V SA/Wa 378/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania; oddala skargę. W dniu 27 czerwca 2013 r. Samorząd Województwa (...) - Wojewódzki Urząd Pracy w K. zawarł z T. Sp. z o. o. w W., (dalej "Strona", "Skarżąca", "Beneficjent" lub "Spółka"), umowę o dofinansowanie projektu pn. "Baza biznesu", dalej: "umowa o dofinansowanie", "umowa". Umowa w sposób szczegółowy określała zasady, tryb i warunki, na jakich przekazywane, wykorzystywane i rozliczane są środki na realizację projektu. Projekt realizowany był w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytetu VIII - Regionalne kadry gospodarki, Działania 8.1- Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, Poddziałania 8.1.1 - Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw, w okresie od 1 czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. W dniu 14 października 2014 r. został podpisany aneks do umowy nr [...]. Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu nr [...], stanowiącym załącznik do umowy o dofinansowanie, głównym celem projektu było podniesienie kwalifikacji 210 pracowników z zakresu nowoczesnych rozwiązań bazodanowych oraz BI (Business Intelligence) do potrzeb małych i średnich przedsiębiorstw branży ICT w województwie (...), w tym wyrównanie dysproporcji kompetencji zawodowych u kobiet do końca grudnia 2014 r. Cel projektu miał zostać osiągnięty, między innymi, poprzez realizację następujących celów szczegółowych: wyposażenie 210 pracowników (42 kobiet i 168 mężczyzn) z 177 MŚP branży technologii informatycznych i telekomunikacji z terenu województwa (...)w umiejętności tworzenia zaawansowanych rozwiązań bazodanowych oraz BI, uzyskanie przez 210 pracowników certyfikatów Microsoft Certified Technology Specjalist. Na podstawie umowy o dofinansowanie Beneficjentowi zostało przyznane na realizację projektu dofinansowanie w łącznej kwocie 1.624.490,76 zł. Zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie stanowiącego załącznik nr 1 do umowy o dofinansowanie projektu, Strona postępowania zaplanowała realizację trzech zadań: "Rekrutacja" - w kwocie 25.515 zł; "Szkolenia" - w kwocie 1.259.290 zł; "Zarządzanie projektem" - w kwocie 251.045,76 zł. Budżet projektu uwzględniał również koszty pośrednie w kwocie 88.640 zł. Przyjęto, że przedmiotowe koszty rozliczane będą na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków. Wojewódzki Urząd Pracy w K., jako Instytucja Pośrednicząca II stopnia (dalej: "IP") w dniach 25-27, 30-31.03.2015 r. oraz 13-14.04.2015 r. przeprowadził w projekcie kontrolę planową końcową nr (...). Przedmiotem kontroli była weryfikacja dokumentacji projektowej pod kątem prawidłowej efektywnej realizacji projektu zgodnie z założeniami określonymi w umowie o dofinansowanie oraz zapisami wniosku o dofinansowanie projektu. Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w realizowanym projekcie w dniu (...) listopada 2015 r. wydał zalecenia pokontrolne, w treści których uznał za częściowo niekwalifikowalne wydatki poniesione na: obsługę prawną projektu, obsługę księgową projektu, usługę najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, wyżywienie dla uczestników szkoleń i trenerów oraz zakwaterowania dla uczestników szkoleń - z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w postępowaniu nr [...] oraz usługę najmu trenerów szkoleń i trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych - z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w postępowaniu nr [...]. W dniu 14 stycznia 2016 r. IP wystosowała do Beneficjenta wezwanie do zwrotu środków w kwocie 205.030 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych. Spółka nie zwróciła środków w zakreślonym terminie, co spowodowało wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu środków. W dniu (...) sierpnia 2016 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., (dalej: "Dyrektor" lub "organ I instancji"), wydał decyzję nr [...], którą zobowiązał Spółkę do zwrotu kwoty nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania przyznanego na realizację Projektu "Baza biznesu" w łącznej wysokości 289.370,49 zł powiększonej o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych. Na powyższą kwotę składały się: a) kwota 164.770,49 zł - stanowiąca część wydatków poniesionych na usługę najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, wyżywienie dla uczestników szkoleń i trenerów oraz zakwaterowania dla uczestników szkoleń, które zostały zakwestionowane z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w postępowaniu nr [...]; wysokość wydatków została ustalona przy zastosowaniu metody dyferencyjnej; b) kwota 124.600 zł - stanowiąca część wydatków poniesionych na usługę najmu trenerów szkoleń i trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych, które zostały uznane za niekwalifikowalne z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w postępowaniu nr [...]; wysokość środków określonych do zwrotu z tego tytułu została ustalona przy zastosowaniu korekty finansowej w wysokości 25%. W pozostałym zakresie organ I instancji nie stwierdził podstaw do uznania za niekwalifikowalne wydatków poniesionych na obsługę prawną i księgową Projektu. Po rozpoznaniu odwołania Minister Rozwoju decyzją z [...] maja 2017 r. uchylił w całości decyzję Dyrektora z [...] sierpnia 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I Instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] zobowiązał Beneficjenta do zwrotu kwoty nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania przyznanego na realizację Projektu "Baza biznesu" w łącznej wysokości 272.807,15 zł powiększoną o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych. Na powyższą kwotę składały się: a) kwota 148.207,15 zł - stanowiąca część wydatków poniesionych na usługę najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, wyżywienie dla uczestników szkoleń i trenerów oraz zakwaterowania dla uczestników szkoleń, które zostały zakwestionowane z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w postępowaniu nr [...]; wysokość wydatków została ustalona przy zastosowaniu korekty finansowej w wysokości 25 % dla I i II części zamówienia oraz metody dyferencyjnej dla III części zamówienia; b) kwota 124.600 zł - stanowiąca część wydatków poniesionych na usługę najmu trenerów szkoleń i trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych, które zostały uznane za niekwalifikowalne z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w postępowaniu nr [...]; wysokość środków określonych do zwrotu z tego tytułu została ustalona przy zastosowaniu korekty finansowej w wysokości 25%. W dniu 20 lutego 2018 r. