V SA/Wa 376/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznego postanowienia w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry oddala skargę. Przedmiotem skargi F. Sp. z o.o. we W. (dalej także: spółka, skarżąca lub strona) jest postanowienie Ministra Finansów (dalej także: organ) z [...] listopada 2014 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie własne z [...] września 2014 r., nr [...] odmawiające uchylenia ostatecznego postanowienia Ministra Finansów z [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku spółki o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w miejscowości Poźrzadło. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z 11 września 2009 r. spółka zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie koncesji na prowadzenie salonu gier na automatach w miejscowości P., gmina Ł., województwo l. Jako podstawę żądania wskazano art. 24 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 35 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm., dalej u.g.i.z.). Następnie pismem z 11 stycznia 2010 r. strona zmodyfikowała swój wniosek w ten sposób, że wniosła o wydanie - w trybie art. 32 ust. 1 w zw. z art. 35 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 612, ze zm., dalej: u.g.h.), koncesji na prowadzenie kasyna gry we wskazanej lokalizacji. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry, do czego spółka została zobowiązana w terminie 7 dni, Minister Finansów postanowieniem z [...] maja 2010 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 169 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 35 u.g.h. Pismem z 26 października 2012 r. strona wniosła o wznowienie postępowania w sprawie wydania jej zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonie gry Ł. Jako podstawę żądania wskazała m. in. art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i fakt wydania 19 lipca 2012 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wyroku w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11. Postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. organ odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. Minister Finansów wskazał, że przywołany przez skarżącą wyrok TSUE dotyczy zakazu udzielania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier, nie dotyczy zaś prowadzenia kasyna gry, wydania koncesji na prowadzenie którego domagała się skarżąca. Wobec tego organ uznał, że orzeczenie TSUE nie ma żadnego wpływu na pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry, a w konsekwencji nie może stanowić podstawy wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Pismem z 29 kwietnia 2013 r. strona wniosła zażalenie na postanowienie z [...] kwietnia 2013 r. domagając się zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i wznowienia postępowania. Zarzuciła "nieprawidłową odmowę wznowienia postępowania, uwzględniając znaczenie wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. oraz jego wpływ na treść ostatecznego postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, który to wniosek w swym pierwotnym kształcie dotyczył wydania nowego zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonie gier w P., gmina Ł., a został następnie zmodyfikowany wskutek wprowadzenia przez ustawę o grach hazardowych art. 129 ust. 2 (uniemożliwiającego wydanie takiego zezwolenia), charakter którego to przepisu jako "regulacji technicznej" przesądził właśnie TSUE powołanym wyrokiem, w całości uzasadniając wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania". Postanowieniem z [...] lipca 2013r., nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] kwietnia 2013 r. Na skutek złożonej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 stycznia 2014r., sygn. akt VI SA/Wa 2545/13 uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał, że stwierdzenie, czy występują w sprawie przesłanki do wznowienia postępowania może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Z tej przyczyny Sąd uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające zapadło z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej. Uwzględniając na podstawie art. 153 p.p.s.a. zalecenia zawarte we wskazanym wyroku, Minister Finansów postanowieniem z [...] lipca 2014 r. wznowił przedmiotowe postępowanie powołując się na treść art. 243 § 1 i § 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 oraz art. 241 § 2 pkt 2 w zw. z art. 219 O.p. i art. 8 u.g.h. Po zbadaniu przesłanek wznowieniowych i stwierdzeniu braku ich występowania w sprawie, postanowieniem z [...] września 2014 r. Minister Finansów odmówił uchylania ostatecznego postanowienia z [...] maja 2010 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku spółki o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w miejscowości P. W wyniku rozpoznania odwołania spółki - obecnie kontrolowanym postanowieniem z [...] listopada 2014 r. Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołując m.in. art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Minister wskazał, że wyrok TSUE, którego wydanie ma stanowić przesłankę wznowienia postępowania musi mieć wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji. O tym czy dany wyrok TSUE może być podstawą do wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznego rozstrzygnięcia nie przesądza sam fakt jego wydania po wydaniu decyzji ostatecznej. Wyrok ten musi dotyczyć również wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę wydania danej decyzji i mieć wpływ na dokonywaną po wydaniu decyzji ostatecznej ocenę jej zgodności z prawem unijnym w ten sposób, że w świetle orzeczenia Trybunału powinna zapaść decyzja o innej treści. Organ stwierdził, że przedmiotem postępowania przed TSUE w sprawach połączonych C-213/11, C-214/13 i C-217/11 (F. i inni) było rozstrzygnięcie skierowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytań prejudycjalnych, czy trzy przepisy ustawy o grach hazardowych, tj. art. 129 ust 2, art. 138 ust. 1 oraz art. 135 ust. 2, stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 ust 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L. 1998 r., nr 204, poz. 37 ze zm., dalej dyrektywa 98/34/WE). Przepisy te - art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 oraz art. 135 ust. 2 u.g.h., dotyczą odpowiednio: umarzania postępowań w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy (art. 129 ust. 2); zakazu zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach (art. 135 ust. 2) oraz zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (art. 138 ust. 1). Mając to na uwadze Minister stwierdził, że kwestie będące przedmiotem orzeczenia TSUE dotyczyły zakazu udzielania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Wyrok ten nie odnosił się zaś w ogóle do prowadzenia kasyn gry. Minister uznał, że skoro podstawą prawną wydanego postanowienia w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku skarżącej o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry nie był żaden z przepisów będących przedmiotem rozważań TSUE, to wydanie tego wyroku nie może stanowić przesłanki wznowieniowej, określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Wyrok TSUE nie dotyczy przepisów ustawy o grach hazardowych, stanowiących podstawę wydanego w sprawie postanowienia z [...] maja 2010r., pozostawiającego bez rozpatrzenia, z powodu braków formalnych, wniosek strony o wydanie koncesji na kasyno gry w Poźrzadle, jak również przepisów Ordynacji podatkowej regulujących tryb postępowania w sprawach z zakresu gier hazardowych, nie można było mówić o wpływie wyroku na treść ostatecznego (a kwestionowanego przez spółkę) postanowienia Ministra Finansów. Przywołany wyrok nie mógł zatem stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Organ zauważył, że w sprawie wydane postanowienie dotyczyło pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna w P. Mimo, że pierwotnie strona wnosiła o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonie gier, to jednak wniosek swój zmodyfikowała i wniosła o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Tymczasem to treść wniosku zmodyfikowanego przez spółkę, zakreśla zakres przedmiotowy postępowania. Decyzja o zmianie żądania była autonomiczną decyzją strony. Z tej przyczyny organ uznał próby żądania wznowienia postępowania za nieuprawnione i nieuzasadnione. Stwierdził, że przesłanki, jakie przyświecały stronie w momencie składania wniosku i jego zmiany są z punktu widzenia niniejszej sprawy bez znaczenia. W związku Minister Finansów stwierdził, że wskazany w zażaleniu art. 129 ust. 2 u.g.h. nie stanowił podstawy prawnej wydanego postanowienia. Pismem z 16 grudnia 2014 r. spółka złożyła skargę na przedstawione postanowienie Ministra Finansów z [...] listopada 2014r. wnosząc o jego uchylenie i wznowienie postępowania (chociaż należy się domyślać, że chodziło jej raczej o uchylenie ostatecznego postanowienia z [...] maja 2010 r.) Zaskarżonemu rozstrzygnięciu spółka zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez nieprawidłową odmowę wznowienia postępowania (chociaż należy się domyślać, że chodziło raczej o uchylenie ostatecznego postanowienia z [...] maja 2010 r.), w sytuacji w której pierwotny wniosek dotyczył wydania zezwolenia na urządzanie gier na automatach, a dopiero w następstwie wejścia w życie ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych został zmodyfikowany na wniosek o wydanie koncesji na prowadzenia kasyna gry. Podkreślono, że modyfikacja wniosku była następstwem wprowadzenia art. 129 ust. 2 u.g.h., o technicznym charakterze którego z kolei przesądził TSUE we wskazywanym wyroku. Spółka wyjaśniła, że wprowadzenie art. 129 ust. 2 u.g.h. było bezpośrednim powodem modyfikacji pierwotnego wniosku strony o udzielenie zezwolenia. Natomiast w świetle zasady ochrony zaufania obywateli niedopuszczalną jest sytuacja, w której to podmiot starający się działać w kierunku modelowanym przez nową ustawę, w celu umniejszenia szkody, byłby postawiony w gorszej sytuacji procesowej niż podmiot, który kontynuował postępowanie o uzyskanie zezwolenia na salon gier. