V SA/Wa 415/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA - Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi W. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi Zgodnie z zarządzeniem z dnia 24 lutego 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi przez wykazanie, iż spełnia wymogi dla pełnomocnika procesowego określone w art. 35 § 1 p.p.s.a. oraz złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej W.J. (podpisanego przez skarżącego) przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, albo osobiste podpisanie skargi oraz odpisu skargi dla uczestnika przez stronę skarżącą W. J. i odesłanie po podpisaniu do Sądu. Korespondencja zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych, została doręczona w dniu 18 marca 2010 r. Pismem z dnia 22 marca 2010 r. D. A. wniosła o przedłużenie terminu do złożenia pełnomocnictwa albowiem skarżący przebywa w S. i nie ma możliwości aby w tak krótkim terminie przedstawić dokument pełnomocnictwa. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 25 marca 2010 r. D. A. została poinformowana, że termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi, określony w art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jest terminem ustawowym, nie może być przedłużony ani skrócony. Natomiast w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu na ogólnych zasadach (art. 86-89 p.p.s.a.). D. A. została poinformowana również o tym, że stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pismem z dnia 13 kwietnia 2010 r. (data nadania pocztowego) D.A. wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Do ww. D. A. załączyła podpisaną skargę oraz pełnomocnictwo. Wobec niewykazania przez D. A., że spełnia ona wymogi z art. 35 p.p.s.a. umożliwiające bycie pełnomocnikiem strony w postępowaniu sądowym zgodnie z zarządzeniem z dnia 5 maja 2010 r., wezwano skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w terminie dwóch miesięcy, pod rygorem odrzucenia skargi oraz wezwano skarżącego do osobistego podpisania w terminie 7 dni wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi oraz do uprawdopodobnienia przyczyn usprawiedliwiających uzupełnienie tych braków w terminie. W piśmie z dnia 29 maja 2010 r. skarżący wskazał, że charakter jego pracy zawodowej związany jest z dłuższymi wyjazdami do wielu krajów UE przez co brakuje mu kontaktu z jego pełnomocnikiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W uzasadnieniu wniosku skarżący, jako przyczynę uchybienia terminu wskazał, że charakter jego pracy zawodowej związany jest z dłuższymi wyjazdami do wielu krajów UE przez co brakuje mu kontaktu z jego pełnomocnikiem. W tym miejscu należy zważyć, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). Zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (w tym pełnomocników) w pełni ją obciążają, a to z kolei oznacza, że niezachowanie terminu przez jej pełnomocnika równoznaczne jest z zaniechaniem samej strony (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2006r., sygn. akt II FZ 386/06, LexPolonica nr 418132). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 roku, sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). W ocenie Sądu skarżący - wbrew treści art. 87 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu, to jest nie wykazał aby po jego stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazać należy, że skarżący nie wykazał w treści rozpoznawanego wniosku, z jakich przyczyn kontakt z pełnomocnikiem był niemożliwy. Skarżący wyjaśnił jedynie, że charakter jego pracy zawodowej związany jest z dłuższymi wyjazdami do wielu krajów UE przez co brakuje mu kontaktu z jego pełnomocnikiem. Skarżący we wniosku nie wskazał na żadne wyjątkowe okoliczności uniemożliwiające kontakt z pełnomocnikiem. Tym samym, w ocenie Sądu, okoliczności podane w rozpoznawanym wniosku nie stanowiły przeszkody w uzupełnieniu braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Rzeczą strony i jej pełnomocnika jest ustanowienie takich zasad współdziałania w ramach łączącego ich stosunku pełnomocnictwa, aby zobowiązania Sądu wykonywać w sposób prawidłowy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych i z tej przyczyny, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosku o przywrócenie terminu nie uwzględnił orzekając jak w sentencji postanowienia.