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z [...] stycznia 2018 r. zaskarżając przedmiotową decyzję w całości. Po rozpoznaniu odwołania od decyzji z [...] stycznia 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju, (dalej: "Minister", "organ II instancji", "organ odwoławczy") decyzją z [...] grudnia 2018 r., znak: [...]: 1) uchylił decyzję z [...] stycznia 2018 r. w części dotyczącej kwoty 19.177,15 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie; 2) w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji uznając, że: a) łączna kwota wydatków niekwalifikowalnych w związku z postępowaniem ofertowym na zlecenie usługi najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, wyżywieniem dla uczestników szkoleń i trenerów oraz zakwaterowaniem dla uczestników szkoleń wynosi 129.030 zł, a składają się na nią: z tytułu naruszenia zasady konkurencyjności 117.550 zł (tj. 25% z 471.020 zł wartości wydatków rozliczonych w ramach cz. I i II zamówienia), 10.835 zł (tj. 25% z 43.340 zł wydatków rozliczonych w ramach cz. III zamówienia), z tytułu niespełnienia kryteriów kwalifikowalności dot. usługi wykonanej 440 zł (koszt 2 noclegów po 220 zł, niepotwierdzonych przez Hotel "Z."); b) łączna wartość wydatków niekwalifikowanych w związku z naruszeniem przez Beneficjenta zasady konkurencyjności w postępowaniu ofertowym na wybór trenerów szkoleń i trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych wynosi 124.600 zł (tj. 25% z 498.400 zł). Ocenę decyzji wydanej w I instancji w świetle zarzutów podniesionych w odwołaniu Minister rozpoczął od przypomnienia, że zgodnie z § 3 pkt 4 umowy o dofinansowanie Spółka zobowiązała się przy wydatkowaniu środków otrzymanych w ramach dofinansowania Projektu stosować aktualnie obowiązującą treść "Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL", (dalej: "Wytyczne") zamieszczonych na stronie internetowej Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. Organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pod pojęciem procedur, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ust. 1 u.f.p., należy rozumieć nie tylko procedury określone w powszechnie obowiązującym prawie publicznym. Pod pojęciem "innych procedur" należy rozumieć również postanowienia umowy zawartej w wyniku wyłonienia danego projektu do dofinansowania. Powołując orzecznictwo sądowe Minister wskazał, że podpisana przez beneficjenta według wzoru umowa określa procedurę wykonywania przez niego projektu. W tej sytuacji, stosując zarówno gramatyczną, jak też systemową wykładnię przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., należy przyjąć, że w pojęciu i "innych procedur" mieszczą się umowy zawierane przez beneficjentów na wykonanie zgłoszonych przez nich w ramach określonych programów operacyjnych i wyłonionych do dofinansowania projektów. Ponadto w § 21 umowy o dofinansowanie Spółka zobowiązała się przy realizacji zamówienia w ramach projektu stosować zasadę konkurencyjności w rozumieniu Wytycznych (pkt 1). Zaakceptowała także uprawnienie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., jako instytucji bezpośrednio nadzorującej projekt, do zastosowania w ramach projektu korekt finansowych zgodnie z powołanymi już powyżej Wytycznymi dotyczącymi określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych z EFS w przypadku naruszenia zasady konkurencyjności. W ocenie Ministra organ I instancji w zaskarżonej decyzji słusznie przywołał uregulowania Wytycznych (rozdz. 3.1.3 pkt 2) odnoszące się do przejrzystości i konkurencyjności wydatków, zobowiązujące beneficjentów projektów realizowanych ze środków europejskich, aby postępowanie o udzielenie zamówienia były przygotowywane i prowadzane z zachowaniem uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Oceniając konkretne kategorie wydatków uznanych za niekwalifikowalne Minister stwierdził, że odrzucenie przez Spółkę oferty U. Spółka z o.o. (jako jednego z oferentów) ze wskazaniem na rażąco niską cenę oraz złożenie jej po terminie, stanowiło naruszenie uregulowań Wytycznych. Z analizy materiału dowodowego wynikało, iż powołana Spółka jako oferent w postępowaniu ofertowym spełniała wszystkie wymogi formalne. Oferta U. Spółka z o.o. złożona została z dochowaniem wyznaczonego terminu. Niedopuszczalnym, bo nieznajdującym oparcia w stanie faktycznym, było przyjęcie przez Skarżącą, że terminem złożenia oferty było przekazanie przez Spółkę U. zaktualizowanych stawek za zlecenie zamówienia. W przekonaniu organu odwoławczego nieprecyzyjny opis przedmiotu zamówienia miał wpływ na przebieg postępowania, o czym świadczy przyjęcie przez Spółkę U. (oferenta) zaniżonych parametrów określających zapotrzebowanie Skarżącej w przedmiocie zamówienia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w "Zapytaniu ofertowym" Skarżąca nie wymagała opisu sposobu kalkulacji ceny. Mimo to zwróciła się do U. Sp. z o.o. o takie wyjaśnienia. W ocenie Ministra niezrozumiałe