V SA/Wa 408/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2012 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...], [...] w przedmiocie określenia elementów kalkulacyjnych oraz kwoty zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu [...] lutego 2006 r. S. K. (dalej także Skarżący) zgłosił na dokumencie SAD nr [...] do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towar w postaci samochodu osobowego marki M. nr [...] z [...]r. deklarując kod CN 9705 00 00 90 obejmujący Kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, archeologiczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne ze stawką celną w wysokości 0% oraz podatku VAT - 7%. Do zgłoszenia celnego załączono m.in.: kopię świadectwa tytułu prawnego pojazdu [...] nr [...] fakturę z dnia [...] maja 2005 r. wystawioną przez [...] na kwotę [...], zaświadczenie z dnia [...] lutego 2006 r. [...] Konserwatora Zabytków, zgodnie z którym samochód osobowy marki M. z [...]r. nr nadwozia [...] jest pojazdem posiadającym wartości kolekcjonerskie i historyczne zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a także opinię techniczną z dnia [...] lutego 2006 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę samochodowego J. K. Przedmiotowe zgłoszenie celne zostało przyjęte, jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej "WKC") a towar po uprzednim zaksięgowaniu należności przywozowych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym został zwolniony. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w trybie art. 78 ust. 2 WKC organ celny I instancji powziął wątpliwości odnośnie prawidłowości zastosowanej w zgłoszeniu celnym klasyfikacji taryfowej. Jednocześnie ustalił, że w sprawie upłynął termin do powiadomienia dłużnika o kwocie należności określony w art. 221 ust. 3 WKC. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia elementów kalkulacyjnych według zasad określonych przepisami prawa celnego na potrzeby prawidłowego określenia kwoty akcyzy z tytułu importu towaru, stosownie do art. 22 ust 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. Niezależnie od powyższego postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. tenże Organ wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego marki M. Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. połączono postępowanie w sprawie określenia elementów kalkulacyjnych na potrzeby prawidłowego określenia kwoty akcyzy oraz postępowanie w celu określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego samochodu. Decyzją z dnia [...] października 2011 r., Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. określił kwotę zobowiązania w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług. Od powyższej decyzji Pełnomocnik Strony odwołał się pismem z dnia [...] listopada 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu decyzję Organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucono: I. Naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (tekst jednolity z dnia 4 stycznia 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), mającego wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji Podatkowej poprzez nieodniesienie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącego z dnia [...] listopada 2011 r., w tym w szczególności do zarzutu naruszenia zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez udzielenie Skarżącemu w 2006 r. informacji, iż podstawą uznania samochodu za kolekcjonerski jest decyzja [...] konserwatora zabytków sporządzonej na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy, a następnie po upływie 5 (pięciu) lat od dnia zgłoszenia celnego (tj. w 2011 r.) wszczęcie postępowania podatkowego i wydanie zaskarżonej decyzji w której wynika, iż samochód osobowy będący przedmiotem decyzji nie jest samochodem kolekcjonerskim, bowiem podstawą uznania samochodu za kolekcjonerski nie może być decyzja [...] konserwatora zabytków; b) art. 187 § 1 oraz art. 188 Ordynacji Podatkowej polegające na nieuwzględnieniu wniosku Skarżącego o przeprowadzenie postępowania dowodowego dotyczącego praktyki w Urzędzie Celnym W. [...] w 2006 r. dotyczącej uznawania w tym czasie samochodów jako kolekcjonerskich wyłącznie na podstawie decyzji [...] konserwatora zabytków sporządzonej na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy oraz udzielania podatnikom informacji na temat powyższej praktyki, w tym w szczególności na nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka T. S. rzeczoznawcy certyfikowanego z listy Ministerstwa Infrastruktury na okoliczność takiego postępowania przez organy skarbowe, podczas gdy okoliczności te są istotne czy organ I instancji naruszył zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; c) art. 124 Ordynacji Podatkowej polegające na błędnym przyjęciu, iż wskazanie w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. przepisów prawa oraz przyczyn, dla których samochód osobowy marki M. nie został w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego uznany za kolekcjonerski, powoduje, iż skarżącemu jako stronie postępowania podatkowego zostały prawidłowo wyjaśnione przesłanki, którymi organ podatkowy kierował się przy załatwieniu sprawy, w wyniku czego decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy, podczas gdy w rzeczywistości zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie wyjaśniają, dlaczego organy podatkowe odstąpiły od praktyki obowiązującej w 2006 r. zgodnie z którą podstawą uznania samochodu za kolekcjonerski była decyzja [...] konserwatora zabytków sporządzona na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy, w związku z czym decyzja organu I instancji winna zostać uchylona; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.: a) Art. 221 ust. 3 WKC poprzez jego niezastosowanie skutkujące wydaniem zaskarżonej decyzji i w konsekwencji zobowiązaniem Skarżącego do zapłaty należności podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, pomimo iż Skarżący z uwagi na przedawnienie powiadomienia o wysokości długu celnego, za ten dług nie odpowiada; b) Art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 22 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich błędne zastosowanie skutkujące wydaniem zaskarżonej decyzji, mimo iż Skarżący nie odpowiada za dług celny; c) Art. 55 pkt 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 z późn. zm.) w zw. z art. 221 ust. 3 WKC poprzez jego niezastosowanie skutkujące wydaniem zaskarżonej decyzji mimo, iż upłynął termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności; d) Art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, w efekcie czego Skarżący zobowiązany jest do zapłaty odsetek, mimo iż podanie danych w zgłoszeniu celnym nie było spowodowane okolicznościami wynikającymi z zaniedbania Skarżącego bądź jego świadomego działania. Mając na uwadze powyższe: I. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "ppsa", skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; II. Na podstawie art. 135 ppsa postulował uchylenie w całości wydanej w niniejszej sprawie decyzji organu I instancji tj. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] października 2011 r.; III. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa wniósł o zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. Skarżący wskazywał w szczególności, iż organ I instancji naruszył zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez udzielenie w 2006 r. informacji, iż podstawą uznania samochodu za kolekcjonerski jest decyzja [...] konserwatora zabytków konserwatora zabytków sporządzona na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy, a następnie po upływie 5 (pięciu) lat od dnia zgłoszenia celnego (tj. w 2011 r.) wszczął postępowania podatkowe i wydał zaskarżoną decyzję, z której wynika, iż samochód osobowy będący przedmiotem decyzji nie jest samochodem kolekcjonerskim, bowiem podstawą uznania samochodu za kolekcjonerski nie może być decyzja [...] konserwatora zabytków. W celu udowodnienia powyższej okoliczności Skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie postępowania dowodowego dotyczącego praktyki w Urzędzie Celnym W. [...] w 2006 r. dotyczącej uznawania w tym czasie samochodów, jako kolekcjonerskich na podstawie decyzji [...] konserwatora zabytków sporządzonej na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy oraz udzielania podatnikom informacji na temat powyższej praktyki w tym w szczególności o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka T. S. rzeczoznawcy certyfikowanego z listy Ministerstwa Infrastruktury na okoliczność takiego postępowania przez organy skarbowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy II instancji wskazał, iż przesłuchanie tego świadka nie przyczyniłoby się do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem ustalenie praktyki obowiązującej w Urzędzie Celnym W. [...] w 2006 r. jest istotne dla ustalenia, czy organ podatkowy I instancji zmieniając swoje stanowisko po upływie 5 lat naruszył zasadę wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji Podatkowej. Jak wskazywał Skarżący w odwołaniu od wyżej wskazanej decyzji organy podatkowe zobowiązane są do udzielania wiarygodnych informacji, znajdujących oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Co za tym idzie podatnik stosując się do informacji udzielonej przez organ podatkowy, powinien mieć pewność, iż informacja jest wiarygodna, a zastosowanie się do tej nie spowoduje negatywnych konsekwencji dla podatnika. Nadto z zasady tej wynika również dodatkowa zasada, iż zastosowanie się przez podatnika do nieprawidłowej informacji organu podatkowego, nie może wywołać dla niego negatywnych skutków. Co za tym idzie, przeprowadzenie postępowania dowodowego na wyżej wskazane okoliczność, mogłyby doprowadzić do uznania, iż działanie czego Naczelnika Urzędu Celnego W. [...] stanowiło rażące naruszenie zasady zaufania poprzez celowe udzielenie Skarżącemu błędnej informacji, a następnie celowe niewszczęcie stosownego postępowania przez ponad 5 lat, by móc zarzucić podatnikowi zaległość podatkową, a następnie obciążyć go odsetkami za cały okres pozostawania w zwłoce w zapłacie podatku. Nadto, działanie Naczelnika Urzędu Celnego W. [...] rodzi podejrzenie, iż organy podatkowe na siłę szukają źródła wpływów do budżetu, postępując wbrew udzielanym przez siebie wcześniej informacjom i ze szkodą dla podatników. Okoliczności te winny być