V SA/Wa 415/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi W.J.P. R. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia - umorzyć postępowanie sądowe w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi - Zgodnie z zarządzeniem z dnia 24 lutego 2010r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi przez wykazanie, iż spełnia wymogi dla pełnomocnika procesowego określone w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej "p.p.s.a.") oraz złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej W. J. P. R. (podpisanego przez skarżącego) przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, albo osobiste podpisanie skargi oraz odpisu skargi dla uczestnika przez stronę skarżącą W. J. P.R. i odesłanie po podpisaniu do Sądu. Korespondencja zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych, została doręczona w dniu 18 marca 2010r. Pismem z dnia 22 marca 2010r. D. A. wniosła o przedłużenie terminu do złożenia pełnomocnictwa. Wskazała, że skarżący przebywa w S. i nie ma możliwości, aby w tak krótkim terminie przedstawić dokument pełnomocnictwa. W odpowiedzi na powyższe Sąd poinformował D. A., że termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi, określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym, nie może być przedłużony ani skrócony. Natomiast w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu na ogólnych zasadach (art. 86-89 p.p.s.a.). D. A. została poinformowana również o tym, że stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pismem z dnia 13 kwietnia 2010r. D. A. wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Załączyła skargę podpisaną własnoręcznie prze stronę skarżącą oraz pełnomocnictwo. Wobec niewykazania przez D. A., że spełnia ona wymogi z art. 35 p.p.s.a. umożliwiające bycie pełnomocnikiem strony w postępowaniu sądowym zgodnie z zarządzeniem z dnia 5 maja 2010r., wezwano skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w terminie dwóch miesięcy, pod rygorem odrzucenia skargi oraz wezwano skarżącego do osobistego podpisania w terminie 7 dni wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi oraz do uprawdopodobnienia przyczyn usprawiedliwiających uzupełnienie tych braków w terminie. Przy piśmie z dnia 29 maja 2010r. skarżący nadesłał własnoręcznie podpisany wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi oraz wskazał, że charakter jego pracy zawodowej związany jest z dłuższymi wyjazdami do wielu krajów UE, przez co brakuje mu kontaktu z jego pełnomocnikiem. Postanowieniem z 7 października 2010r. sygn.akt VSA/Wa 415/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W ocenie Sądu skarżący, wbrew treści art. 87 § 2 p.p.s.a., nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu, to jest nie wykazał, aby po jego stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W wyniku rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 12 kwietnia 2011r. sygn.akt II OZ 266/11 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Sąd II instancji wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż zgodnie z art. 6 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach zaniedbań. Chodzi przy tym o wskazówki dotyczące tego, jakie czynności procesowe powinny zostać w sprawie podjęte, w jaki sposób i w jakim terminie powinny zostać usunięte stwierdzone przez sąd wadliwości w tych czynnościach, jakie są następstwa nieusunięcia tych braków w terminie oraz jakie skutki prawne pociągnie za sobą podjęcie tych czynności (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 70/06). Jak wynika z akt sądowych Sąd I instancji zarządzeniem z dnia 24 lutego 2010 r. wezwał pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi przez wykazanie, iż spełnia wymogi dla pełnomocnika procesowego określone w art. 35 § 1 p.p.s.a. oraz złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej W. J. P. R. (podpisanego przez skarżącego) przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi albo osobiste podpisanie skargi oraz odpisu skargi dla uczestnika przez stronę skarżącą W. J. P. R. i odesłanie po podpisaniu do Sądu. Z analizy powyższego zarządzenia wynika, iż Sąd I instancji nie podał stronie pełnej informacji co do terminu, w której ma ona wykonać zobowiązanie sądu. Nie wskazał bowiem od jakiego zdarzenia przedmiotowy siedmiodniowy termin należy liczyć. Wobec powyższego stwierdzić należy, że WSA nie udzieliwszy powyższej wskazówki, nie zapewnił w pełny sposób rzetelności postępowania sądowego a brak pouczenia strony co do powyższej kwestii nastąpiło z uchybieniem przepisu art. 6 p.p.s.a. Okoliczność powyższa mogła mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji, wobec okoliczności niepełnego pouczenia strony, określi, czy wskazany w zarządzeniu z dnia 24 lutego 2010r. siedmiodniowy termin rozpoczął dla niej bieg i w oparciu o powyższy wniosek nada właściwy kierunek dalszemu postępowaniu w sprawie. Natomiast w razie uznania przez Sąd I instancji, iż termin powyższy otworzył się dla strony skarżącej Sąd ten przeprowadzi ocenę uprawdopodobnienia winy strony bądź jej braku również w kontekście wymiaru terminu na dokonanie wskazanej czynności (7 dni) oraz okoliczności, iż skarżący mieszka i pracuje zagranicą. Rozpoznając ponownie wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając ponownie wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011r. sygn.akt II OZ 266/11. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż wskazany w zarządzeniu z dnia 24 lutego 2010r. siedmiodniowy termin, wobec niepełnego pouczenia strony skarżącej, nie rozpoczął dla niej biegu. A zatem należy uznać, iż dokumenty stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi zostały nadesłane w terminie. Sąd wyjaśnia, iż pomiędzy wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi a zachowaniem terminu do ich usunięcia istnieje ścisły związek, gdyż w razie stwierdzenia, że braki formalne skargi zostały uzupełnione w terminie, bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania i orzekanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Postępowanie w sprawie z wniosku o przywróceniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, gdy strona nie uchybiła terminowi do dokonania tej czynności, podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (v. post. NSA z 8.12.2004r., OZ 841/04, niepubl.). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.161 §1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.