było niezwrócenie się do drugiego z oferentów o analogiczne wyjaśnienia. Działanie to nosiło znamiona nierównego traktowania oferentów, co naruszało zasadę konkurencyjności. Za chybione organ odwoławczy uznał zarzuty Strony, która jako powody zobowiązania U. Spółka z o.o. do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień wskazała potrzebę ustalenia, czy oferent był wykonawcą projektów współfinansowanych ze środków unijnych. Minister zwrócił uwagę, że okoliczności takie nie zostały wymienione w kryteriach oceny. W ocenie Ministra z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, to wyłoniony wykonawca czyli Spółka A. zawyżył stawki w złożonej ofercie. Również, w przypadku tej oferty doszło do przekroczenia terminu na jej złożenie, co powinno było skutkować jej odrzuceniem. Bezpodstawnym był również zarzut nieumożliwienia przeprowadzenia wizji lokalnej sal komputerowych wskazanych w ofercie przez U. Spółka z o.o. Za nietrafioną organ odwoławczy uznał argumentację, w ramach której z jednej strony Beneficjent przekonywał, że "dokonanie wizji lokalnej umożliwiłoby weryfikację realnej sposobności wykonania zamówionych usług, tym ich jakości", z drugiej zaś zarzucił U. Spółka z o.o. nieprzedstawienie choćby listów intencyjnych podwykonawców. Organ II instancji zauważył, że Strona nie wymagała od oferentów przedstawiania listów intencyjnych, jak również nie określiła kryteriów innych niż cena za zlecaną usługę do weryfikacji zdolności podmiotu do realizacji przedmiotowej usługi. Skarżąca w zakresie wymagań wobec oferentów zobowiązana była treścią "Zapytania ofertowego". Stosowanie niejednolitych wymogów wobec oferentów i nierównego ich traktowania potwierdza brak konsekwencji wobec A. Spółka z o.o., która nie poinformowała Spółki o planowanym i dokonanym, podzleceniu zamówienia, pomimo, że zapisy umowy nie przewidywały podzlecenia usługi. Organ odwoławczy za niezasadny uznał wniosek Spółki o przeprowadzenie dowodu z pisemnej opinii biegłego z zakresu ekonomii, funduszy europejskich i finansów celem sporządzenia opinii w przedmiocie wyliczenia wartości rynkowej usług najmu komputerowych sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, dostarczenia lunchu i poczęstunku oraz zakwaterowania uczestników szkolenia organ odwoławczy, ponieważ w jego ocenie dotyczył on okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Przedstawiona analiza stanu faktycznego w ocenie organu odwoławczego bezsprzecznie dowodziła naruszenia zasady konkurencyjności z uwagi na niezasadne odrzucenie oferty oraz wybór oferty podlegającej odrzuceniu z uwagi na złożenie jej po terminie. Organ II instancji zwrócił uwagę, że szacując wydatki niekwalifikowalne w związku z naruszeniem zasady konkurencyjności organ I instancji zastosował Wytyczne dotyczące określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych z EFS, zwane "Taryfikatorem" stanowiące załącznik do Zasad finansowania PO KL (w wersji z dnia 9 września 2014 r.). Według Taryfikatora wystąpienie ww. naruszeń skutkuje korektą finansową na poziomie od 5% do 25%. Jednocześnie, w dokumencie określono, iż w przypadku zbiegu tytułów do naliczenia korekty finansowej, nalicza się ja według wskaźnika o najwyższej wartości. Stąd, w analizowanym zakresie sprawy organ l instancji orzekł wydatki niekwalifikowalne w kwocie odpowiadającej 25% wartości zamówienia rozliczonej w kwestionowanym postępowania. Przy czym, organ ten uznał brak przesłanek, które uzasadniałyby obniżenie korekty, choć Taryfikator stwarzał taką możliwość. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko Dyrektora. Oceniając zasadność wydatków poniesionych przez Spółkę w związku z realizacją zadania "Podzlecenie usługi zakwaterowania i wyżywienia uczestników projektu", organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uznania za niekwalifikowalne wydatków w kwocie 660 zł rozliczonych w projekcie tytułem kosztów zakwaterowania, ponieważ nie zostało dowiedzione niezrealizowanie usługi w tym zakresie. Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji co do uznania za niekwalifikowalne wydatków w kwocie 440 zł uznanej za wydatek niekwalifikowalny z uwagi na niezrealizowanie usługi. W ocenie organu II instancji Hotel "Z." w K., u którego A. Sp. z o. o. w W. zakupił usługę zakwaterowania uczestników szkoleń nie potwierdził skorzystania z usługi zakwaterowania wraz z wyżywieniem przez 3 uczestników projektu, w terminach określonych przez Skarżącą. Oceniając zasadność zakwestionowania przez organ I instancji wydatków podniesionych na usługi zakwaterowania i wyżywienia uczestników projektu w związku z niezgodnością terminów realizacji usługi potwierdzonych przez Hotel "Z." z okresami objętymi fakturami wykonawcy w ujęciu miesięcznym organ odwoławczy stwierdził, że usługa zakwaterowania w ramach kwestionowanych przez organ I instancji 41 osobonoclegów została zrealizowana na rzecz uczestników projektu, dlatego uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej kwoty 9.020 zł, jako spełniającej kryteria kwalifikowalności. Oceniając prawidłowość przeprowadzenia postępowanie ofertowego na wybór trenerów szkoleń i trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych Minister podzielił ocenę organu I instancji, iż w analizowanym zakresie sprawy doszło do naruszenia przez Stronę zasady konkurencyjności w zakresie nieuprawnionego dopuszczenia do udziału w postępowaniu ofert, które nie spełniały wymogów formalnych, przez co powinny były zostać odrzucone. Ostatecznie po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Spółka została zobligowana do zwrotu kwoty 253.630 zł wraz z odsetkami. Strona nie zgodziła się z uznaniem, że w postępowaniach nr [...] oraz [...] doszło po jej stronie do uchybienia zasadzie konkurencyjności, a nałożona korekta finansowa nie znajduje uzasadnienia. W skardze na decyzję z [...] grudnia 2018 r. Strona wniosła o: 1. uchylenie decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z [...] stycznia 2018 r.; 2. mając na uwadze treść art. 135 p.p.s.a. - uchylenie decyzji Dyrektora w części, w jakiej została utrzymana w mocy; 3. