V SA/Wa 3601/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Sławomir Fularski, Sędzia WSA - Justyna Mazur, Protokolant ref. staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... czerwca 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych oddala skargę. Przedmiotem skargi Grupy Producentów Roślin [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] o Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 w okresie od 27 sierpnia 2013 r. do 26 sierpnia 2014 r. tj. za IV rok działalności. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: decyzją z dnia [...] października 2010 r. Dyrektor Oddziału przyznał Skarżącej pomoc finansową w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętą Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 w okresie od dnia 27 sierpnia 2010 r. do dnia 26 sierpnia 2015 r. W dniu [...] września 2014 r. Grupa złożyła wniosek o płatność za okres od dnia 27 sierpnia 2013 r. do dnia 26 sierpnia 2014 r., to jest za czwarty rok prowadzenia działalności. Organ I Instancji pismem z dni [...] listopada 2014 r. wezwał Skarżącą do złożenia wyjaśnień dotyczących sprzedaży przez Grupę 100 % produktu do [...] Sp. z o.o. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. Marszałek Województwa [...], w odpowiedzi na zapytanie, czy Grupa spełnia kryteria funkcjonowania, jako Grupa producentów rolnych, powiadomił Dyrektora Oddziału o tym, iż Skarżąca spełnia warunki wpisu do rejestru grup producentów rolnych. W dniu [...] grudnia 2014 r. została skierowała kontrola na miejscu do Grupy i wszystkich jej członków, która została przeprowadzona w dniach od [...] stycznia 2015 r. do [...] lutego 2015 r. Po zakończeniu kontroli organ I instancji zwrócił się do Skarżącej o złożenie wyjaśnień dotyczących między innymi sprzedaży całości produkcji do spółki [...]. W odpowiedzi grupa wyjaśniła, że : "W okresie objętym wnioskiem jedynym odbiorcą produktów Spółki był [...] Sp. z o. o. Podmiot ten oferował bowiem najlepsze warunki handlowe, zarówno pod względem ceny, jak i warunków dostawy. GPR współpracuje z [...] Sp. z o. o od dość długiego czasu, przez co ma możliwość uzyskania korzystniejszych warunków, aniżeli oferowane przez inne podmioty." W dniu [...] kwietnia 2015 r. organ I instancji wydał decyzję o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" za wnioskowany okres działalności. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Grupa występuje jako sztuczne ogniwo w cyklu produkcyjnym i sprzedaży, realizowanym przez członków Grupy do spółki od niej zależnej - [...] Sp. z o.o. Wskazał, że wprawdzie Grupa spełnia wymagania formalne dotyczące minimalnej (5 członków) liczby członków ale z poczynionych ustaleń wynika, że dwóch członków Grupy wznowiło działalność rolniczą w 2010 r., co dowodzi ich dołączenia do Grupy celem spełnienia warunku dotyczącego minimalnej liczby członków, nadto sposób wykonywania działalności przez członków Grupy zależnych od wykonywania działalności agrotechnicznych przez jednego z jej członków tj. Gospodarstwa Rolnego [...] Sp. z o.o. przy braku jakiegokolwiek sprzętu, czy magazynów ( przy zastrzeżeniu, że [...] posiadał pewien sprzęt jakkolwiek niewystarczający) dowodzi, że Grupa powstała celem stworzenia sztucznych warunków do uzyskiwania dopłat. Dowodzi tego zdaniem Prezesa również fakt, że po powstaniu Grupy nic nie uległo zmianie w zakresie poszerzenia kanałów dystrybucyjnych w odniesieniu do realizacji celu określonego w treści art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 czyli wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Prezes ARiMR zgodził się w związku z tym z oceną organu I instancji, że utworzenie Grupy miało na celu jedynie stworzenie sztucznego podmiotu gospodarczego w cyklu produkcyjnym i sprzedażowym, nieprzynoszącego efektu dodanego dla produkcji członków grupy. Organ II instancji przeprowadził w zaskarżonej decyzji analizę stanu faktycznego, uwzględniając elementy obiektywne i subiektywne mające na celu ustalenie, czy działanie Grupy należy uznać za stworzenie sztucznych warunków i w konsekwencji podzielił ocenę Dyrektora Oddziału, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do wypłaty Skarżącej pomocy finansowej za wnioskowany okres tj. za czwarty rok prowadzenia działalności. Od powyższej decyzji Grupa złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału z [...] kwietnia 2015 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 104 § 1 Kpa w zw. z art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 173), dalej: "ustawa o wspieraniu", w zw. z § 6 ust. 3 pkt 1 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2007 