wyjaśnione przez organ odwoławczy, czego Dyrektor Izby Celnej nie uczynił. Skarżący także podkreślił, iż zgodnie ze słuszną tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2003 r. "Jedną z fundamentalnych zasad, na których opiera się w Polsce porządek prawny jest wyrażona w art. 8 k.p.a., a w sprawach podatkowych od 1 stycznia 1998 r. w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasada zaufania do organów państwa. W myśl tej zasady nie można przerzucać na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez samego prawodawcę (niejasność przepisów), jak i przez organ podatkowy (niewłaściwa ich interpretacja)" (wyrok NSA z 12 grudnia 2003 r. I Sa/Gd 661/03, opubl. Legalis). Dodatkowo dostrzeżono, że zarzuty postawione przez Skarżącego dotyczące naruszenia zasady zaufania w rzeczywistości w ogóle nie zostały przez organ II instancji rozpatrzone. Organ odwoławczy rozpatrywał zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej tak, jakby podstawą tego zarzutu było wszczęcie postępowania podatkowego po upływie 5 lat, podczas gdy rzeczywistą podstawą powyższego zarzutu było celowe wprowadzenie Skarżącego w błąd, by po upływie wielu lat zarzucić mu zaległość podatkową i obciążyć odsetkami za cały okres pozostawiania w zwłoce w zapłacie podatku. Działanie takie w oczywisty sposób stanowi naruszenie zasady zaufania. Organ lI instancji w ogóle nie rozpatrzył jednak powyższego zarzutu Skarżącego, nie zbadał praktyki obowiązującej w 2006 r. w organie I instancji i w żaden sposób nie odniósł się do powyższego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie dowiedział się więc, czy jego zarzuty były słuszne bowiem organ II instancji w ogóle się do nich nie odniósł. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 221 ust. 3 WKC Skarżący dostrzegł, że powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. W stanie faktycznym sprawy określony w powyższym przepisie terminu upłynął w dniu [...] lutego 2009 r. Co za tym idzie po dniu [...] lutego 2009 r. organ celny nie mógł powiadomić o kwocie długu celnego. Celem powyższego przepisu jest wyeliminowanie permanentnego stanu niepewności, który istniałby, gdyby powiadomienie o kwocie długu celnego mogło nastąpić w każdym czasie. Art. 221 ust. 3 WKC wprowadza, zatem tzw. przedawnienie powiadomienia o wysokości długu celnego, które oznacza w rzeczywistości przedawnienie samego długu. Takie stanowisko zajął w szczególności Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 23 lutego 2006 r. C 201/04 w którym stwierdził, że i upływem terminu określonego w art. 221 ust. 3 WKC, roszczenie o pokrycie długu celnego ulega przedawnieniu z zastrzeżeniem określonego w tym przepisie wyjątku (który nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie), co jest równoważne z przedawnieniem samego długu, a zatem z jego wygaśnięciem. Powyższe oznacza, iż organ podatkowy II instancji utrzymując w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] października 2011 r. naruszył art. 221 ust. 3 WKC. Skoro doszło do przedawnienia długu zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie mogły zostać wydane. Nadto, zgodnie z art. 55 pkt 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne organ nie księguje i nie pobiera kwoty należności przywozowych, jeżeli upłynął termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności. Zarówno organ I jak i II instancji powyższego przepisu nie zastosował. Skarżący wskazał także, iż zarówno art. 22 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, jak i art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie upoważniają organów podatkowych do nałożenia na dłużnika obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego w wyższej wysokości, a jedynie do prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów (wyrobów akcyzowych). Powyższe oznacza, iż dłużnik niepowiadomiony w terminie o wysokości długu celnego, nie ponosi odpowiedzialności za ten dług. Organy podatkowe nie mają, więc możliwości pobrania należności celnych, a co za tym idzie obie decyzje w niniejszej sprawie naruszają przepisy prawa. Zdaniem Skarżącego prezentowana przez organy obu instancji wykładnia art. 22 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym jak i art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług sprowadzająca się do przyjęcia, że przepisy te poddają przedawnienie wskazanych w nich długów ogólnym regułom wynikającym z przepisów Ordynacji podatkowej (tj. przedawnieniu 5-cioletniemu liczonemu od końca roku kalendarzowego, w którym powstało zobowiązanie podatkowe), skutkuje tym, że przepisy te są niezgodne z art. 221 WKC. Skoro tak, to przepisy te w ogóle nie powinny zostać zastosowane w sprawie. Wreszcie - zdaniem Skarżącego Organy obu instancji naruszyły również art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, zgodnie z którym organ celny pobiera odsetki w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni że podanie nieprawidłowych łub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż Skarżący nie dopuścił się jakiegokolwiek zaniedbania lub świadomego działania. Skarżący stosował się do informacji uzyskanych w izbie Celnej i na ich podstawie dokonał stosownego zgłoszenia. Organy obu instancji błędnie zatem przyjęły, iż działanie Skarżącego miało wynikać z jego zaniedbania bądź świadomego działania. Podatnik ma prawo działać w zaufaniu do organów państwa (w tym w szczególności organów podatkowych) i nie powinien być sankcjonowany za wprowadzenie go w błąd przez urzędników. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. We wniesionym środku zaskarżenia pełnomocnik Strony podnosi zarzut naruszenia art. 221 ust. 3 WKC wskazując, iż powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nie może nastąpić po upływie 3 lat od dnia powstania długu celnego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy określony w powyższym przepisie upłynął w dniu [...] lutego 2009 r., a co z tym idzie po [...] lutego 2009 r. organ celny nie mógł powiadomić Skarżącego o kwocie długu celnego. W związku z tym zarzutem należy wskazać, iż kwestia ta została omówiona w decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. Stanowisko to w ocenie Sądu jest spójne z orzecznictwem, czego potwierdzeniem może być wyrok Wojewódxkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/GI 2758/10 w którym wskazano, iż zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z poźn. zm.), jeżeli zgodnie z przepisami celnymi, powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych, naczelnik urzędu celnego może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów. Analogiczny przepis zawiera art. 22 ust. 2 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.) stanowiący, że jeżeli zgodnie z przepisami prawa celnego powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a istnieje podstawa do zweryfikowania należności podatkowych, naczelnik urzędu celnego może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach prawa celnego na potrzeby prawidłowego określenia kwoty akcyzy z tytułu importu wyrobów akcyzowych. Zgodnie z art. 221 ust. 3 WKC powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. W przedmiotowej sprawie powiadomienie dłużnika o wysokości długu nie mogło nastąpić, jako że upłynęły trzy lata od daty powstania długu celnego, który powstał w dniu przyjęcia zgłoszeniu Celnego. Zauważyć należy, że kwota należności celnych została wskazana w decyzji pierwszoinstancyjnej jedynie dla potrzeb określenia elementów kalkulacyjnych, jako podstawa do obliczeniu podatków VAT i akcyzowego. Organ podatkowy pierwszej instancji nie wzywał zaś strony do dokonania zapłaty należności celnych a kwota, o której wpłatę organ wezwał skarżącą obejmuje jedynie różnicę między należnościami z tytuł podatków VAT i akcyzowego zapłaconą przez stronę przy dokonaniu zgłoszenia celnego, a faktycznie należną. Odnośnie przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatkach VAT i akcyzowym, to stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. Należy podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiła sytuacja adekwatna do zaprezentowanej w przytoczonym wyżej wyroku. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. w decyzji z dnia [...] października 2011 r. wskazał kwotę należności celnych jedynie w celu określenia prawidłowej wysokości podstawy do obliczania podatków od towarów i usług i akcyzowego. Trzeba też podkreślić, iż w ww. decyzji Naczelnik Urzędu nie wezwał Strony do dokonania zapłaty należniości celnych w związku z wygaśnięciem długu celnego w następstwie przedawnienia. Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia art. 55 pkt 2) ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne należy zauważyć, iż z treści ww. przepisu wynika, iż organ celny nie księguje i nie pobiera kwoty należności przywozowych jeżeli upłynął termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności. W związku z tym, iż jak wykazano wyżej, wyżej upłynął termin przedawnienia należności celnych nie zostały one zaksięgowane i pobrane. Tym samym przedmiotowy zarzut należy uznać za bezzasadny. Dostrzec wreszcie wypada, iż zgłoszenia celnego dokonano w dniu [...] lutego 2006 r. natomiast decyzję określającą prawidłową kwotę podatku VAT i akcyzy doręczono Stronie [...] listopada 2011 r. Jak wskazano wyżej w przepisie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej określono termin przedawnienia zobowiązań podatkowych i wynosi on 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Należy zauważyć, iż przedmiotowej sprawie termin ten upływał z dniem [...] grudnia 2011 r. czyli po wydaniu decyzji organów podatkowych obydwu instancji: decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] października 2011 r. i Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., a zatem zarzut przedawnienia dochodzonych należności jest bezzasadny. Odnosząc się do twierdzenia Skarżącego, iż "zarówno art. 22 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym jak i art. 38 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie upoważniają organów podatkowych do nałożenia na dłużnika obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego w wyższej wysokości, a jedynie do prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów (wyrobach akcyzowych). Powyższe oznacza, iż dłużnik niepowiadomiony w terminie o wysokości długu celnego, nie ponosi odpowiedzialności za ten dług. Organy podatkowe