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji nałożenie na Skarżącą dotkliwej korekty finansowej w miejsce uchylenia w całości decyzji organu I instancji, poprzez: 1. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 77 § 1 i 3 k.p.a, art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 84 k.p.a., art. 86 k.p.a., art. 89 § 1 i 2 k.p.a., art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 869, dalej: "u.f.p.") poprzez: a. niedopuszczenie dowodu z pisemnej opinii biegłego z zakresu ekonomii, funduszy europejskich i finansów celem sporządzenia opinii w przedmiocie wyliczenia wartości rynkowej usług najmu komputerowych sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, dostarczenia i podawania lunchu i poczęstunku dla uczestników szkolenia i trenerów, zakwaterowania uczestników szkolenia wraz ze śniadaniem i kolacją według wartości usług aktualnych na lipiec 2013 roku oraz na pozostałe okoliczności wskazane we wniosku dowodowym z 27 kwietnia 2018 r. (wniosek złożony również 29 września 2017 r. organowi I instancji) przy założeniu, że podmioty realizujące te usługi musiałyby się liczyć z obowiązkiem pozostawania w pełnej gotowości do ich realizacji w okresie od 1 czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. i ograniczeniem w realizacji swoich usług w tym czasie na rzecz innych zamawiających; b. niedopuszczenie dowodu z przesłuchania Strony postępowania oraz świadków: A. S. i D. S. celem wyjaśnienia okoliczności dotychczas niewyjaśnionych w sprawie, a dotyczących m.in. daty, mechanizmu i procedury wpływu oferty A. Sp. z o.o. w odpowiedzi na Zapytanie ofertowe sformułowane przez Stronę; c. niedopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków - wspólników U. s.c. celem weryfikacji, czy podmiot ten byłby ponad wszelką wątpliwość w stanie w sposób rzetelny i należyty wywiązać się ze zobowiązania wynikającego z ewentualnie zawartej umowy (wykonać całą usługę - wszystkie jej części łącznie w czasie, terminie, miejscu i według stawek wynikających z ofert tego podmiotu), w szczególności, czy ewentualne przekonanie tego podmiotu o zdolności wywiązania się z ciążącego zobowiązania jest podparte jego doświadczeniem w udziale w projektach finansowanych ze środków Unii Europejskiej o tożsamym przedmiocie; d. niedopuszczenie dowodu z wyjaśnień podmiotów trudniących się zawodowo realizacją usług tego samego rodzaju, jak realizowane w ramach Projektu (najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, dostarczenia i podawania lunchu i poczęstunku dla uczestników szkolenia i trenerów, zakwaterowania uczestników szkolenia wraz ze śniadaniem i kolacją) celem ustalenia, czy ceny ich usług byłyby takie same jak wskazane w cennikach zamieszczonych na stronie internetowej, gdyby termin realizacji usług nie był z góry znany i przy założeniu, że podmioty realizujące te usługi musiałyby się liczyć z obowiązkiem pozostawania w pełnej gotowości do ich realizacji w okresie od 1 czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. i ograniczeniem w realizacji swoich usług w tym czasie na rzecz innych zamawiających; 2. art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez brak zapewnienia Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu oraz prawa wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed zakończeniem postępowania; 3. art. 207 ust. 1 pkt 2, art. 207 ust. 9, art. 184 u.f.p. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały wykorzystane przez Beneficjenta z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. będące konsekwencją naruszenia przez organy: a. postanowień Rozdziału 3 Podrozdziału 1 Sekcja 3 pkt 2), Rozdziału 3 Podrozdziału 1 Sekcja 3 Podsekcja 1 Punkt 5) i 9) oraz Rozdziału 3 Podrozdziału 3.1. pkt 1 lit b Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL oraz punktu 3 załącznika nr 3 do Wytycznych poprzez uznanie, że Skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców w postępowaniu ofertowym nr [...] oraz zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców oraz zapewnienia właściwej ścieżki audytu w postępowaniu ofertowym [...], podczas gdy do takiego naruszenia po stronie Skarżącej nie doszło; b. postanowień Rozdziału 3 Podrozdziału 1 Sekcja 3 punkt 3) Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL w zw. z art. 98 ust. 2 oraz z art. 2 ust. 7 Rozporządzenia (WE) 1083/2006 poprzez nałożenie na Beneficjenta korekty finansowej w sytuacji braku uchybienia zasadzie konkurencyjności oraz uznanie, że zachowanie Beneficjenta stanowiło nieprawidłowość w rozumieniu ww. przepisów, podczas gdy organy administracji nie wykazały zaistnienia wszystkich czterech przesłanek, o których mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia (WE) 1083/2006 niezbędnych do stwierdzenia nieprawidłowości uzasadniającej nałożenie korekty finansowej, w szczególności nie uprawdopodobniły, że działanie lub zaniechanie Beneficjenta spowodowało lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, a w konsekwencji sfinansowanie nieuzasadnionego wydatku z tego budżetu, a z ostrożności procesowej również poprzez ustalenie wysokości korekty finansowej bez należytego uwzględnienia charakteru i wagi ewentualnej nieprawidłowości, w tym formalnego charakteru naruszenia, a nadto z ostrożności brak uzasadnienia przyczyny, dla której organy administracji nie ustaliły wobec Beneficjenta korekty finansowej w oparciu o metodę wskaźnikową przy zastosowaniu wskaźnika procentowego w wysokości 5 %; 