r., Nr 81, poz. 550 ze zm.), dalej: "rozporządzenie o warunkach", poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że występuje podstawa do odmowy przyznania środków z tytułu pomocy finansowej oraz wydanie w tym przedmiocie decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kpa, art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. UE seria L 277 z dn. 21 października 2005 r., ze zm.), dalej: "rozporządzenie 1698/2005", poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w świetle występującego w sprawie stanu faktycznego nie zostały spełnione cele, których spełnienie warunkuje uzyskanie przez Beneficjenta wsparcia z tytułu pomocy finansowej, art. 4 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. UE seria L 201 z dn. 4 sierpnia 20011 r. ze zm.), dalej: "rozporządzenie 65/2011", poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Grupa sztucznie stworzyła warunki wymagane do otrzymania środków z tytułu pomocy finansowej celem uzyskania korzyści sprzecznych z przyjętym systemem wsparcia, § 8 ust. 1 rozporządzenia o warunkach, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w świetle występującego w sprawie stanu faktycznego brakuje podstawy do uznania, że Grupa spełnia warunki do przyznania środków z tytułu pomocy finansowej, art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu, poprzez naruszenie zasady praworządności polegające na bezpodstawnym uznaniu, że Grupa działała w sposób niezapewniający osiągnięcia celów uzyskania pomocy finansowej, a to poprzez stworzenie "sztucznych warunków" do jej uzyskania, przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 6, art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, poprzez naruszenie zasady praworządności, zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, pominięcie słusznego interesu strony postępowania, jak również niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i zupełnie dowolne ustalenie, które nie pozwalało na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Badając prawidłowość zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 ze zm.). Stosownie do art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz.U. z 2013, poz. 173) w tym, w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10). W treści art. 10 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. przewidziano, że pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1) oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 "wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwiania tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celu: dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup; wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności." Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia nr 1698/2005 zostały zawarte m. in. w rozporządzeniu nr 65/2011. Z treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 wynika, że nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Wydanie decyzji o przyznaniu pomocy finansowej jest wynikiem spełnienia przez beneficjenta warunków określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia z 2007 r., który przewiduje, że pomoc finansowa jest udzielana grupie producentów, która została utworzona ze względu na określone produkty lub grupę produktów. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Stosownie zaś do § 8 ust. 1 rozporządzenia wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami krajowymi i unijnymi. Zadaniem organów administracji było zatem zbadanie, czy Grupa spełniła kryteria przyznania pomocy oraz, czy przyznanie pomocy będzie zgodne z przepisami rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 i rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. Zgodnie ze wskazywanym wyżej art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 65/2011 celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni omówionych wyżej przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Istotą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest uznanie przez organy, że doszło do stworzenia przez Grupę czy też jej członków sztucznych warunków do otrzymania płatności w rozumieniu powołanego art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011. Należy zauważyć, że przepis ten ma takie same brzmienie jak obowiązujący w poprzednim stanie prawnym art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. U.E. L. 2006. 368.74). Kwestia dotycząca właściwego zastosowania art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1141/11. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na złożoną konstrukcję wewnętrzną art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006. Otóż zgodnie z tym przepisem przesłanką odmowy płatności jest: 1) stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności oraz 2) wykazanie celu, jakim jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1595/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd ten podzielił i stwierdził, że pozostaje on aktualny na gruncie obecnie obowiązującego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Oznacza to, że oceniając zgodność z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 4 ust. 8 powołanego rozporządzenia należy skonfrontować jego subsumcję z tymi elementami stanu faktycznego, które potwierdzają, że beneficjent, w tym wypadku, grupa producentów rolnych, stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, oraz tymi ustaleniami, które wykazują cel ich stworzenia. Kwestia interpretacji art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 była też przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwość UE w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie o sygn. [...] w sprawie ze skargi [...] siła [...] przeciwko [...] na [...]. Trybunał wskazał, że aby zbadać czy stworzono sztuczne warunki do uzyskania płatności należy ocenić elementy obiektywne i subiektywne. W ramach tych pierwszych należy ocenić warunki i cele wsparcia – czy są przez dany projekt realizowane (np. skierowanie pomocy do określonego kręgu podmiotów). Co do elementu subiektywnego to przy dokonywaniu tego oceny można wziąć pod uwagę, okoliczności faktyczne takie jak więzi natury prawnej, ekonomicznej lub personalnej pomiędzy osobami zaangażowanymi w rozpatrywaną inwestycję (LEX nr 1362597). W ocenie Sądu obie kwestie zostały przez organy administracji wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wykładnią prawa dokonaną w przytoczonych orzeczeniach. Wyjaśniono dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu obejście przepisów prawa. Ponadto poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organy w sposób czytelny odniosły się do elementu subiektywnego – zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Suma okoliczności faktycznych sprawy sprawia, że stanowisko organów o spełnieniu w realiach tej konkretnej sprawy, sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy jest w pełni zasadne. Sąd podziela ocenę, że w rozpoznawanym przypadku doszło do stworzenia przez członków grupy a w konsekwencji przez Grupę - przede wszystkim zaś przez [...] i [...] - pozornej ich działalności, poprzez sprzedaż przez członków Grupy produktów wytworzonych przez nich do Grupy, która następnie zbywała to wyłącznie do [...] Sp. z o.o., w której 100% udziałów ma członek Grupy w postaci Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego [...] Sp. z o.o., w której z kolei 100% udziałów posiadają członkowie grupy [...] i [...] reprezentujący zarazem [...] Sp. z o.o. Podkreślenia zarazem wymaga prawidłowe ustalenie organów, że członkowie Grupy przed jej powstaniem również sprzedawali swoje produkty w odniesieniu, do których Grupa została założona, [...] Spółka z o.o. Prawidłowo zatem organy wyprowadziły wniosek , że utworzenie Grupy nie przyniosło faktycznie żadnej jakościowej zmiany, która stanowiłaby ułatwienie działania dla jej członków w zakresie spełnienia celu w postaci przygotowania wytworzonych produktów do sprzedaży i ich dostawy odbiorcom hurtowym. To, że produkty sprzedawała Grupa i to ona wystawiała faktury dotyczące wytworzonego produktu, nie może być uznane za wystarczające do przyznania pomocy. W ocenie Sądu taki system sprzedaży produktów czyli z pola poszczególnych członków Grupy do magazynów [...] Spółka z o.o. lub Gospodarstwa Rolnego. Sp. z o.o., mogli nadal realizować poszczególni członkowie Grupy tak jak czynili to przed jej utworzeniem, jak również sami mogli nadal negocjować ceny z odbiorcą swojego produktu. Sąd podziela w związku z tym stanowisko organów, że Grupa stanowi sztuczną jednostkę w cyklu produkcyjnym i sprzedażowym, nieprzynoszącą efektu dodanego dla produkcji jej członków. W istocie jest sztucznym ogniwem utworzonym w celu uzyskania korzyści finansowej w postaci pomocy finansowej w ramach działania grup producentów rolnych. Reasumując ocena Sądu w tym względzie oparta jest na wskazywanych już faktach, ustalonych w toku kontroli przeprowadzonej na miejscu - w siedzibie Grupy oraz jej członków czyli: 1. sprzedaż 100 % produktu Grupy spółce [...], w której 100% udziałów posiada Rolnicze Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe [...] Sp. z o. o. - spółka będąca członkiem Grupy Producentów Roślin [...] Sp. z o. o. W każdej wymienionej powyżej spółce 100% udziałów posiadają: [...] i [...]