V SA/Wa 3857/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. sp. z o.o. z siedzibą w B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej (obecnie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej) z dnia ... lipca 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: - odmówić przywrócenia terminu - J. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazane powyżej postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Zarządzeniem z dnia 23 września 2015 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 (sto) złotych, pod rygorem jej odrzucenia. Jednocześnie została także wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez udokumentowanie umocowania do udzielenia pełnomocnictwa procesowego. Wezwania zostały odebrane w dniu 7 października 2015 r. (k. 17 akt sądowych). Piętnastego października 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo, wraz z którym nadesłano odpis z Krajowego Rejestru Sądowego dokumentujący umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa. W dniu 19 października 2015 r. zwrócono się do Oddziału Finansowo-Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z zapytaniem, czy Spółka uiściła kwotę wpisu dla sprawy niniejszej. Z uzyskanej odpowiedzi wynikało, że nie zidentyfikowano wpłaty do wskazanej w zapytaniu sprawy (stan na dzień 20 października 2015 r.). Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. Sąd odrzucił skargę z uwagi na brak opłacenia wpisu sądowego. Skarżąca wniosła zażalenie od powyższego postanowienia, które zostało oddalone orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 605/16. Pismem z dnia 12 lipca 2016 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wniosek uzasadniono wskazując, że przesyłka Sądu z dnia 5 października 2015 r. nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, co było jedynym powodem nieuzupełnienia tego braku formalnego. Spółka wskazała, że wobec powyższego nie można mówić o jej winie, a zatem wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Zdaniem Skarżącej, nie miała ona świadomości o obowiązku dokonania wpisu od skargi. Co więcej, skoro uczyniła ona zadość obowiązkowi przesłania do Sądu odpisu z KRS, to tym bardziej dokonałaby płatności kwoty 100 zł, gdyby miała świadomość o istnieniu takiego zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast wedle art. 87. § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Sąd podziela pogląd wyrażony w niniejszej sprawie przez NSA w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 605/16, zgodnie z którym nie ma podstaw do przyjęcia, że w przesyłce doręczonej pełnomocnikowi Skarżącej dnia 7 października 2015 r. nie znajdowało się wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Jak wynika bowiem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, w kopercie znajdowały się 3 dokumenty, tj. wezwanie do uiszczenia wpisu, odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do złożenia pełnego odpisu z KRS (por. k. 17 akt sądowych). Nie ma zaś podstaw, żeby podważyć doręczenie wezwania. Pełnomocnik nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia wezwania do uiszczenia wpisu. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie pełnomocnika w tym zakresie. Istota postępowania wpadkowego w zakresie przywrócenia terminu sprowadza się do wykazania (uprawdopodobnienia) przez stronę, że ta nie ponosiła winy w uchybieniu terminowi. Zdaniem Sądu, nie sposób stwierdzić, iż w niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej działał w sposób niezawiniony. Sąd w szczególności stwierdza, że terminowe wykonanie jednego wezwania nie świadczy o tym, że pełnomocnik Skarżącej nie otrzymał innego, którego nie wykonał. Jak już zostało bowiem stwierdzone, doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi zostało potwierdzone przez podpisanie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, na którym wyszczególnione były dokumenty, znajdujące się w tej przesyłce – odpis odpowiedzi na skargę, wezwanie do złożenia odpisu z KRS oraz do uiszczenia wpisu od skargi. Fakt, że pełnomocnik Spółki w terminie przesłał odpis z KRS nie stanowi potwierdzenia, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu. Stąd niezasadna jest argumentacja Skarżącej, zgodnie z którą skoro terminowo wywiązano się z czynności czasochłonnej (przesłanie do Sądu odpisu z KRS-u), to tym łatwiej było wpłacić niską kwotę 100 zł tytułem wpisu. Taka argumentacja musiałaby mieć oparcie w stanie faktycznym, a tymczasem do chwili odrzucenia skargi wpis nie został uiszczony. We wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniono w żaden sposób, że Skarżąca w istocie nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu. Nie podważono w żaden sposób informacji wynikających ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (patrz wyżej, k. 17 akt sądowych). Samo twierdzenie pełnomocnika, że nie otrzymał wezwania do wpisu – co potwierdził zresztą orzekający w niniejszej sprawie Sąd Kasacyjny – jest niewystarczające do przyjęcia tezy o braku winy Strony w uchybieniu terminowi. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.