V SA/Wa 399/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant ref.staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym. oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Prezydent m.st. Warszawy, za którego działa Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich, nie uwzględnił zarzutów M. S. z dnia [...] sierpnia 2014 r. co do błędu odnośnie osoby zobowiązanego z tytułów wykonawczych z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] i Nr [...]. Z uzasadnienia wynika, iż w okresie od [...] sierpnia 2010 r. do [...] lutego 2011 r. kontrolerzy Zarządu Dróg Miejskich zarejestrowali 8 przypadków parkowania samochodu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego w Warszawie bez ważnego dowodu wniesienia opłaty. Ustalono, iż właścicielem pojazdu jest A. S., który w stosowanym trybie wskazał, iż od 27 grudnia 2009 r. użytkownikiem samochodu jest M. S. M. S. odebrała skierowane do niej wezwanie z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] oraz upomnienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] – nie zajmując żadnego stanowiska w sprawie. Kolejne upomnienie przesłane do M. S. w dniu [...] grudnia 2013 r. zostało zwrócone do wierzyciela – Zarządu Dróg Miejskich w dniu [...] stycznia 2014 r. jako niepodjęte w terminie i uznane przez organ za skutecznie doręczone na podstawie art. 44 § 4 kpa. Konsekwencją było wystawienie wskazanych w postanowieniu tytułów wykonawczych. Odnosząc się do zgłaszanego przez M. S. zarzutu odnośnie osoby zobowiązanej organ stanął na stanowisku, iż A. S. udowodnił, że samochód we wskazanych w tytułach okresach był w jej dyspozycji. Oświadczenie A. S. w tym przedmiocie zostało poparte złożonymi pod odpowiedzialnością karną oświadczeniami 6 świadków. Dowody przedstawiane przez A. S. organ uznał za logiczne i spójne. W stanowisku prezentowanym przez M.S. organ dopatrzył się natomiast wielu sprzeczności. Pismem z dnia [...] października 2014 r. M. S. wniosła zażalenie na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2014 r. podnosząc, iż organ I instancji nie odniósł się do złożonego przez nią oświadczenia M. K. oraz wyjaśniła, że nieodbieranie korespondencji wynikało z faktu, iż nie mieszka pod adresem zameldowania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium ponownie przeanalizowało materiał dowodowy zajmując stanowisko, iż informacje pochodzące od właściciela samochodu i 6 świadków są spójne i logiczne. Przytoczono sprzeczności w wyjaśnieniach Strony co do dat użytkowania pojazdu, które podważają jej wiarygodność. Kolegium uznało natomiast za zasadny zarzut zawarty w zażaleniu, iż organ I instancji nie odniósł się wprost do złożonego przez M. S. oświadczenia M. K. Konwalidując ten błąd Kolegium dokonało oceny tego dowodu i odmówiło mu wiarygodności podnosząc, iż stoi on w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym. Poza tym brak w nim konkretnych dat i informacji skąd składający oświadczenie posiadał wiedzę na temat ostatniego posiadacza samochodu. Zdaniem Kolegium wezwania i upomnienia były w toku postępowania przed organem I instancji doręczane prawidłowo, tj. na adres zameldowania Strony. Konsekwencje niedopełnienia przez M. S. obowiązku meldunkowego zgodnie z ustawa z dnia 10 kwietnia 1074 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) obciążają ją samą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], M. S. oświadczyła, iż nie zgadza się z nim z uwagi na błędne ustalenia faktyczne naruszające jej prawa. W uzasadnieniu podniosła, iż zawsze twierdziła, że użytkownikiem samochodu w objętym tytułami okresie był A. S. Sama użytkowała samochód do dnia wypadku na wiosnę 2010 r., chociaż w tym czasie A. S. także posiadał kluczyki do samochodu. Popełniła błąd co do roku , w którym wypadek miał miejsce, ale A. S. także podawał daty niezgodne z prawdą. Skarżąca zarzuciła organowi bagatelizowanie oświadczenia jej świadka oraz wyjaśniła, iż wraz z dziećmi zmuszona została do zamieszkania w Ośrodku interwencyjnym, w którym mieszkańcy nie są meldowania, jednakże miała kontakt z miejscem zameldowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), realizowane są poprzez kontrolę legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod względem ich zgodności z prawem, ustalenie, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. Zarzut Skarżącej dotyczy dopuszczenia się przez organ błędu wskazanego w art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2012.2015 t.jedn.), tj. błędu co do osoby zobowiązanego. Jak wskazał NSA (m.inn. w wyroku z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. II FSK 591/08), kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Drugim elementem jest założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił. W rozpoznawanej sprawie właściciel pojazdu skutecznie obalił domniemanie, iż to on kierował samochodem . Wprawdzie przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. nie zezwala organowi egzekucyjnemu na badanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ale nie dotyczy to badania, czy obowiązek ten został nałożony na właściwą osobę. Nie chodzi bowiem w tym wypadku o cechy przedmiotowe i merytoryczne, lecz o podmiotowe. Cech podmiotowych art. 29 § 1 in fine u.p.e.a. nie obejmuje. Dla ustalenia osoby kierującego organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i zgodnie z art. 80 k.p.a. na podstawie całokształtu materiału dowodowego dokonał oceny, czy okoliczność, że w spornych okresach Skarżąca użytkowała pojazd została udowodniona. W ocenie Sądu organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów i nie można rzucić mu dowolności ocen. Oświadczenia świadków przedstawione przez męża Skarżącej są spójne i tworzą logiczna całość. Oświadczenie przedstawione przez Skarżącą budzi zasadne wątpliwości co do jego wiarygodności. M. S. przedłożyła organowi dwie wersje oświadczenia M. K., różniące się tym, iż jedna z nich zawiera zapis o świadomości składającego go o odpowiedzialności karnej. Każde z nich zostało napisane przez Skarżącą a podpisy : "K." i "K. M." skreślone zostały bardzo niewprawną lub niesprawna ręką. Nadto w ich treści brak zarówno daty składania oświadczenia jak i dat związanych z użytkowaniem samochodu. Brak też innych informacji, które pozwoliłyby organowi umiejscowić w czasie posiadanie samochodu przez Skarżącą lub przez jej męża. Z podpisu na potwierdzeniu odbioru skierowanego do Skarżącej postanowienia Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] października 2014 r. wynika, iż odebrał je jako pełnoletni domownik – M. K., ojciec. Tym bardziej można przyjąć, że znane mu były okoliczności użytkowania samochodu. Trudności w odbiorze korespondencji w związku z zamieszkiwaniem przez Skarżącą w Ośrodku nie mają znaczenia w sprawie, bowiem M. S. skutecznie wniosła zażalenie na postanowienie organu I instancji i dołączyła do niego dowód w postaci oświadczenia. Konfliktowa sytuacja pomiędzy byłymi małżonkami M. i A. S., wykazana przez Skarżącą, powinna skłonić ją do przedstawienia niepodważalnych dowodów potwierdzających jej wersję zdarzeń – czego Strona nie zrobiła. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie dopatrując się żadnego naruszenia przez organ przepisów prawa, oddalił skargę jako niezasadną - w oparciu o art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.