V SA/Wa 398/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: postanawia: odrzucić skargę Pismem z 17 sierpnia 2018 r. K.P. (dalej jako Skarżący/Strona) wniósł skargę na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości zawarte w piśmie z (...) lipca 2018 r. nr (...), w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Wydanie zaskarżonego pisma poprzedzało wydanie pisma z 6 czerwca 2018 r., w którym PARP odmówiła Skarżącemu udzielenia dofinansowania na projekt, pn. "Akcesoria meblarskie z unikatowego kompozytu WPC-CELMOD - wdrożenie przełomowej innowacji w działalności Firmy PACYGA", wskazując na podstawę określoną w art. 6b ust. 4a ustawy z 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2018 r. poz. 110, z późn. zm., dalej: ustawa o PARP) oraz § 13 ust. 9 pkt 3 i 4 Regulaminu konkursu z 2 sierpnia 2017 r. Uzasadniając odmowę udzielenia dofinansowania wyjaśniła, że dokonana przed zawarciem umowy o dofinansowanie, weryfikacja dokumentacji przedstawionej przez Skarżącego wykazała, że projekt nie spełnił kryterium formalnego, to jest "Projekt zostanie rozpoczęty po dniu złożenia wniosku o dofinansowanie", z uwagi na naruszenie efektu zachęty. Wnioskodawca bowiem, przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, rozpoczął realizację projektu, poprzez rozpoczęcie budowy hali. PARP stwierdził, że bez wybudowania obiektu, o odpowiednich parametrach, Skarżący nie byłby w stanie ulokować planowanych do zakupu urządzeń i nie byłoby możliwości realizacji projektu. W związku z tym, budowa hali była niezbędna do realizacji projektu, a warunek niezbędności pomocy nie został spełniony. Skarżący w dniu 18 czerwca 2018 r. wniósł o podpisanie umowy wskazując, że w przypadku odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie, nie może skorzystać z procedury odwoławczej, ponieważ nie znajduje ona zastosowania w przypadku projektów, którym odmówiono podpisania umowy, po wybraniu ich do dofinansowania. Pismem z 19 lipca 2018 r. PARP podtrzymał stanowisko w zakresie odmowy udzielenia dofinansowania, które stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 25 września 2018 r. sygn. akt: V SA/Wa 1402/18 Sąd ten orzekł, iż ocena projektu została przez PARP przeprowadzona z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu dokonana przez PARP odmowa zawarcia umowy zawarta w piśmie z 6 czerwca 2018 r. stanowiła negatywną ocenę projektu, na którą Skarżący mógł złożyć protest, a w konsekwencji skargę do sądu administracyjnego na nieuwzględnienie protestu. Sąd uznał, iż odmienne rozstrzygnięcie naruszałoby nie tylko art. 53 ust 2 pkt 1 i art. 61 ust 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r. poz. 1431) dalej jako: "ustawa wdrożeniowa", ale także pozostawałoby w rażącej sprzeczności z zasadą równego traktowania podmiotów uczestniczących w konkursie. Sąd uznał, iż rozpatrzenie przez PARP protestu Skarżącego wymaga powtórzenia, gdyż po stronie PARP informacje w sprawie negatywnej oceny projektu i o rozpatrzeniu protestu, podpisała (rozpatrzyła) ta sama osoba. Zdaniem Sądu stanowiło to naruszenie art. 60 ustawy wdrożeniowej. PARP wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w wyniku rozpoznania której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 grudnia 2018 r. sygn. akt: I GSK 3349/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż PARP odmówiła zawarcia umowy, nie na skutek zaistnienia jednej z okoliczności określonej w art. 6b ust 4 ustawy z 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz.U. z 2018 r. poz. 110 ze zm.) – dalej jako: "ustawa o PARP", po ponownej dokonaniu formalnej i merytorycznej oceny wniosku, a na skutek dokonania ponownej negatywnej oceny projektu. Przyczyną natomiast tej ponownej negatywnej ceny projektu było, naruszenie jednego z kryteriów, istniejącego na etapie oceny wniosku, to jest kryterium zachęty, którą to okoliczność PARP mógł podnieść na etapie oceny formalnej. Wówczas, na tym etapie Skarżącemu przysługiwałoby, w przypadku negatywnej oceny projektu, protest, a w przypadku jego nieskuteczności, skarga do sądu administracyjnego. Sąd podkreślił, że odmowa udzielenia dofinansowania nastąpiła na etapie po dokonaniu wyboru projektu do dofinansowania, a przed podpisaniem umowy o dofinansowanie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż taka ponowna kontrola prawidłowości oceny projektu winna podlegać kontroli sądów administracyjnych, podzielając w tym zakresie argument przywołany w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie, sprzeciwiający się nierównemu traktowaniu podmiotów biorących udział w konkursie. W przeciwieństwie jednak do Sądu I instancji, NSA uznał, iż w opisywanej sprawie podstawą do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ponowną negatywną ocenę projektu, dokonaną po zakwalifikowaniu projektu do podpisania umowy, a przed jej podpisaniem, stanowi bezpośrednio art. 61 ust 1 ustawy wdrożeniowej. NSA uznał bowiem, iż dokonana przez PARP ocena projektu na etapie przed podpisaniem umowy była ponowną negatywną oceną projektu. W tym zakresie NSA posiłkował się odwołaniem do art. 58 ust 3 ustawy wdrożeniowej, a jednocześnie argumentował brak możliwości zastosowania wskazanego przez Sąd I instancji art. 53 ust 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Tym samym zdaniem NSA, pismo PARP z 6 czerwca 2018 r. dotyczące odmowy zawarcia umowy, nie stanowiło negatywnej oceny projektu (w rozumieniu art. 53 ust 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej), a w konsekwencji pismo PARP z 19 lipca 2018 r., które podtrzymało odmowę zawarcia umowy zawartą w piśmie z 6 czerwca 2018 r., nie stanowiło rozpatrzenia protestu. W dniu 8 marca 2019 r. (data nadania) Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na informację PARP zawartą w piśmie z 6 czerwca 2018 r. Postanowieniem z 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt: V SA/Wa 386/19 Sąd przywrócił termin do wniesienia skargi. Po rozpoznaniu zażalenia PARP, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 czerwca 2019 r. sygn. akt: I GZ 191/19 oddalił zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uznał, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm.). Na mocy art. 190 p.p.s.a., którego adresatem w stanie faktycznym sprawy po jej przekazaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny do ponownego rozpoznania, jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykładnia prawa dokonana w postępowaniu kasacyjnym jest dla tego Sądu wiążąca. Oznacza to, że Sąd I instancji jest zobligowany do rozumienia i stosowania przepisów prawa, które stały się przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z wynikiem tej oceny. Przepis art. 190 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W myśl art. 61 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460, z późn. zm. – dalej jako "ustawa wdrożeniowa") stanowi, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że projekt Skarżącego poddany został ocenie już uprzednio, która wypadła pozytywnie (pismem z 6 czerwca 2018 r.), bowiem w jej wyniku ustalono, iż spełnia wszystkie kryteria wyboru, otrzymał ocenę pozytywną i został wybrany do dofinansowania. Tak więc dokonana ocena (pismem z 19 lipca 2018 r.) na etapie przed podpisaniem umowy o dofinansowaniu jest ponowną oceną projektu, która dokonana została przed podpisaniem umowy, ale z wynikiem negatywnym, w przeciwieństwie do wyniku poprzedniej oceny. Zauważyć należy, że art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, stanowi że ponowna ocena projektu polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt. 4 ww. ustawy, a więc w zakresie wskazanych kryteriów wyboru projektów. Nadto, zgodnie z art. 58 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, wnioskodawca jest informowany na piśmie o wynika ponownej oceny, a w przypadku negatywnej ponownej oceny projektu jest pouczany o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61 tejże ustawy. Wskazać jednocześnie należy, że dokonana ocena nie może być uznana za negatywną ocenę projektu w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt. 1 ustawy wdrożeniowej, bowiem jak już wskazano, PARP dokonał ponownej jej oceny z wynikiem negatywnym. Ponadto, zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której, projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny. Natomiast projekt wnioskodawcy został rekomendowany do dofinansowania na skutek uzyskania pozytywnej oceny. Tak więc podstawą do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ponowną negatywną ocenę projektu, dokonaną po zakwalifikowaniu projektu do podpisania umowy, a przed jej podpisaniem, stanowi art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej (por. postanowienie WSA w Warszawie 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt: V SAB/Wa 15/18). Zatem wobec uznania, że ponowna negatywna ocena projektu zawarta jest w piśmie PARP z 6 czerwca 2018 r., od której nie przysługuje protest lecz skarga składana bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, pismo z 19 lipca 2018 r. nie stanowiło rozstrzygnięcia "protestu" i nie mogło być podstawą do wniesienia skargi z 17 sierpnia 2018 r. Skarżący w dniu 8 marca 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na właściwe pismo z 6 czerwca 2018 r., a tut. Sąd postanowieniem z 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt: V SA/Wa 386/19 przywrócił termin do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 czerwca 2019 r. sygn. akt: I GZ 191/19 oddalił zażalenie. Stąd odrzucenie skargi na pismo z 19 lipca 2018 r. jako niedopuszczalnej jest czynnością uzasadnioną. Z tego względu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.