V SA/Wa 3973/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. od decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw Przedmiotem sprzeciwu wniesionego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. (zwaną dalej także "stroną", "spółką", "skarżącą" lub "przedsiębiorstwem") jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwanego dalej także "Prezesem Wód Polskich", "organem II instancji" lub "organem odwoławczym") z [...] czerwca 2021 r. nr [...] o uchyleniu decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w P. z [...] marca 2021 r. nr [...] i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzja będąca przedmiotem sprzeciwu została wydana w następującym stanie faktycznym. 4 lutego 2021 r. strona złożyła wniosek o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...] na okres trzech lat. Pismem z 2 marca 2021 r. organ wezwał wnioskodawcę do przedłożenia: informacji i dokumentów dotyczących między innymi: planu amortyzacji oraz spisu środków trwałych, od których ustalona została amortyzacja lub odpisy umorzeniowe w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków - plan powinien zawierać szczegółowo przedstawione koszty amortyzacji poszczególnych środków trwałych z podziałem na okresy obrachunkowe poprzedzające wprowadzenie nowej taryfy; umów hurtowego odbioru ścieków potwierdzających przyjęte we wniosku stawki w wysokości 5,3 zł/m³, 5,33 zł/m³, 5,46 zł/m³ oraz umowy poprzedzającej; szczegółowych informacji odnoszących się do ilości zatrudnionych pracowników zajmujących się działaniami związanymi ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i zbiorowym odprowadzaniem ścieków wraz z opisem zajmowanych przez nich stanowisk i wysokością ich wynagrodzenia w planowanych okresach obowiązywania taryfy oraz w okresie obrachunkowym poprzedzającym wprowadzenie nowej taryfy oraz uzupełnienia załączników 1 i 2 w zakresie kosztów eksploatacji i utrzymania w okresie obrachunkowym i stopnia realizacji wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych. W piśmie z 12 marca 2021 r. przedsiębiorstwo przedłożyło żądane uzupełnienia. Decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] organ I instancji orzekł o odmowie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków oraz nałożył obowiązek przedłożenia poprawionego projektu taryfy i uzasadnienia w zakresie dostosowania wniosku do przepisu § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2018 r. poz. 472, zwanego dalej "rozporządzeniem taryfowym"), poprzez stopniowe rozkładanie w czasie kosztów wynikających z inwestycji modernizacyjno-rozwojowych uwzględnionych w niezbędnych przychodach oraz cenach i stawkach opłat; udokumentowania podjętych działań do osiągnięcia możliwie najniższej ceny zakupu wodomierza z nakładkami. Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, iż przedstawione zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkość usług i warunków ich świadczenia dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na terenie gminy S. nie zapewniają ochrony odbiorców przed nieuzasadnionym oraz nadmiernym wzrostem cen i stawek opłat. Wnioskodawca oraz Wójt Gminy S. odwołali się od decyzji organu I instancji zarzucając jej naruszenie: - art. 24c ust. 3 w zw. z art. 24c ust. 1, 24f ust 2 uzzwoś w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji administracyjnej, w sytuacji przekroczenia terminu prekluzyjnego na jej wydanie i tym samym wydanie decyzji bez podstawy prawnej, - art. 11 w zw. z art. 107 § pkt. 6 kpa, poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji organu wskazania przyczyn w oparciu o zebrany materiał dowodowy, dlaczego nie zostały uwzględnione przedstawione przez odwołującego wyliczenia, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy przez uniemożliwienie stronie kontroli motywów rozstrzygnięcia, - art. 80 kpa poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że strona uwzględniając w niezbędnych przychodach oraz cenach i stawkach opłat, kosztów wynikających z inwestycji modernizacyjno-rozwojowych, ochrony środowiska i korzystania z usług wodnych, ustalonych na podstawie wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych w okresie obrachunkowym poprzedzającym wprowadzenie nowej taryfy, z uwzględnieniem zmian wynikających z planu w latach obowiązywania nowej taryfy, nie dokonała tego stopniowo i z rozłożeniem w czasie, tym samym nie dochowując dyrektywy określonej w treści przepisu § 7 ust 6 rozporządzenia taryfowego, - art. 80 kpa poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że strona nie wykazała i nie zaprezentowała dowodów wystarczająco wykazujących działanie w celu osiągnięcia minimalnej ceny wodomierzy. Przedsiębiorstwo wniosło o uchylenie ww. decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. W wyniku rozpoznania odwołania Prezes Wód Polskich decyzją z [...] czerwca 2021 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego okoliczności na które strona się powołuje nie zostały wystarczająco zbadane przez organ I instancji. Należą do nich m.in. koszty wynagrodzeń, amortyzacji, podatków i energii elektrycznej. Organ odwoławczy wskazał, że wniosek zawierał nieszczegółowo przedstawione zmiany warunków ekonomicznych w czasie trwania nowej taryfy, których organ I instancji również nie wyjaśnił. Nadto, nie wyjaśniono w jaki sposób został wyliczony sposób alokacji kosztów ogólnozakładowych. W ocenie organu odwoławczego analiza załącznika nr 2 do wniosku o zatwierdzenie taryfy, dołączonego do wyjaśnień z 12 marca 2021 r., dotycząca amortyzacji pozostawia wątpliwości szczególnie w zakresie przyjęcia do użytkowania dwóch planowanych na 2023 r. zadań, gdyż amortyzacja od tych inwestycji naliczana jest w okresie obrachunkowym 13-24 m-ca i 25-36 m-ca obowiązywania nowej taryfy, ale z tytułu zakończenia inwestycji kanalizacyjnych nie przewiduje się wzrostu ilości odprowadzonych ścieków w II i III roku obowiązywania nowych taryf. Według organu odwoławczego nieścisłości występują także w zakresie planowanej ilości wody. Informacje zawarte w uzasadnieniu do uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2020 r. w sprawie Wieloletniego Planu na lata 2021-2024, oraz z uzasadnienia wniosku taryfowego, w szczególności punktu "Wielkość zaplanowanej sprzedaży usług i ilości odbiorców", wzajemnie się wykluczają. Organ zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu tej uchwały zawarto stwierdzenie "Przedłożony Radzie Gminy plan odzwierciedla potrzeby i priorytety działalności inwestycyjnej, przewiduje potrzeby rozwojowe gminy S. [...]. Obejmuje w szczególności zakończenie wodociągowania wszystkich miejscowości gminy [...]", natomiast w uzasadnieniu wniosku taryfowego, w punkcie "Wielkość zaplanowanej sprzedaży usług i ilości odbiorców" dla sprzedaży na wodzie spółka przeanalizowała poprzedni okres kilkuletni, aby ustalić tendencję zmian sprzedaży, bowiem w planie wieloletnim nie ma inwestycji skutkujących podłączeniem nowej liczby odbiorców usług. Plan zużycia m³ wody zakłada wzrost zużycia w każdym roku taryfowym, natomiast w przeliczeniu na liczbę odbiorców zużycie m³ wody maleje. Według organu II instancji niewyjaśniony pozostał również wzrost wynagrodzeń w zbiorowym zaopatrzeniu w wodę o 37,7% w okresie obrachunkowym od 13 do 24 miesiąca poprzedzającego wprowadzenie nowych taryf w stosunku do tego samego okresu od 25 do 36 miesiąca. W okresie od 1 do 12 m-ca obowiązywania nowej taryfy wynagrodzenia na wodzie wzrosły w stosunku do okresu od 25 do 36 m-ca poprzedzającego wprowadzenie nowych taryf o 91,1% czyli prawie dwukrotnie. Natomiast w działalności ściekowej w okresie od 1 do 12 miesiąca obowiązywania nowej taryfy wynagrodzenia wzrosły w stosunku do okresu od 25 do 36 miesiąca poprzedzające go wprowadzenie nowych taryf o 39,9%. Prezes Wód Polskich wskazał również na: nieprawidłowo zaplanowany i uzasadniony wzrost kosztów materiałów w I roku obowiązywania nowej taryfy w stosunku do okresu obrachunkowego od 1 do 12 miesiąca poprzedzającego wprowadzenie nowych taryf o 97,4%, wynikającego głównie ze wzrostu kosztów wodomierzy, który wzrasta o ponad 700% z kwoty 18 466,89 zł do kwoty 154 885,29 zł, a samo powstanie takiego kosztu nie oznacza, iż jest on udowodniony i uzasadniony. W ocenie Prezesa Wód Polskich organ I instancji powinien wezwać wnioskodawcę do przedstawienia ilościowego planu wymiany wodomierzy na każdy rok taryfowy oraz tenże plan ilościowy powinien zostać odniesiony do kształtowania się wymiany wodomierzy w okresach poprzedzających nowy okres taryfowy. Niewyjaśnione pozostało, dlaczego spółka planuje taką samą ilość wodomierzy do wymiany w każdym roku taryfowym, skoro w okresach poprzedzających nowy okres taryfowy koszt wymiany wodomierzy nie zmienia się liniowo, dlaczego materiały remontowe nie zaplanowane zostały oddzielnie, skoro nie zmieniają się liniowo. Zabrakło analizy odsetek od zaciągniętych kredytów pod względem wzrostu tychże kosztów na zbiorowym odprowadzeniu ścieków, które w I roku taryfowym w stosunku do okresu obrachunkowego 1-12 miesiąca poprzedzającego nowy okres rosną o prawie 142% oraz analizy przyczyn wzrostu kosztu odprowadzania ścieków do urządzeń niebędących w posiadaniu przedsiębiorstwa, ponieważ wzrósł koszt odprowadzania, ale również ilość odprowadzonych ścieków do urządzeń kanalizacyjnych o 9,2%. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt. 6 kpa, organ odwoławczy uznał je za bezprzedmiotowe, gdyż przedwczesne jest rozstrzyganie o samej sentencji decyzji, kiedy wadą dotknięty jest wcześniejszy etap postępowania, czyli postępowanie dowodowe, które było niepełne. Według organu dopiero po zebraniu kompletnego materiału dowodowego możliwa będzie ocena stanu faktycznego sprawy, a następnie subsumpcja i wydanie rozstrzygnięcia. Natomiast w zakresie naruszenia art. 24c ust. 3 w zw. z art. 24c ust. 1, 24f ust 2 uzzwoś w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, organ odwoławczy wskazał, że ta kwestia była przedmiotem odrębnego postępowania. Zdaniem Prezesa Wód Polskich organ I instancji naruszył art. 77 § 1 kpa, gdyż w przypadku braku inicjatywy strony, organ obowiązany jest zebrać w całości materiał dowodowy. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje naruszeniem art. 7 kpa i wadliwością samej decyzji. W ocenie organu odwoławczego błędy organu I instancji w niniejszej sprawie nie podlegają uzupełnieniu przez organ odwoławczy w trybie art. 136 kpa. Organ odwoławczy wskazał, by rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji w szczególności wyjaśnił, dlaczego spółka przyjęła, że koszty ogólnozakładowe zostały w 55% przypisane do działalności wodociągowej, a w 30% do działalności kanalizacyjnej oraz wyjaśnił kwestie związane z wzrostami wynagrodzeń oraz planowanej ilości sprzedaży wody. Organ odwoławczy wskazał, że ze względu na duży wzrost odsetek organ I instancji powinien wezwać wnioskodawcę do: przedłożenia kopii umów kredytowych oraz szczegółowego zestawienia kredytów od których zostały naliczone odsetki w okresie obrachunkowym poprzedzającym wprowadzenie nowych taryf; oddzielnego zaplanowania materiałów remontowych i ilościowego planu wymiany wodomierzy, przedstawienia tabeli zawierającej wyliczenie podatku od nieruchomości od nowych inwestycji wraz z wykazem inwestycji od których liczony jest podatek od nieruchomości. W dalszej kolejności ocenić przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności które jego zdaniem uzasadniają proponowane ceny i stawki opłat. Organ I instancji został zobowiązany do zbadania wniosku pod kątem zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia, w kontekście zasadności wskazanych okoliczności. Miało to stanowić podstawę do stwierdzenia czy taryfę sporządzono w sposób zgodny z prawem i zapewniający uzyskanie niezbędnych przychodów, ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat, eliminowanie subsydiowania skrośnego, motywowanie odbiorców usług do racjonalnego korzystania z wody i ograniczania zanieczyszczenia ścieków, łatwość obliczania i sprawdzania cen i stawek opłat. We wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciwie od decyzji Prezesa Wód Polskich z [...] czerwca 2021 r. strona zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 136 i 15 kpa poprzez błędną wykładnię i uznanie, że stwierdzone przez organ drugiej instancji naruszenia organu pierwszej instancji musiały powodować konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy w ocenie skarżącej nie wystąpiły obligatoryjne przesłanki umożliwiające zapadnięcie takiego orzeczenia i możliwe było wydanie merytorycznego orzeczenia po ewentualnym uzupełnieniu postępowania dowodowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącej Prezes Wód Polskich mógł wydać decyzję merytoryczną na podstawie przedstawionego wniosku, gdyż w jej ocenie nie ma potrzeby prowadzenia tak szerokiego dodatkowego postępowania dowodowego. Gdyby jednak uznać, że organ odwoławczy słusznie wskazał na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, to mógł samodzielnie przeprowadzić wskazane postępowanie dowodowe. W odpowiedzi na sprzeciw Prezes Wód Polskich wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie sprzeciwu następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 151a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej "p.