4. art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i wyprowadzenie wniosków pozostających z materiałem dowodowym w sprzeczności oraz rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony; 5. art. 8, art. 11, art. 12 k.p.a. polegającego na wydaniu decyzji wadliwej, naruszającej zasadę zaufania do organów administracji publicznej, nie dość wnikliwej i niedostatecznie wyjaśniającej zasadność przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy; 6. art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora z (...) stycznia 2018 r., podczas gdy decyzja ta jako wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w odwołaniu Skarżącej z 29 stycznia 2016 r., powinna zostać uchylona na podstawie art. 138 § 2 pkt 2 k.p.a. w części zobowiązującej Skarżącą do zwrotu kwoty 253.630 zł wraz z odsetkami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10. Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. W przedmiotowej sprawie procedurę, o której mowa w art. 184 u.f.p., stanowi umowa o dofinansowanie projektu pt. "Baza biznesu" (nr [...]) została zawarta w dniu 27 czerwca 2013 r., aneksowana 14 października 2013 r. W § 21 umowy Skarżąca zobowiązała się przy realizacji zamówienia w ramach projektu stosować zasadę konkurencyjności w rozumieniu Wytycznych (pkt 1). Zarazem zaakceptowała także uprawnienie WUP w K., jako instytucji bezpośrednio nadzorującej projekt, do zastosowania w ramach projektu korekt finansowych zgodnie z powołanymi już powyżej Wytycznymi dotyczącymi określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych z EFS w przypadku naruszenia przez Stronę zasady konkurencyjności. W zaskarżonej decyzji wskazano jakie procedury zostały naruszone przy wydatkowaniu środków z dofinansowania, tj. Wytyczne z zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (rozdz. 3.1.3 pkt 2) w zakresie prowadzenia postępowania z naruszeniem zasady konkurencyjności z uwagi na niezasadne odrzucenie oferty oraz wybór oferty podlegającej odrzuceniu z uwagi na złożenie jej po terminie (rozdz. 3.1.3 pkt 1 i 2). Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy stwierdzić, iż jak wynika z zebranego materiału dowodowego, działanie Skarżącej spowodowało nierówne traktowanie wykonawców, co również naruszyło procedurę konkurencyjności w zakresie przejrzystego i konkurencyjnego wyboru wykonawcy usług. Skarżąca naruszyła też Wytyczne (rodz. 3.1. pkt 1) zobowiązujące, aby wydatek miał bezpośredni związek z celem projektu (lit. a), dotyczył usługi zrealizowanej (lit. d) i był udokumentowany (lit. g). Wskazane naruszenia jednocześnie stanowiły naruszenie zapisów umowy o dofinansowanie projektu zawartych w § 3 ust. 4, §17 ust. 2 oraz § 21 ust. 1. Sąd w pełni podziela opinię organu, iż Skarżąca podpisując umowę o dofinansowanie zobowiązała się do realizacji projektu na podstawie aktualnego wniosku o dofinansowanie, stanowiącego załącznik do umowy, oraz do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (zgodnie z § 3 pkt 4 w związku z § 1 pkt 6 umowy o dofinansowanie). Analiza stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy doprowadziła organ do wniosku, że Skarżąca podczas realizacji projektu naruszyła art. 184 u.f.p. Stwierdzenie naruszenia takich procedur stanowi z kolei podstawę do wydania przez Organ, w oparciu o art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., decyzji zobowiązującej Skarżącą do zwrotu środków uznanych za niekwalifikowalne. Wbrew twierdzeniom Skarżącej organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasady konkurencyjności w dwóch postępowaniach prowadzonych przez Skarżącą. Sąd w pełni podziela opinię organu, iż odrzucenie w postępowaniu ofertowym na zlecenie usługi najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, wyżywienia i zakwaterowania oferty Spółki U., ze wskazaniem na rażąco niską cenę oraz złożenie jej po terminie, stanowiło naruszenie przywołanych uregulowań Wytycznych (rozdz. 3.1.3 pkt 2) odnoszących się do przejrzystości i konkurencyjności wydatków, zobowiązujących beneficjentów projektów realizowanych ze środków europejskich, aby postępowania o udzielenie zamówienia były przygotowywane i prowadzane z zachowaniem uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Ministra, iż powołana Spółka jako oferent w analizowanym postępowaniu ofertowym spełniała, wbrew twierdzeniom Skarżącej, wszystkie wymogi formalne. Oferta została złożona na ustalonym przez Skarżącą wzorze formularza. Do oferty Spółka załączyła wymagane dokumenty. Oferta Spółki U. Sp. z o.o. złożona została z dochowaniem wyznaczonego terminu. Nieprawidłowe było przyjęcie przez Skarżącą, że terminem złożenia oferty było przekazanie przez Spółkę U. zaktualizowanych stawek za zlecenie zamówienia. Jak wynika z akt sprawy Spółka U. wyjaśniła, iż wcześniej dokonane szacowanie uwzględniało mniejszą liczbę zapotrzebowania na sprzęt komputerowy, co nierozłącznie wiązało się z zapotrzebowaniem w tym zakresie samej Skarżącej. W zaskarżonej decyzji zasadnie wskazano, iż uchybienie Skarżącej co do liczby zamawianych sal komputerowych nie może być w tej ocenie pominięte, jak również nie było podstaw do przeniesienia przez Skarżącą odpowiedzialności za uchybienie w tym względzie na oferenta. Rozbieżności w opisie przedmiotu zamówienia - wbrew stanowisku Skarżącej - miały wpływ na przebieg postępowania, o czym świadczy zaistniałe zdarzenie, tj. przyjęcie przez Spółkę oferenta (U.) zaniżonych parametrów określających zapotrzebowanie Skarżącej w przedmiocie zamówienia. Należy również zwrócić uwagę, że w Zapytaniu ofertowym Skarżąca nie wymagała opisu sposobu kalkulacji ceny. Jednakże zwróciła się do U. Sp. z o.o. o takie wyjaśnienia. W dokumentacji postępowania brak jest dokumentów uzasadniających wątpliwości Skarżącej. Bezspornym jest również fakt niezwrócenia