V SA/Wa 36/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant - sekr. sąd. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2019 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków z tytułu naliczenia odsetek oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwaną: "Skarżącym", "Stroną", lub "Spółką") jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju (zwanym: "Ministrem", "organem odwoławczym" lub "organem II instancji") z [...] października 2018 r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Centrum Projektów Polska Cyfrowa (dawniej: Władza Wdrażająca Programy Europejskie, zwanym obecnie "CPPC" lub "organem I instancji") z [...] maja 2018 r. nr [...], w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków w wysokości 110 742,00 zł z tytułu naliczenia odsetek, o których mowa w art. 189 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, w związku z niezłożeniem wniosku o płatność na kwotę i w terminie określonym w Harmonogramie rzeczowo-finansowym umowy o dofinansowanie nr [...], której przedmiotem było dofinansowanie projektu pn. "Budowa sieci FTTH na terenie miasta [...] w województwie [...]". Zaskarżona decyzja wydana została na gruncie następującego stanu sprawy: W dniu 18 grudnia 2012 r. Władza Wdrażająca Programy Europejskie, obecnie CPPC, zawarła z Beneficjentem umowę o dofinansowanie projektu nr [...] pn. "Budowa sieci FTTH na terenie miasta [...] w województwie [...]" w ramach działania 8.4. "Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie ostatniej mili" osi priorytetowej 8. "Społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 - 2013. Na podstawie umowy o dofinansowanie, CPPC w dniu 10 grudnia 2013 r. przekazało Beneficjentowi transzę zaliczki w kwocie 1 936 159,57 zł, w tym kwotę 1 645 735,63 zł z rachunku w Banku Gospodarstwa Krajowego pochodzącą z budżetu środków europejskich, tj. kwotę 290 423,94 zł z rachunku Narodowego Banku Polskiego, stanowiącą dofinansowanie z publicznych środków krajowych. Beneficjent w dniu 20 grudnia 2013 r. zwrócił część niewykorzystanej zaliczki w kwocie 290 423,94 zł, która ponownie została mu wypłacona przez CPPC w dniu 30 kwietnia 2014 r. Zgodnie z Harmonogramem rzeczowo-finansowym projektu z 24 czerwca 2014 r. Beneficjent do końca września 2014 r. zobowiązany był rozliczyć z transzy zaliczki, o której mowa powyżej kwotę w wysokości 1 382 000,01 zł. Natomiast Strona w celu rozliczenia ww. transzy zaliczki w dniu 29 października 2014 r. złożyła do CPPC wniosek o płatność nr [...], na kwotę wydatków kwalifikowanych w wysokości 193 948,92 zł, w tym kwotę 135 764,24 zł rozliczającą zaliczkę. Jednocześnie z ww. wnioskiem o płatność Beneficjent złożył aktualizację Harmonogramu rzeczowo-finansowego projektu (aktualizacja z 27 października 2014 r.) przesuwającą rozliczenie pozostałej części zaliczki w kwocie 1 382 000,01 zł na kolejne miesiące. Przedmiotowy Harmonogram rzeczowo-finansowy został zaakceptowany przez CPPC. W związku z powyższym CPPC naliczyło odsetki jak od zaległości podatkowych w łącznej wysokości 110 742,00 zł. Po bezskutecznym upływie terminu do ich zapłacenia, CPPC pismem z 27 listopada 2017 r. zawiadomiło Beneficjenta o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu niezapłaconej w terminie kwoty odsetek od środków dofinansowania udzielonego na realizację projektu. Decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...], organ I instancji orzekł wobec Spółki obowiązek zwrotu kwoty 110 742,00 zł z tytułu naliczenia odsetek, o których mowa w art. 189 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, od kwoty i za okres wskazany w zaskarżonej decyzji, w związku z niezłożeniem wniosku o płatność na kwotę i w terminie określonym w Harmonogramie rzeczowo-finansowym. Pismem z 8 czerwca 2018 r. (data wpływu do organu) Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, w którym domaga się jej uchylenia i umorzenia postępowania w całości. Po rozpoznaniu odwołania, Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2018 r. Organ odwoławczy wskazał, że umowa o dofinansowanie nakładała na Spółkę określone obowiązki, w tym m.in. realizacji Projektu zgodnie z Harmonogramem rzeczowo-finansowym Projektu, stanowiącym załącznik nr 3 do umowy, z zastrzeżeniem § 8 ust. 4 i do zakończenia projektu we wskazanym w § 5 ust. 3 okresie kwalifikowalności. Umowa o dofinansowanie wskazywała również przypadki, w jakich Skarżący będzie zobowiązany do zwrotu całości lub części otrzymanych płatności. Taką okolicznością było stwierdzenie niezłożenia do Instytucji Wdrażającej wniosku o płatność potwierdzającego rozliczenie zaliczki przez Beneficjenta na kwotę lub w terminach określonych w Harmonogramie rzeczowo-finansowym Projektu, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, co spowodowało naliczenie odsetek od udzielonej kwoty dofinansowania liczonych jak dla zaległości podatkowych w łącznej wysokości 110 742,00 zł. Minister wskazał, że zobowiązanie z tytułu odsetek naliczonych na podstawie art. 189 ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2077, ze zm.), dalej: "u.f.p.", powstaje automatycznie na skutek wystąpienia przesłanek określonych w treści tego przepisu. W związku z tym decyzja o zapłacie odsetek ma charakter decyzji deklaratoryjnej, tj. jedynie potwierdzającej konieczność zapłaty odsetek w określonej wysokości na skutek wystąpienia zdarzenia, z którym przepisy u.f.p. wiążą obowiązek naliczenia odsetek. Obowiązkiem organu jest zatem naliczyć odsetki, o których mowa w art. 189 ust. 3 u.f.p., jeżeli stwierdzi zaistnienie okoliczności, o których mowa w tym przepisie. Dla powstania zobowiązania z art. 189 ust. 3 u.f.p. nie są zatem istotne przyczyny, z powodu których doszło do nierozliczenia zaliczki w sposób określony w umowie o dofinansowanie. W dalszej części uzasadnienia Minister odniósł się do zarzutów odwołania i wskazał, że Strona wskazała na naruszenie art. 8 K.p.a. w związku z pominięciem faktu przekazania zaliczki przez organ I instancji z wielomiesięcznym opóźnieniem oraz faktu podpisania aneksu do umowy, na mocy którego zaktualizowano Harmonogram rzeczowo-finansowy, przerzucając odpowiedzialność na Spółkę za przesunięcie realizacji projektu, a tym samym przesunięcie rozliczenia zaliczki na kolejne miesiące. Organ odwoławczy uznał ten zarzut za nieuzasadniony, gdyż jak podkreślił termin na złożenie wniosku o płatność jest terminem prawa materialnego i nie może zostać przywrócony. Nawet aktualizacja Harmonogramu rzeczowo-finansowego dokonana po wyznaczonym terminie na rozliczenie zaliczki nie mogłaby mieć wpływu na wynik sprawy. Tym samym kolejne składane przez Stronę aktualizacje Harmonogramu rzeczowo-finansowego nie stanowią dowodów wskazujących na to, że Strona złożyła wniosek o płatność rozliczający zaliczkę w terminie i na kwotę zgodnie z umową o dofinansowanie. Minister dodał, że nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy fakt podpisania aneksu w maju 2015 r., bowiem aneks jedynie uaktualnił Harmonogram rzeczowofinansowy w zakresie dat przekazywanych zaliczek i ich rozliczenia zgodnie ze stanem faktycznym, ale nie stanowił podstawy prawnej do umorzenia powstałego z mocy prawa zobowiązania odsetkowego. Pismem z 10 grudnia 2018 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Organowi II instancji Strona zarzuciła naruszenie art. 8 ust. 1 K.p.a., tj. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz art. 7a K.p.a. w zakresie obowiązku rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony postępowania. Rozwijając powyższe zarzuty Skarżący podkreślił, że CPPC podpisując w maju 2015 r. aneks wyraziło zgodę na zmianę terminów rozliczenia przekazanych zaliczek i tym samym zamknęło sobie drogę do późniejszego występowania o zapłatę odsetek. Tym samym Spółka działała w zaufaniu do organu uznając, że skoro obie strony podpisały się pod aneksem, to zmieniły harmonogram w ten sposób, że uaktualniły daty przepływów finansowych i rozliczeń. Niezrozumiałym jest zatem, jak ocenił Skarżący występowanie przez organ z żądaniami finansowymi prawie rok później, tak jakby aneks z maja 2015 r. nigdy nie został przez strony podpisany. Autor skargi podkreślił, że nie było żadnego dokumentu wskazującego na obowiązek Spółki złożenia rozliczenia zaliczki we wrześniu 2014 r. Strony podpisując aneks uzgodniły inne terminy rozliczania przekazanych Spółce środków, tak więc w listopadzie 2015 r. nie było podstaw do twierdzenia, że Strona nie złożyła wniosku w terminie, tym samym nie istniały przesłanki do zastosowania art. 189 ust. 3 u.f.p. Spółka wskazała, że rozliczała środki z terminami zgodnymi z harmonogramem uaktualnionym po podpisaniu aneksu. Nadto Skarżący wyjaśnił, że brak dochowania terminów po stronie CPPC spowodował określone spowolnienie działania dla Spółki. Przesunięcie o 6 miesięcy przekazania środków na realizację projektu, który w sumie miał trwać ok. 2,5 roku to bardzo dużo bo stanowi aż ok. ¼ czasu przeznaczonego na realizację. Opóźnienie w przekazaniu środków przez CPPC spowodowało, że wszystkie prace w projekcie rozpoczęły i zakończyły się z opóźnieniem. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga jest niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że w sprawie niespornym jest, iż Strona otrzymała od CPPC zaliczkę w dniu 10 grudnia 2013 r., którą w części dotyczącej kwoty 1 382 000,01 zł, powinna była rozliczyć zgodnie z Harmonogramem rzeczowo-finansowym, do końca września 2014 r. W wymaganym terminie Skarżąca nie złożyła wniosku o płatność rozliczającego powyższą kwotę zaliczki. Podkreślić trzeba, że fakt nierozliczenia zaliczki nie jest przez Skarżącą kwestionowany. Skarżąca nie zgadza się natomiast z decyzją organu II instancji i zobowiązaniem jej do zapłaty odsetek wynikających z nieterminowego rozliczenia ww. zaliczki z uwagi fakt, iż termin rozliczenia zaliczki został zmieniony (uaktualniony) poprzez podpisanie w dniu 19 maja 2015 r. aneksu do umowy o dofinansowanie. Minister nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącej, wskazując iż w zakresie rozliczenia zaliczki Skarżąca zobowiązana była zastosować się do treści wiążącej ją umowy o dofinansowanie. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie rację przyznać należało organowi odwoławczemu. Wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 189 ust. 3 u.f.p., w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność. Natomiast rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U. z 2016 r., poz. 1161), dalej: "rozporządzenie", w § 5 ust. 1 stanowi, że rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego, lub na zwrocie zaliczki. Zgodnie z § 6 ust. 4 umowy o dofinansowanie, do której odwołuje się § 5 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku niezłożenia do Instytucji Wdrażającej wniosku o płatność potwierdzającego rozliczenie zaliczki przez Beneficjenta na kwotę lub w terminach określonych w Harmonogramie rzeczowo-finansowym Projektu, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność). Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z art. 60 pkt 6 u.f.p., odsetki od nierozliczonej w terminie zaliczki stanowią środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Natomiast zgodnie z art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy K.p.a. i odpowiednio przepisy działu III ordynacji podatkowej, dotyczące zobowiązań podatkowych. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Art. 189 ust. 3 u.f.p. określa kiedy powstaje obowiązek zapłaty odsetek od środków przekazanych w formie zaliczki. Zobowiązanie to powstaje zatem z momentem zaistnienia okoliczności tam przewidzianych, a więc w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w rozporządzeniu. Tym samym obowiązek zapłaty odsetek powstaje z mocy prawa. Zgodnie z art. 189 ust. 3a u.f.p., w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 3, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zapłaty odsetek lub wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Z art. 189 ust. 3b u.f.p. wynika zaś, że po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 3a, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej, instytucji pośredniczącej albo instytucji wdrażającej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy o zasadach realizacji programów wydaje decyzję o zapłacie odsetek określającą kwotę środków, od których nalicza się odsetki oraz termin, od którego nalicza się odsetki, a także sposób ich zapłaty. W treści skargi Strona podnosi, że z chwilą zmiany harmonogramu (aneks z 19 maja 2015 r.) zmianie uległy terminy rozliczania poszczególnych transz zaliczek i nie było podstaw do żądania zapłaty odsetek od rzekomo nierozliczonych w terminie środków. Skarżąca akcentuje fakt, iż opóźnienie w przekazaniu środków przez CPPC spowodowało, że wszystkie prace w projekcie rozpoczęły i zakończyły się z opóźnieniem. Dlatego też Spółka zmuszona była dokonywać zmian harmonogramu. Ponadto, organ I instancji bardzo powoli rozpatrywał wnioski o płatność składane przez Spółkę co również miało wpływ na jej działania bo do czasy zatwierdzenia danych wydatków Spółka była w pewnym zawieszeniu i niepewności odnoście oceny kwalifikowalności wydatków przedstawionych do rozliczenia. Sąd wskazuje, że wbrew stanowisku Skarżącego aneks z 19 maja 2015 r. wydłużający termin rozliczenia