V SA/Wa 3912/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - F. Sp. z o.o. w O. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] lipca 2015r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] marca 2015r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gry na automatach do gier: HOT SPOT PLATIN nr [...] oraz BLACK HORSE nr [...] bez wymaganego zezwolenia, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może jej wyrządzić znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Spółki, wobec wygenerowania przez nią straty za ostatnie dwa lata obrotowe, uiszczenie kary skutkować będzie naruszeniem jej płynności finansowej. Wnioskodawca dodał, że średni miesięczny zysk w miesiącu styczniu 2015r. jest niższy niż kwota wymierzonej kary. Efektem egzekucji tej kwoty będzie zakończenie prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej i tym samym utrata przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania. Pismem z 4 stycznia 2016r. pełnomocnik strony skarżącej uzupełnił argumentację dotyczącą wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przedstawioną w skardze i podkreślił, że w chwili obecnej Spółka otrzymała jeszcze kilka innych decyzji wymierzających kary pieniężne na łączną kwotę prawie 1.224.000,00 zł, która w sposób znaczący przekracza możliwości finansowe spółki. Autor skargi podkreślił, że realizacja obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji będzie prowadziła do naruszenia płynności finansowej i upadłości spółki, której efektem będzie likwidacja przedsiębiorstwa. Wnioskodawca zaznaczył, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym dojdzie do zajęcia ruchomości spółki w postaci automatów do gier, a ewentualna ich sprzedaż egzekucyjna będzie skutkować wyzuciem spółki z jedynego składnika majątkowego. Ponadto w toku postępowania egzekucyjnego zajmowane są wierzytelności spółki oraz jej jedyny rachunek bankowy. Z przekazanych akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w Warszawie nie rozstrzygnął wniosku o wstrzymanie wykonania własnej decyzji z [...] lipca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, zaś wstrzymanie jej wykonania możliwe jest na wniosek skarżącego, umotywowany okolicznościami świadczącymi o zachodzeniu jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przepis ten przewiduje mianowicie udzielenie stronie skarżącej, na czas postępowania sądowego, ochrony tymczasowej w razie, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie jednej ze wskazanych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Dokonując zatem oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd musi bazować na aktualnym materiale dowodowym, który pozwoli na zajęcie stanowiska w powyższym zakresie. W przypadku - będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie - decyzji o nałożeniu kary pieniężnej konieczne jest odniesienie kwoty tejże kary do stanu materialnego strony skarżącej. Potrzebne są więc w tym celu aktualne i pełne dane o powyższym. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się zeznanie podatkowe za 2014r., jak też sprawozdania finansowe za lata 2013 – 2014. Wynika z nich, że Spółka za obydwa wymienione lata poniosła stratę, która nadto uległa zwiększeniu z kwoty 149.368,31 za 2013 r. zł do kwoty 167.360,10 zł za 2014r. Powiększeniu takiemu uległy także zarówno aktywa Spółki, jak i jej pasywa (o tożsamej wielkości) z kwoty 330.392,49 zł w 2013 r. do kwoty 536.474,30 zł w 2014 r. Należy jednak zaznaczyć, że strata sama w sobie nie jest okolicznością wystarczającą do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie racji stanowisku strony skarżącej oznaczałoby właśnie, że strona wszystkie posiadane środki może inwestować w dalszą działalność, nie wykazując (poprzez np. odpowiednie dostosowanie wielkości zakupów) żadnego dochodu i w rezultacie "nie mogąc" zapłacić wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania do zapłaty kary pieniężnej. Strata bilansowa nie jest równoznaczna z brakiem środków finansowych, ani też nie jest wskaźnikiem jednoznacznie obrazującym sytuację finansową podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Strata jest bowiem wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, spowodowanym np. nakładami inwestycyjnymi, czy odpisami amortyzacyjnymi i nie jest równoznaczna z fiaskiem prowadzonej działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GZ 92/11 - powołane orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistym jest bowiem, że podmiot wykazujący stratę bilansową w danym roku może równocześnie dysponować dużymi zasobami pieniężnymi. Z analizy załączonych dokumentów, w tym sprawozdania finansowego wynika, skarżąca uzyskała przychód netto ze sprzedaży produktów w wysokości 1.671.951,29 zł oraz dysponowała na dzień 31 grudnia 2014 r. "środkami pieniężnymi i innymi aktywami pieniężnymi w kasie i na rachunku" w wysokości 9.162,89 (pkt III 1.c sprawozdania finansowego za rok 2014), co przeczy twierdzeniom strony o negatywnym wpływie działań podejmowanych przez urzędy celne na kondycję finansową firmy. Działalność gospodarcza spółki jest prowadzona w dużej części w oparciu o usługi świadczone przez firmy zewnętrzne, z przedłożonego "Rachunku zysków i strat" na dzień 31 grudnia 2014r. wynika, że w ramach kosztów działalności operacyjnej na "usługi obce" Spółka wydatkowała znaczną kwotę 1.112.860,65 zł (pkt B III tabela II), a na dzień 31 grudnia 2013r. kwotę 244.474,94 zł (pkt B III tabela I). Z uwagi na powyższe wskazać należy, że Spółka nie podjęła próby ograniczenia ponoszonych kosztów na "usługi obce" na przestrzeni dwóch lat, a nawet je znacznie podwyższyła mimo, jak wskazuje toczących się wobec niej postępowań przez organami celnymi. Zaznaczyć także należy, że na podstawie powołanych wyżej dokumentów nie jest możliwe odtworzenie obecnej sytuacji finansowej Spółki (dokumenty pochodzą z lat 2013-2014), a w szczególności, czy posiada ona i jakiej wartości majątek ruchomy i nieruchomy oraz aktywa finansowe. Dostatecznym argumentem za uwzględnieniem żądania strony nie jest także fakt prowadzenia względem niej postępowań egzekucyjnych i ewentualnej sprzedaży automatów do gier. Podane wyżej informacje odnoszące się do kondycji finansowej Spółki nie wskazują więc, wbrew jej twierdzeniom, na możliwość wystąpienia w razie wykonania skarżonej decyzji jednego z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie dysponował natomiast bardziej aktualnymi danymi, które mogłyby rzutować na ocenę w tym zakresie. Należy podkreślić, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia określonej należności pieniężnej pociąga za sobą pewne konsekwencje w zakresie finansów zobowiązanego. Okoliczność ta sama z siebie nie uzasadnia więc zastosowania wyjątkowej instytucji prawnej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanego w skardze aktu administracyjnego. Dlatego też orzeczono o odmowie wstrzymania wykonania wymienionej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] lipca 2015 r., podstawę czego stanowił art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a.