. 2. usługi kompleksowe (uprawa ziemi, nawożenie i ochrona chemiczna) świadczy na rzecz wszystkich członków Grupy - Gospodarstwo Rolne [...] Sp. z o. o., a więc członek Grupy. Usługi rozliczane są na zasadzie kompensacji. 3. Grupa nie posiada magazynów. Sprzedaż odbywa się bezpośrednio z gospodarstw poszczególnych członków lub członkowie Grupy korzystają z bazy magazynowej Gospodarstwa Rolnego [...] Sp. z o. o. w [...] i Gospodarstwa Rolno-Usługowego Sp. z o. o. w [...] 4. członkowie Grupy: [...], [...], Gospodarstwo Rolno-Usługowe Sp. z o. o. oraz Rolnicze Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe [...] Sp. z o. o. nie posiadają niezbędnego sprzętu rolniczego do prowadzenia produkcji roślin oleistych. Całość prac związanych z działalnością rolniczą jest wykonywana przez innego członka Grupy, tj. Gospodarstwo Rolne [...] Sp. z o. o. Powyższe ustalenie wskazuje, iż członkowie Grupy nie są w pełni samodzielnymi producentami rolnymi, a dołączyli do Grupy jedynie w celu spełnienia minimalnej ilości członków grupy producentów rolnych. Potwierdza to również wskazywany przez organ i niezaprzeczony przez stronę fakt, że w przypadku dwóch członków Grupy: Gospodarstwa Rolno-Usługowego Sp. z o. o. oraz Rolniczego Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego [...] Sp. z o. o. na potrzeby założenia grupy producentów rolnych nastąpiło ponowne rozpoczęcie prowadzenia działalności rolniczej w roku 2010. Działaniem sprzecznym z celem funkcjonowania analizowanego systemu wsparcia była koncentracja podaży i wprowadzanie przez Grupę do obrotu produktów swoich członków. W przypadku Grupy Producentów [...] Sp. z o.o. następowało "sztuczne" generowanie obrotu i wykonywanie zadań Grupy w postaci sprzedaży produktów na zewnątrz, przez firmę powiązaną osobowo/kapitałowo z członkami Grupy. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał, że fakt powiązań osobowych między spółkami, do których sprzedawane są produkty wytworzone w gospodarstwach członków a Grupą, powoduje, że podmioty te dokonują transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu i na rynek, a jedynie do dokonania sprzedaży między wzajemnie "powiązanymi" podmiotami, których struktura własnościowa udziałów należy do tych samych osób. Faktyczne wprowadzenie towarów do obrotu i na rynek nastąpiło dopiero, kiedy spółka [...] sprzedała towar kolejnym odbiorcom. Na podstawie zebranych w sprawie dokumentów organy administracji prawidłowo stwierdziły, że powołano grupę producentów rolnych składającą się z pięciu członków, w odniesieniu do których, w przypadku wszystkich członków Grupy zachodzą powiązania kapitałowe pomiędzy osobami fizycznymi tworzącymi Grupę Producentów., tj. [...] i [...], a pozostałymi członkami Grupy będących podmiotami gospodarczymi, tj. Gospodarstwem Rolno - Usługowym Sp. z o.o., Gospodarstwem Rolnym [...] Sp. o.o. i Rolniczym Przedsiębiorstwem Produkcyjno-Handlowym "[...] s" Sp. z o.o. Posiadanie wszystkich udziałów w tych spółkach wskazuje na stworzenie sztucznych warunków w celu otrzymania pomocy poprzez obejście przepisów. Istotne jest również ustalenie, iż [...] i [...] pełnią funkcję członków zarządu, są uprawnieni do reprezentacji [...] Sp. z o. o., a tym samym decydują o kierunkach działalności podmiotu oraz zarządzają tym podmiotem oraz produktem, który zakupił. Świadczy to o wywieraniu decydującego wpływu przez te osoby na przedsiębiorstwo, a tym samym o występowaniu relacji powiązania za pośrednictwem tych osób. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej zgodnie z wymogami przepisów postępowania, w szczególności uwzględniając treść art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu, to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów i dawania zgodnych z prawem wyjaśnień, co do okoliczności sprawy, zwłaszcza dowodzących faktów, z których strona wywodzi skutki prawne. Z treści art. 21 ustawy o wspieraniu wynika, że organ działa na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy orzekające odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Organ szczegółowo przedstawił fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł przy czym Skarżący nie wykazał aby poczynione przez organy I i II instancji ustalenia były niezgodne ze stanem faktycznym. W związku z powyższym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, jak też art. 107 § 3 Kpa. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji. Mając powyższe okoliczności na uwadze i uznając skargę za niezasadną, Sąd oddalił ją na podstawie art.151 p.p.s.a.