V SA/Wa 3921/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na pismo Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: 1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, 2. odrzucić skargę. Pismem z 12 lipca 2021 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej jako "Skarżąca") wniosła skargę na pismo Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej jako "MJWPU") z [...] września 2020 r., w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu pn."[...]". Wniosek ten został złożony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego na lata 2014-2020 r., Oś priorytetowa III "Rozwój potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości", Działanie 3.3 "Innowacje w MŚP", Typ projektów "Finansowanie MŚP, których sytuacja pogorszyła się w związku z pandemią COVID-19, dotyczącej utrzymania bieżącej działalności firmy i zapewnienia jej płynności finansowej". W odpowiedzi na skargę MJWPU wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, a w przypadku uznania, że skarga jest dopuszczalna – o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W związku z tym, że wraz ze skargą został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, co do zasady Sąd powinien w pierwszej kolejności rozpoznać ten wniosek. Niemniej jednak z uwagi na zgłoszony przez Fundusz wniosek o odrzucenie skargi, uzasadnione było rozpatrzenie kwestii dopuszczalności skargi już w tym miejscu, albowiem konkluzje w tym zakresie nie pozostają bez wpływu na możliwość przywrócenia terminu do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z 7 września 2010 r. sygn. akt II GZ 233/10). Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., w którym wymieniono formy działania administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Według art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Za taką ustawę uznać należy m.in. ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm.) dalej: "ustawa wdrożeniowa". Z art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika, że w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny; 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania (art. 53 ust. 2). Zgodnie zaś z art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej, skarga do sądu administracyjnego. przysługuje w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, co należy odnieść do dokonania przez organ oceny projektu na podstawie kryteriów wyboru projektów. Podkreślenia wymaga jednak to, że art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a w konsekwencji również art. 61 ust. 1 tej ustawy mówi o proteście (oraz o skardze) tylko w odniesieniu do oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym. W art. 48 ustawy wdrożeniowej przewidziano także tryb pozakonkursowy wyboru wniosków o dofinansowanie projektu. W takim trybie wnioskodawcy nie przysługuje jednak ani prawo do wniesienia protestu, ani, w dalszej kolejności, skargi do sądu. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie na podstawie art. 10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 w 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 694), dalej: "specustawa". Wniosek ten nie został zatem złożony w trybie konkursowym w znaczeniu ustawy wdrożeniowej. Tryb ten wynika bowiem z odrębnego aktu, tj. specustawy, jedynie w niewielkim zakresie odsyłającej do stosowania ustawy wdrożeniowej. Treść art. 1 ust. 1 i 2 specustawy wskazuje, że określa ona szczególne rozwiązania związane z realizacją lub rozliczaniem programów operacyjnych w związku z wystąpieniem choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2 oraz że w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy wdrożeniowej. Przepisy specustawy nie przewidują procedury odwoławczej dla trybu nadzwyczajnego wyboru projektów do dofinansowania. Procedury tej nie przewiduje również regulamin konkursu [...], który określa szczegółowe zasady naboru projektów do dofinansowania, warunki, jakie spełnić muszą beneficjenci oraz procedurę oceny i wyboru projektów do dofinansowania w trybie nadzwyczajnym. Skoro takiej procedury nie przewiduje zarówno ustawa wdrożeniowa ani regulamin konkursu [...], to nie ma podstaw, aby uznać, że procedurę tę można stosować w trybie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 specustawy. Zgodnie z tym przepisem wybór do dofinansowania projektów mających na celu ograniczenie wystąpienia negatywnych skutków COVID-19 może następować w trybie nadzwyczajnym. Warto przy tym zauważyć, że z ust. 2 tego artykułu wynika, że w trybie nadzwyczajnym wnioskodawca składa na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym wniosek o dofinansowanie projektu służącego ograniczeniu negatywnych skutków wystąpienia COVID-19. Przepis art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej stosuje się odpowiednio. Treść przytoczonych przepisów wskazuje, że do wniosku składanego w omawianym trybie stosuje się jedynie art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej. Zatem co do zasady w sprawach z wniosków o dofinasowanie projektu składanych – tak jak wniosek Skarżącej – w trybie art. 10 specustawy wyłączona jest możliwość złożenia protestu, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Już z tej przyczyny skarga nie może podlegać rozpatrzeniu. Nie ma zatem znaczenia przyczyna odrzucenia wniosku, bowiem przepisy specustawy, ustawy wdrożeniowej czy też regulamin konkursu nie przewidują trybu odwoławczego oraz skargi do sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Powyższe znajduje potwierdzenie "Zbiorze wyjaśnień wybranych przepisów" specustawy. Z dokumentu tego wynika, że w ramach "trybu nadzwyczajnego" wyboru projektów nie został przewidziany tryb odwoławczy. Celem tej ustawy pozostaje zaś niejako uchylenie przepisów ustawy wdrożeniowej by umożliwić organowi swobodne kształtowanie zasad naboru, tak by w drodze uproszczonej procedury wybierać projekty najpilniejsze z punktu widzenia ograniczenia negatywnych skutków COVID-19. W związku z tym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia (pkt 2). Odnosząc się z kolei do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należy zwrócić uwagę, że ewentualne uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu skutkowałoby przywróceniem terminu do wniesienia skargi, która podlegałaby odrzuceniu. Rozważanie samej możliwości przywrócenia terminu do wniesienia nieznanej procedurze skargi uznać należałoby za niedopuszczalne, bowiem termin taki w ogóle nie istniał (por. postanowienie WSA w Warszawie z 2 października 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1429/09). Wobec tego niedopuszczalność skargi z ww. powodów oznacza, że za niedopuszczalny należało uznać także wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Stosownie zaś do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji.