V SA/Wa 3602/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi G. P. Z. "S." Sp. z o.o. w S. O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych; oddala skargę. Przedmiotem skargi [...]Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości [...], dalej: "Skarżąca" lub "Grupa" jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej: "organ II instancji", "organ odwoławczy" lub "Prezes ARiMR" z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej: "organ I instancji" lub "Dyrektor Oddziału" z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 w okresie od 27 sierpnia 2013 r. do 26 sierpnia 2014 r. tj. za IV rok działalności, dalej: "pomoc finansowa". Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 1[...] października 2010 r. Dyrektor Oddziału przyznał Skarżącej pomoc finansową w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętą Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013, w okresie od dnia 27 sierpnia 2010 r. do dnia 26 sierpnia 2015 r. W dniu 15 września 2014 r. Grupa złożyła wniosek o płatność za okres od dnia 27 sierpnia 2013 r. do dnia 26 sierpnia 2014 r., to jest za czwarty rok prowadzenia działalności. Organ I Instancji pismem z dni 5 listopada 2014 r skierował do Skarżącej wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących sprzedaży 100 % produktu do spółki [...] Sp. z o.o. Pismem z dnia 11 marca 2015 r. Marszałek Województwa [...], odpowiadając na zapytanie, czy Grupa spełnia kryteria funkcjonowania, jako Grupa producentów rolnych, powiadomił Dyrektora Oddziału o tym, iż Skarżąca spełnia warunki wpisu do rejestru grup producentów rolnych. W dniu 3 grudnia 2014 r. została skierowała kontrola na miejscu do Grupy i wszystkich członków, która została przeprowadzona w dniach od 19 stycznia 2015 r. do dnia 2 lutego 2015 r. Po zakończeniu kontroli organ I instancji zwrócił się do Skarżącej o złożenie wyjaśnień dotyczących między innymi sprzedaży całości produkcji do spółki [...]. W odpowiedzi grupa wyjaśniła: "W okresie objętym wnioskiem jedynym odbiorcą produktów Spółki był [...] Sp. z o. o. Podmiot ten oferował bowiem najlepsze warunki handlowe, zarówno pod względem ceny, jak i warunków dostawy. GPR współpracuje z [...] Sp. z o. o od dość długiego czasu, przez co ma możliwość uzyskania korzystniejszych warunków, aniżeli oferowane przez inne podmioty." W dniu [...] kwietnia 2015 r. organ I instancji wydał decyzję o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Prezes ARiMR w dniu [...] czerwca 2015 r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że członkowie grupy prowadzili pozorną działalność, poprzez sprzedaż produktów wytworzonych w gospodarstwach członków, wyłącznie do przedsiębiorstwa należącego do członków grupy producentów rolnych oraz na potrzeby spełnienia warunku minimalnej liczby członków w Grupie (dwóch członków Grupy dokonało wznowienia produkcji). Prezes ARiMR zgodził się z oceną organu I instancji, że utworzenie Grupy miało na celu jedynie stworzenie sztucznej jednostki/podmiotu gospodarczego w cyklu produkcyjnym i sprzedażowym, nieprzynoszącej efektu dodanego dla produkcji członków grupy, ale jedynie sztuczne ogniwo w celu uzyskania korzyści w postaci dotacji przyznawanej w ramach działania "Grup producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Organ II instancji przeprowadził w zaskarżonej decyzji analizę stanu faktycznego, uwzględniając elementy obiektywne i subiektywne mające na celu ustalenie, czy działanie Grupy należy uznać za stworzenie sztucznych warunków. Podzielił ocenę Dyrektora Oddziału, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do wypłaty Skarżącej pomocy finansowej za okres od 27 sierpnia 2013 r. do 26 sierpnia 2014 r. tj. za czwarty rok prowadzenia działalności. Od powyższej decyzji Grupa złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału z [...] kwietnia 2015 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 104 § 1 Kpa w zw. z art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 173), dalej: "ustawa o wspieraniu", w zw. z § 6 ust. 3 pkt 1 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2007 r., Nr 81, poz. 550 ze zm.), dalej: "rozporządzenie o warunkach", poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że występuje podstawa do odmowy przyznania środków z tytułu pomocy finansowej oraz wydanie w tym przedmiocie decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kpa, art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. UE seria L 277 z dn. 21 października 2005 r., ze zm.), dalej: "rozporządzenie 1698/2005", poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w