V SA/Wa 373/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Inkubatora Przedsiębiorczości w P. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odrzucić skargę. [...] w P. (dalej: "Skarżący"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisaną w komparycji decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju. Zarządzeniem z dnia 12 marca 2018 r. Sąd wezwał pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi przez nadesłanie dokumentu potwierdzającego upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego z dnia 1 lipca 2015 r., tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. Poinformowano równocześnie, że z załączonej do skargi informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców (datowanej na 7 lutego 2018 r.) nie wynika, że osoby które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej były do tego upoważnione w dacie udzielenia pełnomocnictwa. Powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 29 marca 2018 r., zatem brak formalny skargi należało usunąć do 5 kwietnia 2018 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia Skarżący, ani jego pełnomocnik nie nadesłali właściwego odpisu pełnego z KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a", każde pismo strony (m.in. skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku, gdy pismo do sądu wnosi pełnomocnik strony będącej osobą prawną, pełnomocnik ten ma obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 p.p.s.a., ale także dokument określający zasady reprezentowania skarżącego podmiotu (art. 29 p.p.s.a.). Pełnomocnictwo oraz wskazany dokument są niezbędne do zbadania, czy pismo, w rozpoznawanym przypadku skarga, spełnia wymóg z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., tj. czy zostało prawidłowo podpisane. Złożenie pełnomocnictwa – bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony – nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu. Brak formalny w postaci niewykazania umocowania do zastępowania strony skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Załączona do skargi informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców okazała się niewystarczająca do ustalenia, czy W. G. i K. P. 1 lipca 2015 r. byli upoważnieni do udzielenia pełnomocnictwa procesowego umocowującego radcę prawnego P.T. do zastępowania Skarżącego przed sądami administracyjnymi. Dokument ten obrazuje stan osobowy organów Skarżącego w przedziale czasowym od 12 kwietnia 2017 r. (data ostatniej zmiany w KRS) do 7 lutego 2018 r. (data pobrania informacji z systemu elektronicznego). Powyższe pełnomocnictwo zostało udzielone w dacie wcześniejszej, więc zgodnie z wymogami ww. przepisu pełnomocnik Skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w zakresie odpisu pełnego z KRS. Sąd wyjaśnił również pełnomocnikowi powód wezwania. Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik Skarżącego nie nadesłał odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego Skarżącego i obejmującego datę udzielenia pełnomocnictwa. Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W takiej sytuacji po stronie sądu powstaje obowiązku odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział bowiem jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.