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju uchybienie nie wystąpiło. Zakres kontroli decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. określony został w art. 64e p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw kierowany jest przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sprzeciw nie jest zatem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. Przedmiotem sprzeciwu jest decyzja kasacyjna, a zatem nie decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę co do istoty, a jedynie przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji sąd bada zatem, czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia. Art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przekazując sprawę, organ ten winien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z powyższych przepisów wynika, że w zasadzie organ odwoławczy powinien ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozpoznaną przez organ I instancji. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136 k.p.a. Przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Art. 138 k.p.a., realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania, ukształtował bowiem postępowanie przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne (por. wyrok NSA z 25 września 2009 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1441/08). Pogląd ten jest nadal aktualny, mimo zmiany art. 138 § 2 k.p.a. obowiązującej od dnia 11 kwietnia 2011 r., dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18). Przyjąć zatem należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ I instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia organu I instancji w zakresie postępowania wyjaśniającego dotyczą braku dokonania znacznej części istotnych ustaleń faktycznych niezbędnych dla oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w art. 24c ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Powołany przepis stanowi, że organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2: 1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z: a) przepisami ustawy, b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne; 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. Brak wyczerpujących ustaleń organu I instancji w tym zakresie, przy jednoczesnych znacznych brakach w materiale dowodowym, uzasadnia stanowisko organu odwoławczego, że wydanie prawidłowej decyzji nie jest możliwe bez uzyskania szeregu dodatkowych ustaleń faktycznych, dla których organ odwoławczy musiałby przeprowadzić samodzielnie postępowanie dowodowe w znacznej części, co przekraczałoby ramy postępowania uzupełniającego, o którym mowa wart. 136 § 1 k.p.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15.07.2021 r. sygn. akt III OSK 5112/21: "Jednocześnie akcentuje się, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności. Tym samym w sytuacji, gdy zakres postępowania uzupełniającego wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa rozstrzygana byłaby w istocie w jednej instancji. Taki stan rzeczy natomiast powodowałby pozbawienie skarżącego dwukrotnego rozpoznania jego sprawy przez dwa różne organy administracji, a zatem stanowiłby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a." W rozpoznawanej sprawie nie doszło też do przekroczenia terminu 45 dni, o którym mowa w art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, albowiem rozpoczęcie biegu tego terminu następuje po uzupełnieniu przez stronę brakujących dokumentów tj. od chwili otrzymania przez organ regulacyjny kompletnego wniosku, zawierającego wszystkie informacje, o których mowa w art. 24 ust. 6-7 powołanej ustawy (por. wyrok NSA z 16.04.2020 r. sygn. akt I GSK 514/20). W rozpoznawanej sprawie dokumenty wolne od braków formalnych zostały złożone przez spółkę dopiero pismem z 12 marca 2021 r., które wpłynęło do organu I instancji 15 marca 2021 r., co oznacza, że organ I instancji zmieścił się w wyznaczonym przez ustawodawcę terminie do wydania decyzji. Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. jako bezzasadna.