się do drugiego z oferentów o analogiczne wyjaśnienia. Słusznie Minister w zaskarżonej decyzji zauważył, iż takie działanie przejawia znamiona nierównego traktowania oferentów, co narusza zasadę konkurencyjności. Różnica w poziomie zaproponowanych cen za usługę przez obydwu oferentów nie stanowiła dowodu na zaniżenie ceny jednej z ofert. Skarżąca powinna była przeprowadzić rozeznanie rynku i dopiero na tej podstawie ocenić rynkowość cen zaproponowanych przez oferentów. Nie sposób uznać wyjaśnień Skarżącej, iż znała potencjał organizacyjny Spółki A. Sp. z o.o. z uwagi na wcześniejszą współpracę, stąd nie wymagała od Spółki dodatkowych wyjaśnień. Należy zaznaczyć, iż doświadczenie podmiotów nie było oceniane w ramach ustalonych przez Skarżącą kryteriów oceny, przez co Skarżąca stosowała nierówne standardy względem oferentów ubiegających się o zlecenie w tym samym postępowaniu. Skarżąca w żaden sposób nie zweryfikowała rynkowości ceny oferty Spółki wybranej w postępowaniu, a w konsekwencji co do zasady jej nie kwestionowała. Nie zasługuje na uznanie zarzut Skarżącej, iż w postępowaniu nie przesłuchano wspólników U. na okoliczność ustalenia, czy podmiot ten brał udział jako wykonawca w projektach współfinansowanych ze środków UE, ewentualnie z jakim skutkiem lub na jakiej podstawie podmiot ten ocenił swój potencjał do realizacji kwestionowanego zamówienia. Trafnie organ odwoławczy zauważył, że jeżeli dla Skarżącej miało znaczenie doświadczenie podmiotuzleceniobiorcy w realizacji podobnych usług w przeszłości, mogła ten aspekt uwzględnić w kryteriach oceny, a przez to premiować podmioty w większym stopniu spełniające to oczekiwanie. Przypomnieć należy, iż przedmiotem zamówienia była usługa wynajmu sal szkoleniowych, wyżywienia i zakwaterowania, stąd doświadczenie w realizacji projektów unijnych nie mogło być bezwzględnie wymagane przez Spółkę. Skarżąca nie miała podstaw prawnych, by podważać zdolność Spółki U. do rzetelnego i należytego wykonania przedmiotu zamówienia, tj. wszystkich części łącznie w określonym czasie, terminie, miejscu i według stawek określonych w ofercie tegoż podmiotu, tylko dlatego, iż w jej nie podpartej żadnymi przesłankami opinii, wykonawca zaproponował rażąco niską cenę za wykonanie usługi. Stronę skarżącą obowiązywała procedura konkurencyjności i do niej powinna była się zastosować. W tym miejscu zauważyć należy, iż wyłoniony wykonawca czyli Spółka A. zawyżył stawki w złożonej ofercie (413,75 zł/jedn.), a mimo to Skarżąca jego oferty nie odrzuciła. Również, w przypadku tej oferty, w ocenie organu odwoławczego doszło do przekroczenia terminu na jej złożenie w analizowanym postępowaniu, co powinno było skutkować jej odrzuceniem. Materiał dowodowy, w szczególności odręczna adnotacja pełnomocnika Skarżącej D. S. na ofercie Spółki A. potwierdza, że oferta ta wpłynęła w dniu 20 lipca 2013 r., podczas gdy termin składania ofert upływał w dniu 3 lipca 2013 r. Brak jest podstaw dla przyjęcia, jak to postuluje w odwołaniu i w skardze Strona, że była to omyłka pisarska. Tym samym niezasadne są również argumenty dotyczące braku przeprowadzenia przez organy obu instancji dowodu z zeznań świadków D. S. i A.S., celem wyjaśnienia okoliczności dotychczas niewyjaśnionych w sprawie, a dotyczących mechanizmu i procedury wpływu do Skarżącej oferty A. Sp. z o.o., jej otwarcia i sporządzenia protokołu. Prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy wniosek dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, Skarżąca pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. została wezwana m.in. do przedłożenia ewidencji czasu pracy D. S. za okres obejmujący miesiąc lipiec 2013 r., oraz rejestru korespondencji przychodzącej Spółki. Skarżąca nie przekazała przedmiotowych dowodów, informując, że nie prowadziła ewidencji czasu pracy. Przywołane wyjaśnienia Skarżącej stanowiły dowód braku dokumentów potwierdzających wpływ kwestionowanej oferty w terminie, które mogłyby uwierzytelnić wersję zdarzeń forsowaną przez Skarżącą. W myśl Wytycznych podstawowym warunkiem kwalifikowalności wydatków jest ich udokumentowanie, w ramach którego uwzględnia się nie tylko dowody księgowe, ale również dokumenty potwierdzające prawidłowość przeprowadzonych postępowań ofertowych w przypadku usług zlecanych. Skarżąca na żadnym z etapów postępowania administracyjnego nie zmieniła swoich wyjaśnień w tym zakresie, co ewentualnie stwarzałoby przesłankę do zweryfikowania stanowiska organu odwoławczego względem zebranego w sprawie materiału dowodowego. Reasumując, prawidłowo uznały organy, iż skoro Skarżąca nie przedstawiła dowodów, które uprawdopodobniłyby wersję zdarzeń Odwołującej, tj. dochowania terminu złożenia oferty przez A., to właśnie oferta tej spółki powinna była zostać odrzucona w zakwestionowanym postępowaniu, podczas gdy Strona wybrała ją do realizacji usługi bezzasadnie, doszukując się uchybień w ofercie Spółki U. W kwestii postępowania ofertowego na wybór trenerów szkoleń i trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych wskazać należy, że Spółka w zapytaniu ofertowym określiła szczegółowe wymagania merytoryczne wobec wykonawców usługi. Skarżąca wymagała, by kopie dokumentów potwierdzających kwalifikacje trenerów, potwierdzone za zgodność z oryginałem, były załączone do złożonej oferty. Skarżąca określiła wymagania wobec kadry wykładowców, trenerów i instruktorów, którzy mieli wykonywać zlecaną usługę szkoleniową. Wymogi sformułowane przez Skarżącą dotyczyły kwalifikacji i doświadczenia w realizacji analogicznych usług, zatem wpisywały się w przedmiot zamawianej usługi i wpływały na jakość wykonania usługi i rezultaty działań podejmowanych w projekcie. Ocena ofert złożonych w kwestionowanym postępowaniu wymagała przede wszystkim oceny spełnienia