokonywana w oparciu o dane, agregowane w ramach monitoringu pracy ekspertów podczas poszczególnych KOP. Procedura działania KOP, w ocenie Sądu, zapewnia bezstronność osób oceniających projekty, wprowadza regulacje w przypadkach wykrycia nieprawidłowości postępowania eksperta i jego odpowiedzialności z tytułu wykonywanej pracy. Tym samym zarzuty Strony skarżącej, że ocena merytoryczna projektu Wnioskodawcy została dokonana niezgodnie z kryteriami konkursu oraz, że nie zapewniono przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie wniosku oraz zastosowano kryteria ocenne oparte na dowolności i uznaniowości, a ocena wniosku była błędna, nierzetelna oraz powierzchowna nie znajdują oparcia w okolicznościach faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawie jak i racjach prawnych. Zarzuty te zdaniem Sądu mogą jedynie znaleźć wyraz przez wdrożenie ww. procedur, które nie podlegają ocenie Sądu w ramach niniejszego postępowania. Wszystkie powyżej opisane procedury, zdaniem Sądu świadczą, że Instytucja Zarządzająca uwzględniła w niniejszej sprawie zasadę równego dostępu beneficjentów do pomocy i zapewniła przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektu. Wybór projektów następuje w trybie konkursowym. Kryteria wyboru mają z założenia charakter ocenny i na tyle ogólny, by umożliwiały porównanie wszystkich zgłoszonych projektów. Kryteria są jednakowe dla wszystkich potencjalnych beneficjentów projektów zgłoszonych w ramach danego konkursu. Wynik takiej oceny powinien zawierać, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności, które zadecydowały o przyznanej ilości punków w ramach tej oceny. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. To oznacza, że sąd nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji oceny projektu dokonanej przez ekspertów z danej dziedziny, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organ w kontekście realizacji zasady równego dostępu oraz przejrzystości reguł przewidzianej art. 45 ustawy wdrożeniowej, w tym jasności kryteriów. W związku z tym, że w ocenie Sądu reguły te zostały zachowane, z tego też względu Sąd nie podziela zarzutów Strony skarżącej, że ocena jej projektu była nieprawidłowa, niezgodna z kryteriami konkursu i naruszała prawo. Zgodnie z art. 43 ustawy wdrożeniowej, wybrany do dofinansowania może zostać wyłącznie projekt spełniający kryteria wyboru projektów. PARP w ocenie projektu oraz w rozstrzygnięciu protestu wskazała i uzasadniła kryteria, których nie spełnił projekt zgłoszony przez Wnioskodawcę. Ocena wniosku o dofinansowanie Strony skarżącej została przeprowadzona zgodnie z Regulaminem wyboru projektów. Skarżący miał zapewniony dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.