V SA/Wa 4068/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z 1 września 2015r. P. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Autor skargi wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej. Do skargi załączono PIT-36 wraz z załącznikiem PIT/B (dot. pozarolniczej działalności gospodarczej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10). W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną (w wys. 12.000 zł), to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kary przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący na poparcie swojego wniosku przedstawił "Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014" (PIT-36 k. 13-17 a.s.) wraz "Informacją o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2014" (PIT/B k. 12 a.s.). Z dokumentów wynika jedynie, że prowadzona działalność w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych (rubryka B. 1.1 pkt 7) przyniosła stratę w wys. 537,80 zł. Zatem nadal brak jest informacji dotyczącej realnego zagrożenia jakie może spowodować wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] lipca 2015r. dotyczące wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Sąd podkreśla, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy, strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Natomiast w rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej kary pieniężnej. Podkreślić należy, iż zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego rzeczywistej sytuacji finansowej np. udokumentowanie źródeł osiąganego dochodu, posiadanego majątku (w tym nieruchomości). Natomiast strona wnioskująca o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, poza informacją o tym, że działalność gospodarcza polegająca na konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych nie przyniosła zysku, nie wyjaśniła, czy oprócz niej prowadzi aktualnie inną działalność gospodarczą, gdyż nadesłanego – i znajdującego w aktach sprawy – formularza PPF wynika, że strona skarżąca uzyskuje dochód w wys. 600 zł rocznie. A zatem z uwagi na powstałe rozbieżności co do sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niejako na marginesie zwrócić należy uwagę, że w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z 19 listopada 2015r. strona skarżąca nie nadesłała dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową i nie wyjaśniła szeregu wątpliwości dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej, a które byłyby pomocne do rozważenia zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. A zatem w ocenie Sądu na podstawie przedstawionych we wniosku argumentów i nadesłanych dokumentów nie sposób wywieść możliwości nastąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.