ww. warunków, aby oferta mogła zostać uznana za ofertę w przedmiocie zamawianej usługi, a tym samym by mogła być dopuszczona do udziału w postępowaniu. W ocenie Sądu organy zasadnie zauważyły, że w ramach kwestionowanego postępowania brak jakichkolwiek dowodów, aby Skarżąca przeprowadziła analizę złożonych ofert pod kątem ich zgodności z przedmiotem zamówienia. Do żadnej ze złożonych ofert nie zostały załączone dokumenty dotyczące kwalifikacji i doświadczenia trenerów, od których zależała ocena zgodności oferty z przedmiotem zamówienia. Jednakże, Skarżąca wyłoniła wykonawcę, któremu zleciła zamówienie. Powyższe dowodzi braku przejrzystości w prowadzonym postępowaniu. Co więcej, ponieważ od załączonych dokumentów zależało spełnienie przez wykonawców warunków udziału w postępowaniu, bez względu na zakres posiadanego doświadczenia i kwalifikacji trenerów, wszyscy oferenci byli zobowiązani przedstawić Skarżącej wymagane dokumenty, na podstawie których zostałaby przeprowadzona weryfikacja ofert w tym zakresie. W ramach kryteriów oceny ofert Skarżąca wskazała tylko na cenę oferty. Wymagania wobec trenerów, instruktorów i wykładowców określone w "Zapytaniu ofertowym" stanowiły minimum wymagane przez Skarżącą. Jeśli któryś z oferentów spełniałby te warunki na poziomie wyższym, nie miało to znaczenia dla Skarżącej, nie przekładało się na lepszą pozycję konkurencyjną względem pozostałych oferentów uczestniczących w postępowaniu. Niemniej, wymogi minimalne musiały być spełnione przez każdego oferenta. Nie ma znaczenia, że wyłoniony wykonawca faktycznie spełniał te kryteria, gdyż ocena ich powinna była być przeprowadzona na etapie aplikowania o zlecenie. Tymczasem, oferenci nie załączyli wymaganych dokumentów, a Skarżąca tej weryfikacji nie przeprowadziła. Wymagało tego równe traktowanie wszystkich oferentów. Gdyby Skarżąca nie określiła wymogu dokumentowania posiadanych kwalifikacji i doświadczenia, to więcej podmiotów mogło być zainteresowanych uzyskaniem tego zlecenia i przystąpić do postępowania ofertowego, proponując bardziej konkurencyjną cenę, niż stawka w ofercie wybranej przez Spółkę. Stanowi to o szkodzie w budżecie UE. Sąd zgadza się z Ministrem, iż Spółka swoim postępowaniem naruszyła zasady konkurencyjności w zakresie nieuprawnionego dopuszczenia do udziału w postępowaniu ofert, które nie spełniały wymogów formalnych, przez co powinny były zostać odrzucone, a czego strona skarżąca nie uczyniła. Naruszenie w postaci dopuszczenia do postępowania ofert niespełniających wymogów formalnych skutkowało wystąpieniem kolejnych naruszeń będących podstawą do naliczenia korekty finansowej, tj. - naruszenie w zakresie wyboru najkorzystniejszej oferty m.in. poprzez wybór jako najkorzystniejszej oferty podlegającej odrzuceniu - korekta 25% (poz. 14 Taryfikatora), - naruszenie w zakresie dokumentowania postępowania dokumentowanie postępowania w sposób uniemożliwiający zapewnienie właściwej ścieżki audytu - korekta 25% (poz. 14 Taryfikatora). Odnosząc się do naruszenia przez organ przepisów postępowania, stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. podjął wystarczające kroki do wyjaśnienia sprawy, zebrał i rozpatrzył w wyczerpujący sposób materiał dowodowy, a następnie dokonał jego właściwej oceny (art. 80 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do uzupełniania materiału dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a. Fakty istotne zostały bowiem prawidłowo ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie było podstaw do uznania wnioskowanych przez skarżącą dowodów za spełniające warunek z art. 78 § 1 k.p.a., tj. mających za przedmiot okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Zawarty w art. 78 § 1 i 2 k.p.a. obowiązek organu uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu nie oznacza, że ma on przeprowadzić wszelkie wnioskowane dowody. Przewidziane w art. 78 § 1 i 2 k.p.a. uprawnienie strony podlega ograniczeniom ze względu na celowość i szybkość postępowania. Z tych powodów nie podlegają przeprowadzeniu dowody zgłoszone przez stronę na okoliczność nie mającą znaczenia dla sprawy i zgłoszone przez stronę na okoliczność już dostatecznie wyjaśnioną innymi dowodami. Organ może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli ma to na celu przewleczenie sprawy (por. m.in. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 2 października 1998 r., I SA/Gd 1863/96, LEX nr 37600). Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, komentarz do art. 178, pkt 3, LEX/el. 2016). Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż niepodzielanie przez Skarżącą wniosków z przeprowadzonej przez organ analizy rynku, nie przesądza o trafności zarzutów przez nią formułowanych. Organ I instancji bowiem szczegółowo wyjaśnił przesłanki, którymi się kierował dokonując porównania cen oferowanych przez inne podmioty świadczące podobne usługi. Przede wszystkim wskazał na potencjał podmiotów do realizacji zlecanej usługi, a także ich bliską lokalizację względem miejsca realizacji projektu. Podkreślić należy, że Skarżąca była zdolna określić przybliżony termin realizacji poszczególnych zadań w projekcie i nie powinna była wymagać od oferentów dyspozycyjności przez cały okres realizacji projektu. Rację ma Minister wskazując, iż w każdym projekcie sporządzany jest harmonogram, na podstawie którego Beneficjent ma możliwość poinformowania oferentów o przybliżonym terminie realizacji usługi. Stąd zarzuty Skarżącej dotyczące nieuwzględnienia w analizie rynkowej pełnej gotowości podmiotów do wykonania usługi przez cały okres realizacji projektu jest niezasadny. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, termin realizacji usługi nie był niepewny, wynikał z harmonogramu projektu. Wskazać należy również, że choć Skarżąca kwestionuje wyliczenia cen rynkowych zawarte w zaskarżonej decyzji, to nie przedstawiła innych dowodów, które uwiarygodniłyby postulowany przez nią stan sprawy, że cena usługi zaoferowana przez wybranego przez nią wykonawcę nie jest zawyżona w stosunku do cen rynkowych. Podsumowując uznać należy, iż organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego uznając, iż w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. polegające na wykorzystaniu środków z naruszeniem procedur, co obligowało organ do podjęcia działań mających na celu zwrot środków. Obowiązek taki stanowi konsekwencję art. 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) 1083/2006 definiującego nieprawidłowość jako jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 lipca 2016r., sygn. akt C- 406/14, "nieprawidłowość" w rozumieniu art. 2 pkt 7, uzasadniająca konieczność dokonania korekty finansowej na mocy art. 98, występuje o ile nie można wykluczyć, że uchybienie to miało wpływ na budżet odnośnego funduszu. Dalej TSUE wskazał, że z definicji zawartej w art. 2 pkt.7 wynika, iż naruszenie prawa Unii stanowi nieprawidłowość w rozumieniu tego przepisu jedynie wtedy, gdy powoduje ono lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku. Naruszenie takie należy uznać za nieprawidłowość, o ile może ono jako takie mieć skutki budżetowe. Natomiast nie trzeba udowadniać wystąpienia konkretnych skutków finansowych. W przedmiotowej sprawie wykazane zostało przez organy obu instancji: nieprawidłowe działanie Skarżącej, które polegało na braku zachowania procedur określonych dla zasady konkurencyjności zawartych w dokumentach regulujących sposób wydatkowania środków unijnych, naruszenie przepisów prawa, tj. zapisów Wytycznych oraz umowy o dofinansowanie projektu, wystąpienie potencjalnej szkody - stwierdzone nieprawidłowości mogły bowiem wywołać szkodę w budżecie UE, sfinansowanie nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, bowiem Skarżąca rozliczyła wydatki niekwalifikowalne w ramach projektu współfinansowanego ze środków europejskich. Niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 98 ust. 2 rozporządzenia (WE) 1083/2006 w zw. z art. 2 ust. 7 tego rozporządzenia(Dz. U.UE.L.2006.210.25) w kontekście naliczania korekt za stwierdzone nieprawidłowości. Podkreślić bowiem należy, iż organ dokonał wnikliwej oceny charakteru i wagi nieprawidłowości działań skarżącego naruszających normy prawa unijnego, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji (m.in. analiza stwierdzonych naruszeń Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki), a sam fakt wykazania szkody dla budżetu UE, o co najmniej potencjalnym charakterze wynikał ze zrefundowania ze środków publicznych wydatku poniesionego z naruszeniem zasady konkurencyjności. Jak już wskazano powyżej, warunkiem prawidłowego naliczenia korekt finansowych nie jest wykazanie realnej szkody, a jedynie takiej która może powstać potencjalnie (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 881/14, LEX nr 1682990). Bezzasadne są również zarzuty dotyczące braku uwzględnienia przez Organ charakteru i wagi stwierdzonych nieprawidłowości przy ustalaniu wysokości nałożonej korekty finansowej. Zdaniem Skarżącej, jedynie formalny charakter naruszeń zasady konkurencyjności uprawniał organ do obniżenia wysokości korekty z 25% do 10% lub 5%, bo taką możliwość przewidywał Taryfikator. Wbrew twierdzeniom Skarżącej słusznie Minister wskazał, iż charakter i waga stwierdzonego przez organy obu instancji naruszenia zasady konkurencyjności w zakresie równego traktowania wykonawców wynikającego z działania Skarżącej, które doprowadziło do wyboru oferty podlegającej odrzuceniu, uzasadniał nałożenie na Skarżącą korekty finansowej w wysokości wskazanej w Taryfikatorze. Jednocześnie organy obu instancji uznały, że w sprawie nie zaszły przesłanki, które uzasadniałyby możliwość obniżenia nałożonej korekty finansowej. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przez organ art. 8, 11 i 12 k.p.a. Wyczerpujące odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wykazanie argumentów przemawiających za prawidłowością decyzji organu I instancji wypełnia w należyty sposób dyrektywy art. 8 i art. 11 k.p.a. Organ w żaden sposób nie naruszył również wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości, przeprowadzając postępowanie w sposób sprawny, jednocześnie wnikliwie badając stan faktyczny i prawny sprawy. Wreszcie nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez brak zapewnienia Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu oraz prawa wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed zakończeniem postępowania. Skarżąca nie wykazała bowiem, iż w toku postępowania uniemożliwiono jej podjęcie jakichkolwiek czynności procesowych, tj. ustosunkowanie się do stawianych jej zarzutów, co jest warunkiem skutecznego podnoszenia zarzutu z art. 10 k.p.a. (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2015, I OSK 1767/13, LEX nr 1773573). Podkreślić bowiem należy, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Niewątpliwie zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji, a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego, co w istocie miało miejsce. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., jak również art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 207 ust. 9 organ administracyjny zebrał bowiem i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające ustosunkowując się przy tym szczegółowo do dokonanych na ich skutek ustaleń, wydanie decyzji przez organ I instancji zostało zaś poprzedzone wystosowaniem stosownego wezwania do zwrotu środków. Materiał dowodowy zebrany w sprawie, zdaniem Sądu obejmował zatem całokształt badanej sprawy. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.