V SA/Wa 3814/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. prowadzącej N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Podniósł, że konieczność zwrotu określonej skarżoną decyzją kwoty 1753,89 zł może spowodować zagrożenie dla prowadzonej bieżącej działalności oświatowej. Do wniosku dołączono bilans sporządzony na dzień 31 marca 2015 r. oraz rachunek zysków i strat za okres 1 stycznia – 31 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego przepisu, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione i konieczne. W niniejszej sprawie skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazała w wymagany sposób, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też czy występują okoliczności powodujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu przedstawione dokumenty, tj. bilans i rachunek zysków i strat nie uzasadniają twierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zagrożenie dla prowadzonej przez skarżącą działalności oświatowej. Jak wynika z ww. dokumentów na dzień 31 marca 2015 r. zysk przedsiębiorstwa skarżącej wynosi 22.118,05 zł, kwota ta stanowi prawie połowę zysku uzyskanego z działalności w roku 2014 r. (44.662,26 zł). W oparciu o przedstawione dokumenty nie można stwierdzić, że wykonanie przedmiotowej decyzji opiewającej na kwotę 1.753,89 zł wywoła skutki, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., ponieważ wynika z nich, że skarżąca uzyskuje zysk z działalności, który może być przeznaczony na zwrot przedmiotowego dofinasowania. Z przedstawionych dokumentów wynika również, że skarżąca dysponuje środkami trwałymi o wartości znacznie przekraczającej ww. kwotę. Dodatkowo podnieść należy, że rodzaj obowiązku, tj. zwrot dofinasowania nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28.04.09 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty orzeczonej w decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia będą jej przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji i w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia