V SA/Wa 401/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.) Sędzia WSA - Dorota Mydłowska Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie wyroku o sygn. V SA/Wa 401/09 z 26 maja 2009 r. w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia ... sierpnia 2007 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: - uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 maja 2009 r. w przedmiocie zwrotu kosztów w ten sposób, że w jego punkcie II kwotę "... zł" zastąpić kwotą "... zł" Wyrokiem z dnia 26 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w sprawie, co wiązało się z brakiem zasądzenia kosztów w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 691/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził koszty postępowania kasacyjnego w kwocie ... zł. Wyrokiem z dnia 26 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie ... zł. W piśmie z 18 czerwca 2009 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwrot kosztów wcześniejszych postępowań w sprawie - postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 26 lutego 2008 r. oraz postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu wniosku podkreślił, iż skarżący w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem z dnia 26 lutego 2008 r. sformułował żądanie zasądzenia zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego i złożył zestawienie tychże kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na mocy art. 157 §1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Paragraf 2 cytowanego przepisu stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, natomiast § 3 przepisu wskazuje, że orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. W omawianym powyżej piśmie z 18 czerwca 2009 r. zawarto wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 maja 2009 r. uwzględnił skargę, wobec czego zobowiązany był też orzec o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. Koszty postępowania, jakie strona poniosła w tej sprawie to koszty, jakie wykazane zostały przez jej pełnomocnika w zestawieniu kosztów. Na koszty te składają się koszty umówionego wynagrodzenia pełnomocnika koszty dojazdu na rozprawę pociągiem II klasy oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zważywszy na to, że koszty umówionego wynagrodzenia mieszczą się w granicach wynagrodzenia przewidzianego przepisami prawa, jakie może być przyznane przez Sąd (§ 2 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu [Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.]) należało zasądzić je w żądanej wysokości a nie tylko w wysokości minimalnej jak miało to miejsce w wyroku, który należało w związku z tym uzupełnić.