nie mają więc możliwości pobrania należności celnych, a co za tym idzie obie decyzje w niniejszej sprawie naruszają przepisy prawa" należy wyjaśnić, że w przedmiotowej sprawie, towar został dopuszczony do obrotu w dniu [...] lutego 2006 r. czyli termin do powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego upłynął 3 lata później. Okoliczność ta jednak nie stanowi przeszkody do merytorycznego rozpoznania sprawy w celu określenia elementów kalkulacyjnych na potrzeby określenia kwoty akcyzy, co wynika z przepisów art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, który stanowi, iż jeżeli, zgodnie z przepisami celnymi powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych, naczelnik urzędu celnego może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia kwoty akcyzy z tytułu importu wyrobów akcyzowych oraz podatku od towarów i usług. Podobnie reguluje tę kwestię art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 4 Ordynacji podatkowej obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Ustawy podatkowe - to m.in. ustawy dotyczące podatków, a w niniejszej sprawie taką ustawą jest ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym oraz ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Wynikiem powstania obowiązku podatkowego, zgodnie z art. 5 Ordynacji podatkowej, jest powstanie zobowiązania podatkowego - tzn. skonkretyzowanego zobowiązania podatnika do zapłacenia (w tym przypadku na rzecz Skarbu Państwa), podatku w wysokości w terminie oraz w miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. Organ celny może zarówno przed zwolnieniem towaru jak i w wyniku kontroli po zwolnieniu towaru do obrotu, sprawdzić prawidłowość kwoty podatku obliczonego i wykazanego przez podatnika w zgłoszeniu celnym. W przypadku zaistnienia i stwierdzenia nieprawidłowości polegających na tym, że kwota podatku została wykazana przez podatnika nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym opodatkowaniu akcyzą podlegają eksport i import wyrobów akcyzowych. W imporcie wyrobów akcyzowych obowiązek podatkowy powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym). Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. import towarów. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 (art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług). Zobowiązaniem podatkowym - w myśl art. 5 Ordynacji podatkowej - jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku w wysokości, w terminie oraz miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług opiera się na zasadzie samoobliczenia zobowiązania przez podatnika, bez wydawania w tym zakresie konstytutywnych (ustalających) decyzji. W proces konkretyzacji obowiązku podatkowego organy włączają się tylko w tym przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalą, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części należnego podatku albo, że wysokość należnego i prawidłowego zobowiązania jest wyższa niż wskazana w zgłoszeniu celnym przez podatnika. W takich sytuacjach organ celny jest zobowiązany do wydania deklaratoryjnej decyzji podatkowej określającej w prawidłowej kwocie zobowiązanie podatkowe (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej). Stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. W myśl art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług jeżeli, zgodnie z przepisami celnymi, powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych, naczelnik urzędu celnego może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów. Należy także zauważyć, iż stanowisko to zostało potwierdzone w orzecznictwie sądowoadmmistracyjnym (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 września 2008 r. sygn. akt III SA/GI 902/08). W orzeczeniu tym stwierdził, iż z przepisu art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług jednoznacznie wynika, że w sytuacji gdy powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, możliwe jest dla potrzeb prawidłowego określenia podatku z tytułu importu towarów, samodzielne określenie tych elementów w ramach postępowania podatkowego przez działającego w charakterze organu podatkowego naczelnika urzędu celnego. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja ma miejsce. Z uwagi na upływ terminu przedawnienia określonego w art. 221 ust. 3 WKC, organ I instancji ze względów formalnych nie miał prawnych możliwości określenia prawidłowej wysokości należności celnych mimo, iż w sprawie istniały podstawy do zakwestionowania wysokości kwoty długu celnego od sprowadzonego przez Stronę towaru, w związku z nieprawidłową klasyfikacją taryfową, co miało wpływ na wysokości podatku od towarów i usług. Zgodnie z przepisami art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania towaru w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W związku z powyższym zarzut Skarżącego odnośnie błędnego zastosowania art. 38 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 22 ust 2 ustawy o podatku akcyzowy należy uznać za bezzasadny. Pełnomocnik Strony podnosi również zarzut, iż prezentowana przez organy obu instancji wykładnia art. 22 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, jak i art. 38 ust 2 ustawy o podatki od towarów i usług