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie nadzwyczajnym – dotyczącym wznowienia postępowania. Kontrola działalności administracji sprawowana przez sąd administracyjny ogranicza się w tym wypadku do oceny trafności analizy przesłanek wznowienia zaprezentowanej w zaskarżonym postanowieniu. Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia prawa w postanowieniu wydanym w trybie nadzwyczajnym, nie obejmie badaniem zgodności z prawem aktu podjętego w trybie zwykłym. Wyeliminowanie z obrotu prawnego pierwotnego aktu wymagałoby stwierdzenia zaistnienia takiej wady postępowania zwyczajnego, która warunkowałaby uruchomienie trybu nadzwyczajnego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt FSK 577/04, Lex nr 282639). Możliwość wzruszenia ostatecznego postanowienia stanowi odstępstwo od zasady trwałości takiego aktu, wyrażonej w art. 128 O.p. Przepis ten literalnie odnosi się wprawdzie do decyzji administracyjnych, jednak na podstawie art. 219 O.p. do postanowień, na które przysługuje zażalenie (a więc i dotyczących pozostawienia podania bez rozpatrzenia - art. 169 § 4 O.p.) stosuje się przepisy dotyczące wznowienia postępowania. Wobec tego przyjąć należy, że także tym postanowieniom przysługuje ochrona analogiczna do ochrony decyzji ostatecznych. Postanowienia te nie mogą być swobodnie uchylane lub zmieniane przez organ administracji. Z tego powodu przepisy regulujące postępowanie nadzwyczajne winny być wykładane ściśle. Już samo wszczęcie postępowania wznowieniowego jest reglamentowane przepisami prawa. Zgodnie bowiem z art. 243 § 1 O.p. w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. W przeciwnym wypadku, gdy uzna, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania, organ obligowany jest, odmówić wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie przesądza przy tym, że ostateczne postanowienie ulegnie uchyleniu. Jest to dopiero wstępny etap postępowania, zmierzający do ustalenia, czy dostrzeżone na wstępie przesłanki w istocie miały miejsce, a jeżeli tak, to czy nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość eliminacji aktu z obrotu prawnego. W postępowaniu wznowieniowym zasadniczym przedmiotem sprawy jest więc badanie, czy zachodzą podstawy wznowienia postępowania i czy nie występują przesłanki negatywne wydania nowego postanowienia w sprawie (art. 245 § 1 pkt 3 lit. a i b O.p.). Nie jest dopuszczalne powtórne prowadzenie czynności postępowania jurysdykcyjnego, zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, jeżeli uprzednio, w postępowaniu wstępnym, organ nie stwierdzi konieczności wyeliminowania ostatecznego aktu z obrotu prawnego. Ustalenie, że podstawy do wznowienia postępowania nie istnieją, wyklucza możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy. W niniejszej sprawie strona zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Ministra Finansów z [...] maja 2010r. pozostawiającym bez rozpatrzenia wniosek spółki w sprawie wydania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Jako podstawę żądania wskazała m. in. art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i fakt wydania 19 lipca 2012 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wyroku w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W myśl art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 245 § 1 O.p. po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ wydaje decyzję w której: 1) uchyla w całości lub części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postepowanie w sprawie (art. 245 § 1 pkt 1 O.p.); 2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 (art. 245 § 1 pkt 2 O.p.); 3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub części, jeżeli stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 lecz: a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w arty 68 lub art. 70 (art. 245 § 1 pkt 3 O.p.); W sprawie sporny jest wpływ treści wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. na treść wydanego ostatecznego rozstrzygnięcia. Badania wpływu orzeczenia TSUE na treść ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego dokonano po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Słusznie organ zauważył, że powołany wyrok TSUE dotyczy zakazu udzielania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier, nie dotyczy zaś prowadzenia kasyna gry, o wydanie koncesji na prowadzenie którego wniosła – po zmodyfikowaniu pierwotnego wniosku - skarżąca. Wobec