świetle występującego w sprawie stanu faktycznego nie zostały spełnione cele, których spełnienie warunkuje uzyskanie przez Beneficjenta wsparcia z tytułu pomocy finansowej, art. 4 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. UE seria L 201 z dn. 4 sierpnia 20011 r. ze zm.), dalej: "rozporządzenie 65/2011", poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Grupa sztucznie stworzyła warunki wymagane do otrzymania środków z tytułu pomocy finansowej celem uzyskania korzyści sprzecznych z przyjętym systemem wsparcia, § 8 ust. 1 rozporządzenia o warunkach, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w świetle występującego w sprawie stanu faktycznego brakuje podstawy do uznania, że Grupa spełnia warunki do przyznania środków z tytułu pomocy finansowej, art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu, poprzez naruszenie zasady praworządności polegające na bezpodstawnym uznaniu, że Grupa działała w sposób niezapewniający osiągnięcia celów uzyskania pomocy finansowej, a to poprzez stworzenie "sztucznych warunków" do jej uzyskania, przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 6, art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. i 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, poprzez naruszenie zasady praworządności, zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, pominięcie słusznego interesu strony postępowania, jak również niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i zupełnie dowolne ustalenie, które nie pozwalało na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718); zwanej dalej: "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego krajowego i wspólnotowego. W rozpatrywanej sprawie badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 ze zm.). Stosownie do art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz.U. z 2013, poz. 173) w tym, w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10). W treści art. 10 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. przewidziano, że pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1) oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 "wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwiania tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celu: dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup; wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności." Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia nr 1698/2005 zostały zawarte m. in. w rozporządzeniu nr 65/2011. Z treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 wynika, że nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Wydanie decyzji o przyznaniu pomocy finansowej jest wynikiem spełnienia przez beneficjenta warunków określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia z 2007 r. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami krajowymi i unijnymi. Zadaniem organów administracji było zatem zbadanie, czy Grupa spełniła kryteria przyznania pomocy oraz, czy przyznanie pomocy będzie zgodne z przepisami rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 i rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. Zgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu. W związku z tym, że istotą pomocy jest wsparcie wspólnego wprowadzania do obrotu danego produktu należy przyjąć, że chodzi o działania wspólne, czyli dokonywane przez wszystkich członków grupy. Zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni omówionych wyżej przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Istotą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest uznanie przez organy, że doszło do stworzenia przez Grupę czy też jej członków sztucznych warunków do otrzymania płatności w rozumieniu powołanego art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011. Należy zauważyć, że przepis ten ma takie same brzmienie jak obowiązujący w poprzednim stanie prawnym art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. U.E. L. 2006. 368.74). Kwestia dotycząca właściwego zastosowania art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1141/11. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na złożoną konstrukcję wewnętrzną art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006. Otóż zgodnie z tym przepisem przesłanką odmowy płatności jest: 1) stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności oraz 2) wykazanie celu, jakim jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1595/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd ten podzielił i stwierdził, że pozostaje on aktualny na gruncie obecnie obowiązującego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Oznacza to, że oceniając zgodność z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 4 ust. 8 powołanego rozporządzenia należy skonfrontować jego subsumcje z tymi elementami stanu faktycznego, które potwierdzają, że beneficjent, w tym wypadku, grupa producentów rolnych, stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, oraz tymi ustaleniami, które wykazują cel, ich stworzenia. Kwestia interpretacji art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 była też przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwość UE w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie o sygn. C-434/12 w sprawie ze skargi Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond 'Zemedelie' - Razplasztatelna agencija. Trybunał wskazał, że aby zbadać czy stworzono sztuczne warunki do uzyskania płatności należy ocenić elementy obiektywne i subiektywne. W ramach tych pierwszych należy ocenić warunki i cele wsparcia – czy są przez dany projekt realizowane (np. skierowanie pomocy do określonego kręgu podmiotów). Co do elementu subiektywnego to przy dokonywaniu tego oceny można wziąć pod uwagę, okoliczności faktyczne takie jak więzi natury prawnej, ekonomicznej lub personalnej pomiędzy osobami zaangażowanymi w rozpatrywaną inwestycję (LEX nr 1362597). W ocenie Sądu obie kwestie zostały przez organy administracji wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wykładnią prawa dokonaną w przytoczonych orzeczeniach. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa. Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organy w sposób czytelny odniosły się do elementu subiektywnego – zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Suma okoliczności faktycznych sprawy sprawia, że stanowisko organów o spełnieniu, w realiach tej konkretnej sprawy, sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy jest w pełni zasadne. Sąd podziela ocenę, że w rozpoznawanym przypadku doszło do tworzenia przez członków grupy, przede wszystkim zaś przez W. K.i O.K. pozornej działalności, poprzez sprzedaż przez członków Grupy produktów wytworzonych przez nich wyłącznie do przedsiębiorstwa należącego do członków Grupy. Grupa stanowi sztuczną jednostkę w cyklu produkcyjnym i sprzedażowym, nieprzynoszącą efektu dodanego dla produkcji jej członków. W istocie jest sztucznym ogniwem utworzonym w celu uzyskania korzyści finansowej w postaci pomocy finansowej w ramach działania grup producentów rolnych. Taka ocena oparta jest przede wszystkim na następujących faktach: 1. Sprzedaż 100 % produktu Grupy spółce [...], w której 100% udziałów posiada Rolnicze Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe [...] Sp. z o. o. - spółka będąca członkiem Grupy Producentów [...] Sp. z o. o. W każdej wymienionej powyżej spółce 100% udziałów posiadają: W. K. i O. K. 2. Usługi kompleksowe (uprawa ziemi, nawożenie i ochrona chemiczna) świadczy na rzecz wszystkich członków Grupy - Gospodarstwo Rolne [...] Sp. z o. o., a więc członek Grupy. Usługi rozliczane są na zasadzie kompensacji. 3. Grupa nie posiada magazynów. Sprzedaż odbywa się bezpośrednio z gospodarstw poszczególnych członków lub członkowie Grupy korzystają z bazy magazynowej Gospodarstwa Rolnego [...] Sp. z o. o. w [...] i Gospodarstwa Rolno-Usługowego Sp. z o. o. w [...]. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy są ustalenia kontroli przeprowadzonej na miejscu, w siedzibie Grupy oraz jej członków. W toku kontroli organy stwierdziły, że wymienieni członkowie Grupy: O. K. i W. K., Gospodarstwo Rolno-Usługowe Sp. z o. o. oraz Rolnicze Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe [...] Sp. z o. o. nie posiadają niezbędnego sprzętu rolniczego do prowadzenia produkcji ziarna zbóż. Całość prac związanych z działalnością rolniczą jest wykonywana przez innego członka Grupy, tj. Gospodarstwo Rolne [...] Sp. z o. o. Powyższe ustalenie wskazuje, iż członkowie Grupy nie są samodzielnymi producentami rolnymi, a dołączyli do Grupy jedynie w celu spełniania minimalnej ilości członków grupy producentów rolnych. Potwierdzenie powyższej tezy znajdziemy również w fakcie, iż w przypadku dwóch członków Grupy: Gospodarstwa Rolno-Usługowego Sp. z o. o. oraz Rolniczego Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego [...] Sp. z o. o. na potrzeby założenia grupy producentów rolnych ponowne rozpoczęli prowadzenie działalności rolniczej w roku 2010. Podzielić należy wnioski organów, że podejmowane czynności dokonane zostały aby spełnić warunek minimalnej