sprowadzająca się do przyjęcia, że przepisy te poddają przedawnienie, wskazanych w nich długów ogólnym regułom wynikającym z przepisów ordynacji podatkowej (tj. przedawnieniu 5-cioletniemu liczonemu do końca roku kalendarzowego, w którym powstało zobowiązanie podatkowe), skutkuje tym, że przepisy te są niezgodne z art. 221 WKC. Skoro tak, to przepisy te w ogóle nie powinny zostać zastosowane w sprawie. Odnosząc się do tego zarzutu należy odwołać się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zajętego w wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 86/11 w którym dostrzeżono, iż brzmienie art. 221 ust. 3 WKC, który stanowi, że zawiadomienie dłużnika o długu celnym nie może nastąpić po upływie 3 lat, od dnia powstania długu celnego, organy celne, pozbawione zostały możliwości określenia wysokości długu celnego. Mimo to, nie zostały jednak pozbawione możliwości wydania decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym i podatku VAT z tytułu importu wyrobu akcyzowego, które to uprawnienie zostało przewidziane w przepisie art. 22 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym i analogicznie brzmiącym przepisie art. 38 ust. 2 o podatku od towarów i usług. W kwestii naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne należy wskazać, iż w niniejszej sprawie organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2011 r. określił kwotę zobowiązania w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług. Jednocześnie wezwał stronę do uiszczenia niedoboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego należnego z tytułu importu towaru. Dyrektor Izby Celnej w W. kierując się linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego (wyrok z dnia 17 sierpnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 616/06, wyrok z dnia 26 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 209/06) trafnie przyjął, iż zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. w postępowaniu podatkowym organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa jedynie wysokość zobowiązania podatkowego. Powyższa regulacja oznacza, iż rozstrzygnięcie w zakresie odsetek za zwłokę, zawarte w decyzji określającej podatek, wykracza poza zakres powołanego wyżej art. 21 § 3. Organy podatkowe weryfikując działania podatnika dokonują naliczenia zrealizowanych przez niego wpłat na poczet zaległości podatkowych (art. 62 § 4 Ordynacja podatkowej). W takim przypadku ma bowiem zastosowanie art. 55 § 2 tejże ustawy określający reguły rozliczenia dokonanej wpłaty na kwotę zaległości podatkowych i kwotę odsetek. Konsekwencją nie naliczenia podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego w prawidłowej wysokości jest obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę liczonych od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku (art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe. Z brzmienia tego przepisu należy wywieść zasadę, iż odsetki od zaległości podatkowej nalicza i uiszcza podatnik. W związku z powyższym uznać należy iż, zawarta w uzasadnieniu decyzji organu I instancji informacja dotycząca odsetek od zaległości podatkowych nie stanowi rozstrzygnięcia omawianej kwestii. W niniejszej sprawie podatnik, na skutek błędnie określonej podstawy opodatkowania, wykazał w zgłoszeniu i wpłacił kwotę podatku VAT i podatku akcyzowego niższą od prawnie należnej. W tej sytuacji, określona w decyzji organu I instancji kwota podatku VAT i podatku akcyzowego stanowiąca różnicę między podatkiem VAT i akcyzowym należnym z tytułu importu spornych towarów a podatkiem uiszczonym stała się zaległością podatkową. Kwota ta bowiem nie została uiszczona w terminie płatności określonym dla tego zobowiązania podatkowego. W stanie prawnym obowiązującym w dacie zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, stosownie do treści art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Dług celny w przywozie zgodnie z art. 209 § 2 Kodeksu celnego, powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. Zatem w imporcie towarów obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa, z chwilą objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym (vide wyrok NSA z 24 kwietnia 2001 r. sygn. akt III S.A. 2845/99). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji Podatkowej poprzez nieodniesienie się organu II instancji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącego z dnia [...] listopada 2011 r., w tym w szczególności do zarzutu naruszenia zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez udzielenie Skarżącemu w 2006 r. informacji, iż podstawą uznania samochodu za kolekcjonerski jest decyzja [...] konserwatora zbytków sporządzonej na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy, a następnie po upływie 5 lat od dnia zgłoszenia celnego (tj. w 20 11 r.) wszczęcie postępowania podatkowego i wydanie zaskarżonej decyzji, z której wynika, iż samochód osobowy będący przedmiotem decyzji (M., nr nadwozia [...] rok produkcji [...]) należy zauważyć, iż realizacja zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych wyrażona w art. 121 Ordynacji podatkowej uzależniona jest również od staranności osób dokonujących zgłoszeń celnych. Przepisy prawa celnego nie nakładają na organy celne obowiązku badania cech i właściwości importowanego towaru w momencie ich zgłoszenia do procedury swobodnego obrotu. Regulacja prawna zawarta w art. 78 ust. 2 i ust. 3 WKC przyznaje organom celnym uprawnienia do kontroli celnej zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym jak również określa skutki prawne jakie są następstwem tych ustaleń wynikających z przeprowadzonej kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów. Powyższa regulacja daje więc organowi celnemu możliwość podjęcia czynności zmierzających do zweryfikowania danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz podjęcia działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego po zwolnieniu towaru. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 pkt 17 WKC "zgłoszenie celne" to czynność poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób zamiar objęcia towaru określoną procedura celną. Jednocześnie należy wyjaśnić, że zgłoszenie celne stanowi deklarację wiedzy zgłaszającego odnośnie zgłaszanego towaru. Obejmuje ono rodzaj zgłaszanego towaru, jego ilość, wartość pochodzenie oraz klasyfikację taryfową. Organy celne zasadniczo zobowiązane do weryfikacji zgłoszenia celnego, co oznacza, że obowiązkiem organu jest jedynie stwierdzenie, czy towar może zostać objęty wnioskowaną procedurą. Natomiast obowiązkiem zgłaszającego jest prawidłowe wypełnienia formularza SAD, poprzez m.in. wpisanie właściwego kodu TARIC importowanego towaru oraz stawki celnej. Należy podkreślić, iż organy celne przyjmując w dniu [...] lutego 2006 r. zgłoszenie celne na podstawie, którego został zgłoszony do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towar w postaci samochodu osobowego marki M. z [...]r., działały na podstawie przepisów prawa, a nie praktyki uznawania pojazdów za kolekcjonerskie (nie stanowi ona prawa). Nie ulega wątpliwości, że w dniu [...] lutego 2006 r., czyli w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru w postaci samochodu osobowego marki M. z [...]r. klasyfikacja pojazdów kolekcjonerskich opierała się na brzmieniu pozycji 9705, uwadze 4A do działu 97 Nomenklatury Scalonej Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L 286 z dnia 28 października 2005 r.) oraz na Notach wyjaśniających do CN opublikowanych w Dz. U. WE C 50/1 z dnia 28 lutego 2006 r. a także orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartych w wyrokach Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartych w wyrokach ETS C-280/84 (Daiber) oraz C-259/97 (Clees). Informację dotyczącą obowiązujących przepisów prawa wskazały w swoich decyzjach organy podatkowe obu instancji, przedstawiając w tym zakresie analizę wyżej wskazanych przepisów, co wynika z treści zaskarżonej decyzji. Dodatkowo należy podkreślić, iż przepisy celne obowiązujące zarówno w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego czyli [...] lutego 2006 r. jak i obecnie nie przewidują obowiązku przedstawienia Zaświadczenia [...] Konserwatora Zabytków. W wyroku z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 110/11 WSA w Gdańsku stwierdził, iż klasyfikując sporny samochód do odpowiedniego kodu CN, organ nie może kierować się wyłącznie zaświadczeniem [...] konserwatora zabytków. Niezbędne jest bowiem spełnienie przez towar warunków określonych w przepisach celnych. Trafne jest zatem stanowisko organów celnych, iż nie kwestionowały one w toku postępowania dowodu z przedstawionego zaświadczenia, a jedynie stwierdziły, iż inne są warunki wpisania pojazdu do rejestru pojazdów zabytkowych, a inne do zaklasyfikowania do kodu CN 9705 00 00. Spotkało się to z akceptacją NSA, który w wyroku z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt I GSK 1033/10 stwierdził, że nie ma znaczenia dla klasyfikacji pojazdu zaświadczenie [...] Konserwatora Zabytków, który uznał pojazd za zabytkowy. Przepisy unijne dotyczące klasyfikacji taryfowej definiują w sposób samodzielny kwestię określenia samochodu jako przedmiotu kolekcjonerskiego, a więc nie odwołują się w tym zakresie do przepisów prawa krajowego danego państwa członkowskiego. Pojęcie pojazdu kolekcjonerskiego na gruncie wspólnotowego prawa celnego nie musi być i nie jest tożsame z pojęciem pojazdu zabytkowego na gruncie przepisów krajowych. W związku z powyższym należy uznać przedmiotowy zarzut za bezzasadny. Dodatkowo wypada podkreślić, iż w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej stanowi, że w toku postępowania organy celne podejmują niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgromadzenia materiału dowodowego, zgodnie z zasadą zupełności materiału dowodowego określoną w art. 187 §1. Zasady wyrażone w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej formułują spoczywający na organie obowiązek zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, co służy poszukiwaniu prawdy obiektywnej. Ciężar dowodu z mocy tych artykułów spoczywa na organie celnym i jeżeli Strona przedłoży niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić, aż do uzyskania pewności co do istnienia określonego stanu faktycznego i prawnego. Wypełniając postanowienia art. 180 Ordynacji podatkowej, jako dowody w sprawie dopuszczone zostały wszystkie dokumenty, które miały znaczenie przy ustalaniu stanu faktycznego. Zatem w ocenie Sądu postępowanie prowadzone było prawidłowo, a wątpliwości dotyczące stanu towaru wyjaśnione. Ponadto, w przedmiotowej sprawie organy celne umożliwiły Stronie uczestnictwo w każdym stadium postępowania, w tym składanie dodatkowych dokumentów i wyjaśnień, a decyzję wydano po ustalenie stanu faktycznego importowanego towaru na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, po rozpatrzeniu wszystkich dowodów w ich wzajemnej łączności. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika Strony odnośnie naruszenia art. 187 § 3 oraz art. 188 Ordynacji Podatkowej polegającego na nieuwzględnieniu wniosku Skarżącego o przeprowadzeniu postępowania dowodowego dotyczącego praktyki w Urzędzie Celnym W. [...] w 2006 r. dotyczącej uznawania w tym czasie samochodów jako kolekcjonerskich wyłącznie na podstawie decyzji [...] konserwatora zabytków sporządzonej na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy oraz udzielania podatnikom informacji na temat powyższej praktyki, w tym w szczególności na przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka T. S. rzeczoznawcy certyfikowanego z listy Ministra Infrastruktury należy zauważyć, iż zgodnie z treścią przepisu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu może wystąpić Strona toczącego się postępowania. Zgodnie z przepisem art. art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzglednić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Żądanie Strony przeprowadzenia dowodu może być wniesione w każdym czasie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Jedynym ograniczeniem jest wydanie decyzji. Wniosek dowodowy powinien wskazać żądaną czynność dowodową. Żadanie przeprowadzenia dowodu na określoną okoliczność, powinno zawierać wskazanie tezy dowodowej i wspierające ją argumenty (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 359/04). Tylko bowiem w takim przypadku organ rozpatrujący wniosek dowodowy, będzie w stanie dokonać oceny zasadnosci żądania przeprowadzenia dowodu. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony w odwołaniu z dnia [...] listopada 2011 r. wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka T. S. rzeczoznawcy certyfikowanego z listy Ministerstwa Infrastruktury na okoliczność stosowanej praktyki uznawania pojazdów za kolekcjonerskie w oparciu o opinię [...] Konserwatora Zabytków. W niniejszej sprawie [...] Konserwator Zabytków w zaświadczeniu z dnia [...] lutego 2006 r. stwierdził, że samochód osobowy marki M. z [...] r. nr nadwozia [...] będący przedmiotem zakupu Pana S. K. zam. ul. [...],[...] jest pojazdem posiadającym wartości kolekcjonerskie i historyczne zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d – ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zatem pojazd został uznany za kolekcjonerski zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opieki nad zabytkami czego organ celny nigdy nie kwestionował. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. [...] Konserwator Zabytków dostrzegł, iż organami posiadającymi kompetencje do orzekania w przedmiocie zaklasyfikowania danego towaru do kodu CN 9705 00 00 Wspólnej Taryfy Celnej są wyłącznie organy celne. Organ celny prowadzi w tym zakresie samodzielne postępowanie wyjaśniające i nie jest związany oceną organu konserwatorskiego. Tym samym przesłuchanie światka T. S. nie przyczyniłoby się do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w takiej sytuacji zachodziłyby podstawy do przeprowadzenia tego dowodu. Jednocześnie należy podkreślić, iż organy podatkowe trafnie nie kwestionują tego, iż do zgłoszenia celnego zostało złożone jako załącznik zaświadczenie z dnia [...] lutego 2006 r. [...] Konserwatora Zabytków, zgodnie z którym samochód marki M. z [...]r. będący przedmiotem zakupu Pana S. Kl. jest pojazdem posiadającym wartości kolekcjonerskie i historyczne zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d. – ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej jest chybiony gdyż zgodnie z treścią ww. przepisu organy podatkowe powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Wskazać należy, że istotą zasady przekonywania stron wyrażoną w powołanym przepisie jest ujawnienie przez organ stanowiska co do oceny wartości dowodowej zebranych środków dowodowych, jak i ich oceny prawnej. W niniejszej sprawie organy podatkowe obu instancji przed wydaniem decyzji oceniły wartość dowodową zgromadzonych środków dowodowych i na tej podstawie dokonały własnych końcowych ustaleń dotyczących stanu faktycznego i prawnego sprawy. Należy zaznaczyć, iż w decyzji organów obu instancji wskazano przyczyny, dla których samochód osobowy marki M. z [...]r. nie został uznany za kolekcjonerski. Odniesiono się również do przedłożonego do zgłoszenia celnego dokumentu w postaci zaświadczenia z dnia [...] lutego 2006 r. [...] Konserwatora Zabytków oraz wskazano obowiązujące w dniu dopuszczenia do obrotu przedmiotowego samochodu przepisy, na podstawie których pojazd ten mógłby zostać uznany za kolekcjonerski. Uwzględniając powyższe należało – stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. – orzec jak w sentencji wyroku.