zaliczki nie może skutkować zniweczeniem skutku w postaci już powstałego zobowiązania do zapłaty odsetek od kwoty nierozliczonej w terminie zaliczki. W sytuacji, gdy Strony nie podpisały w ww. zakresie aneksu przed upływem terminu do rozliczenia zaliczki, niedopuszczalna jest obecnie modyfikacja z mocą wsteczną skutków zdarzeń, z którymi ustawa o finansach publicznych wiąże powstanie zobowiązania do zwrotu środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe, w postaci odsetek. W rozpatrywanej sprawie wniosek o zmianę haromonogramu został złożony po terminie przewidzianym na rozliczenie zaliczki. Modyfikacja byłaby możliwa, w sytuacji gdy skutek w postaci powstania zobowiązania do zapłaty odsetek by nie nastąpił, a więc przed upływem terminu do rozliczenia zaliczki. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1298/15). Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Skarżąca była zobowiązana do rozliczenia kwoty w wysokości 1 382 000,01 zł do końca września 2014 r. (harmonogram rzeczowo-finansowym projektu z 24 czerwca 2014 r.). Natomiast Skarżąca w dniu 29 października 2014 r. złożyła wniosek o płatność nr [...], na kwotę wydatków kwalifikowanych w wysokości 193 948,92 zł, w tym kwotę 135 764,24 zł rozliczającą zaliczkę. Jednocześnie z ww. wnioskiem o płatność Skarżąca złożyła aktualizację Harmonogramu rzeczowo-finansowego projektu (aktualizacja z 27 października 2014 r.) przesuwającą rozliczenie pozostałej części zaliczki w kwocie 1 382 000,01 zł na kolejne miesiące. Natomiast kolejna aktualizacja harmonogramu rzeczowo-finansowego, na którą powołuje się Skarżąca wraz z dokumentami niezbędnymi do podpisania aneksu do umowy o dofinansowanie nr [...] została złożona przez Skarżącą dopiero pismem z dnia 16 grudnia 2014 r., tj. po upływie prawie trzech miesięcy po terminie przewidzianym do rozliczenia zaliczki. Bezspornie zatem aneks do umowy (i tym samym aktualizacja harmonogramu rzeczowo-finansowego) nie istniał w momencie w którym Beneficjent powinien rozliczyć otrzymaną zaliczkę. Należy zauważyć, iż mające zastosowanie w sprawie przepisy zarówno ustawy o finansach publicznych, jak również działu III ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości zmiany czy modyfikacji już powstałego obowiązku zwrotu odsetek z tytułu nieterminowego rozliczenia zaliczki. Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, iż art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje zdarzenia powodujące wygaśniecie zobowiązań podatkowych. Wśród tych zdarzeń nie wymienia się modyfikacji stosunku cywilnoprawnego, którego niewykonanie doprowadziło do zaistnienia zobowiązania publicznego. Do dnia wystąpienia jednego z tych zdarzeń zobowiązanie publiczne (w niniejszej sprawie są to odsetki) istnieje, a organy mają obowiązek potwierdzenia owego istnienia w decyzji deklaratoryjnej. Podkreślić w tym miejscu należy, że umowa zawarta między stronami o dofinansowanie projektu łączy w sobie elementy o charakterze cywilnoprawnym, jak również elementy publicznoprawne. Zobowiązanie do zapłaty odsetek jest natomiast świadczeniem publicznoprawnym opierającym się na prawie publicznym i nie może być modyfikowane na gruncie prawa cywilnego. Z tego też względu obowiązek zwrotu odsetek jako nieopodatkowanej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym (art. 60 pkt 6 u.f.p.) nakładany jest w drodze wydania decyzji administracyjnej przez podmiot sprawujący funkcję Instytucji Pośredniczącej (na podstawie cytowanego wyżej art. 189 ust. 3b u.f.p.). Skarżąca wskazywała na konieczność zastosowania zasady przyjaznej interpretacji przepisów. Zasada przyjaznej interpretacji przepisów (in dubio pro libertate), wprowadzona do polskiego systemu prawa ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), z dniem 1 czerwca 2017 r., w postaci przepisu art. 7a § 1 K.p.a., który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zasada ta ma na celu urzeczywistnienie tych samych wartości co zasada konstytucyjna poprawnej legislacji. Niewątpliwie wprowadzona w art. 7a K.p.a. zasada "przyjaznej interpretacji prawa" ma na celu ograniczenie ryzyka obciążenia strony skutkami niejasnych przepisów. W ocenie jednak Sądu, ustalenie znaczenia zastosowanych przepisów nie nastręczało takich trudności, których nie można usunąć na podstawie ogólnych reguł wykładni, bez narażenia strony na nadmierne dolegliwości. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.