liczby członków Grupy. Na podstawie przeprowadzonej kontroli organ II instancji potwierdził, iż Grupa Producentów [...] Sp. z o.o. występuje jak sztuczne ogniwo w cyklu produkcyjnym i sprzedaży, realizowanym przez członków Grupy do spółek od niej zależnych (Gospodarstwo Rolne [...] Sp. z o. o., [...] Sp. z o. o.). Działaniem sprzecznym z celem funkcjonowania analizowanego systemu wsparcia była koncentracja podaży i wprowadzanie przez Grupę do obrotu produktów swoich członków. W przypadku Grupy Producentów [...] Sp. z o.o. następowało "sztuczne" generowanie obrotu i wykonywanie zadań Grupy w postaci sprzedaży produktów na zewnątrz, przez firmę powiązaną osobowo/kapitałowo z członkami Grupy. Organy administracji zauważyły również, iż podmioty tworzące Grupę zarówno przed jej utworzeniem jak i po jej utworzeniu nie zmieniły odbiorców swoich produktów. Zatem de facto fakt utworzenia Grupy w żaden sposób nie wpłynął na poszerzenie kanałów dystrybucyjnych. A wręcz odwrotnie sprzedaż została zawężona tylko do jednego podmiotu tj. [...] Sp. z o. o. Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że fakt powiązań osobowych między spółkami, do których sprzedawane są produkty wytworzone w gospodarstwach członków a Grupą, powoduje, że podmioty te dokonują transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu i na rynek, a jedynie do dokonania sprzedaży między wzajemnie "powiązanymi" podmiotami, których struktura własnościowa udziałów należy do tych samych osób. Faktyczne wprowadzenie towarów do obrotu i na rynek nastąpiło dopiero, kiedy spółka [...] sprzedała towar kolejnym odbiorcom. O wprowadzeniu produktu do obrotu i na rynek możemy powiedzieć wówczas, gdy sprzedający został pozbawiony faktycznej możliwości rozporządzania danym produktem. Na podstawie zebranych w sprawie dokumentów organy administracji prawidłowo stwierdziły, że powołanie grupy producentów rolnych składającej się z pięciu członków, gdzie w przypadku wszystkich członków Grupy zachodzą powiązania kapitałowe pomiędzy osobami fizycznymi tworzącymi Grupę Producentów [...] Sp. z. o. o., tj. O. K. i W. K., a pozostałymi członkami Grupy będących podmiotami gospodarczymi, tj. Gospodarstwem Rolno - Usługowym Sp. z o.o., Gospodarstwem Rolnym [...] Sp. o.o. i Rolniczym Przedsiębiorstwem Produkcyjno-Handlowym "[...]" Sp. z o.o. Posiadanie wszystkich udziałów w tych spółkach wskazuje na stworzenie sztucznych warunków w celu otrzymania pomocy poprzez obejście przepisów. Faktem potwierdzającym brak samodzielnego prowadzenie produkcji rolniczej jest także wykonywanie kompleksowych usług związanych z prowadzeniem produkcji rolnej w zakresie uprawy zboża przez Gospodarstwo Rolne [...]Sp. o.o. dla wszystkich członków Grupy. Istotne jest również ustalenie, iż O. K. i W. K. pełnią funkcję członków zarządu, są uprawnieni do reprezentacji [...] Sp. z o. o., a tym samym decydują o kierunkach działalności podmiotu oraz zarządzają tym podmiotem oraz produktem, który zakupił. Świadczy to o wywieraniu decydującego wpływu przez te osoby na przedsiębiorstwo, a tym samym o występowaniu relacji powiązania za pośrednictwem tych osób. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej zgodnie z wymogami przepisów postępowania, w szczególności uwzględniając treść art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu, to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów i dawania zgodnych z prawem wyjaśnień, co do okoliczności sprawy, zwłaszcza dowodzących faktów, z których strona wywodzi skutki prawne. Stanowisko organów, wyjaśnienia, argumentacja oraz wyciągnięte wnioski są logiczne i spójne. Organ szczegółowo przedstawił fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, a także wyjaśnił przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Jednocześnie Skarżący nie wykazał aby poczynione przez organy I i II instancji ustalenia były niezgodne ze stanem faktycznym. Stąd nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, jak też art. 107 § 3 Kpa. Z treści art. 21 ustawy o wspieraniu wynika, że organ działa na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 Kpa. W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa nie są zasadne. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy orzekające odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Wyjaśniły też dlaczego nie dały wiary dowodom zgłaszanym przez stronę. Bezpodstawny jest więc zarzut naruszenia art. 80 Kpa. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrola decyzji. W tej sytuacji skargę jako niezasadną, na podstawie art.151 p.p.s.a. należało oddalić.