tego zasadnie Minister Finansów uznał, że orzeczenie TSUE nie ma żadnego związku z postanowieniem z [...] maja 2010 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącej o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Konsekwencją tego było uznanie, że strona nie wskazała skutecznie przesłanki wznowieniowej skutkującej uchyleniem ostatecznej decyzji. Fakt wydania wskazywanego przez skarżącą judykatu nie mógł skutkować uchyleniem ostatecznej decyzji po stwierdzeniu wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na podstawy prawne ostatecznego rozstrzygnięcia Ministra Finansów z [...] maja 2010r., tj. art. 169 § 1 i § 4 O.p. i art. 35 u.g.h. i wyjaśnić, że przepisy te nawet w sposób pośredni nie były przedmiotem zainteresowania TSUE. Tym samym wyrok ten nie mógł stanowić przesłanki do uchylenia ostatecznej decyzji. Aby można było wydać taki akt, musiałby istnieć związek pomiędzy powołanym wyrokiem stanowiącym przesłankę do wznowienia, a samym postępowaniem (zakończonym ostatecznym rozstrzygnięciem), którego wznowienia żąda strona. Do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji nie jest wystarczające powołanie jakiegokolwiek wyroku TSUE,. Reasumując tę część uzasadnienia Minister Finansów słusznie uznał, że formalne porównanie treści orzeczenia TSUE, na które powołuje się strona we wniosku o wznowienie postępowania, z przesłanką określoną w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. nie wskazuje, że ma on zastosowanie w sprawie. Zupełnie niezrozumiałe jest wskazywanie przez spółkę, że pierwotnie żądała ona udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach i dopiero na skutek wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, a w szczególności art. 129 ust. 2 u.g.h. dokonała modyfikacji swojego wniosku wnosząc o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Instytucja wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 O.p. dotyczy postępowania zakończonego ostatecznym aktem administracyjnym - decyzją lub postanowieniem, nie zaś wniosku strony inicjującego to postępowanie. Strona modyfikując swój wniosek zakreśliła zakres żądania (wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry) i organ w żaden sposób nie mógł wykroczyć poza wskazany zakres, tj. wbrew sugestiom strony nie mógł prowadzić, po modyfikacji wniosku, jakiegokolwiek postępowania dotyczącego salonów gier na automatach. Trzeba podkreślić, że organ w żaden sposób nie mógł też prowadzić postępowania w zakresie pierwotnego żądania strony. Przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. odnosi się wyłącznie do orzeczenia TSUE, które ma wpływ na treść wydanej decyzji (postanowienia). Treścią wydanego postanowienia było pozostawienie wniosku strony o udzielenie koncesji na kasyno gry bez rozpatrzenia i w takim jedynie zakresie organ mógł prowadzić nadzwyczajne postępowanie administracyjne. Nieuzasadnione było zatem, jak zasadnie podkreślił organ, doszukiwanie się przez stronę związku pomiędzy rozpoznaną sprawą a wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. To strona podjęła określoną, suwerenną decyzję w przedmiocie modyfikacji swojego wniosku i za nieuzasadnione uznać trzeba próby żądania uchylenia ostatecznego postanowienia na tej podstawie, że pierwotnie wniosek dotyczył innego rodzaju działalności. Przesłanki, jakie przyświecały stronie w momencie składania wniosku i jego zmiany są z punktu widzenia niniejszej sprawy bez znaczenia. Dlatego też bezzasadny jest zarzut spółki wskazujący, że w świetle zasady zaufania obywateli do organów państwa, niedopuszczalną jest sytuacja, w której to podmiot starający się działać w kierunku modelowanym przez nową ustawę w celu umniejszenia szkody, byłby postawiony w gorszej sytuacji procesowej niż podmiot, który kontynuował postępowanie o uzyskanie zezwolenia na salon gier. Ponownie podkreślić należy, że to skarżąca samodzielnie podjęła określoną decyzję, kierując się tylko sobie znanymi przesłankami. Skarżąca, będąc profesjonalnym podmiotem gospodarczym, działającym przez profesjonalnego pełnomocnika i znająca przepisy ustawy o grach hazardowych wiedziała jakie ewentualnie rozstrzygnięcie organu w jej sprawie może zapaść. Na zakończenie należy wskazać, że powołany przez stronę w skardze art. 129 ust. 2 u.g.h. nie stanowił podstawy prawnej wydania ostatecznego postanowienia, zatem brak jest jakiegokolwiek powodu do jego analizy w kontekście jego techniczności w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. z 1998r. nr 204, s. 37 ze zm.). Na marginesie wypada jedynie wspomnieć, że aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych przesądziło kwestię braku "techniczności" i braku podstaw do odmowy stosowania przepisów przejściowych u.g.h. (a taki niewątpliwie stanowi art. 129 ust. 2 u.g.h.). Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.