V SA/Wa 4303/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne uchyla zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2012r., znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...], po rozpatrzeniu zażalenia H. S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] sierpnia 2012r., nr [...], w sprawie uznania zarzutów strony za nieuzasadnione – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] prowadził postępowanie egzekucyjne wobec H. S. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] z dnia [...] lutego 2012r. wystawionych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], obejmujących należność z tytułu grzywny w celu przymuszenia, kosztów upomnienia i opłat egzekucyjnych, na łączną kwotę 35,528.40 zł należności głównej. Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2012r., nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z zaopatrzenia emerytalnego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...]. Odpisy w/w tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono zobowiązanej w dniu 26 marca 2012 r. Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 22 marca 2012 r. Pismem z dnia 30 marca 2012 r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował o przyjęciu przedmiotowego zajęcia do realizacji. Na dzień sporządzenia postanowienia przez organ I instancji dłużnik zajętej wierzytelności przekazał kwotę w wysokości 1.356,32 zł, która została zaksięgowana na koszty egzekucyjne prowadzonego postępowania. Zobowiązana pismem z dnia 30 marca 2012 r. wniosła zarzuty dotyczące prowadzonej egzekucji na podstawie w/w tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu pisma wskazała, że od przedmiotowych tytułów wykonawczych w dniu 29 lutego 2012 r. zostało złożone odwołanie do Sądu Administracyjnego. Ponadto poinformowała, że sprawa jej nie dotyczy, ponieważ "nie jest inwestorem". W związku z wniesieniem zarzutów, organ egzekucyjny zgodnie z art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], jako wierzyciela, o zajęcie stanowiska w zakresie złożonych zarzutów. Postanowieniami z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] oraz [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], jako wierzyciel uznał zarzuty strony za nieuzasadnione, stwierdzając, że nie znajdują one pokrycia w żadnym z punktów wymienionych w art. 33 ustawy egzekucyjnej, gdyż nie dotyczą prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego i ograniczają się do podważania zasadności wydania decyzji z dnia [...] września 2000 r., nr [...] nakładającej obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalno-gospodarczego, znajdującego się na działce nr ew. [...], obręb [...],[...] od strony ul. [...] w [...] oraz decyzji z dnia [...] września 2000 r., nr [...] nakładającej obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie postawionego kontenera o wymiarach 2,50m x 6,00m i wysokości 3,00m, bez wymaganego prawem zgłoszenia, znajdującego się na działce nr ew. [...], obręb [...], KW-[...] od strony ul. [...] w [...]. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] poinformował, że zobowiązana nie skorzystała z przysługującego prawa wniesienia zażalenia na w/w postanowienia, tym samym stały się ostateczne. Biorąc pod uwagę stan faktyczny, regulacje prawne oraz stanowisko wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012r., nr [...] uznał zarzuty Strony za nieuzasadnione. Na skutek wniesionego przez H. S. odwołania, zapadło opisane na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) czyli Dyrektora Izby Skarbowej, nie stwarza podstawy do kontroli stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów (art. 34 § 1 powołanej ustawy). Wobec tego Dyrektor Izby Skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażanego przez wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tak więc skoro wierzyciel uznał zarzuty za nieuzasadnione, a jego stanowisko mimo przysługującego prawa odwołania, nie zostało zaskarżone, to organ egzekucyjny nie będąc uprawnionym do kwestionowania wydanego przez wierzyciela rozstrzygnięcia, zobowiązany jest do dalszego prowadzenia egzekucji. H. S. wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną następnie pismem z dnia 24 czerwca 2013 r., zarzucając mu naruszenie art. 33 pkt 4 i 7 u.p.e.a. Podniosła, że nie ma nic wspólnego z samowolą budowlaną. W jej ocenie opieranie się na decyzji z dnia [...] września 2000 r. i upomnieniu z dnia [...] lutego 2001 r., jest błędem, ponieważ zostały one unieważnione postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2001 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 14/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że jedną z zasad postępowania egzekucyjnego określonych w u.p.e.a. jest ograniczenie kompetencji organu egzekucyjnego do badania wyłącznie dopuszczalności egzekucji administracyjnej z wyłączeniem oceny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Innymi słowy na etapie postępowania egzekucyjnego nie jest możliwa ponowna weryfikacja prawidłowości (słuszności) nałożonego nakazu rozbiórki. Organ administracyjny podejmuje działania i stosuje środki przewidziane w u.p.e.a., celem wyegzekwowania ciążącego na zobowiązanym obowiązku (nakazu) wymienionego w tytule wykonawczym. Środkiem prawnym zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej są zarzuty, mające na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego w zakresie prawidłowości samego postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu do postępowania egzekucyjnego mogą być tylko i wyłącznie ściśle określone okoliczności, których zamknięty katalog określony został w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego, co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, Sąd I instancji uznał za zasadne stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Skoro zatem w dniu wydawania zaskarżonego postanowienia w obiegu prawnym istniało ostateczne stanowisko wierzyciela stwierdzające, że zarzuty strony są nieuzasadnione, to organ odwoławczy nie mógł nie uwzględnić tego stanowiska przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 33 pkt 4 u.p.e.a., Sąd I instancji wyjaśnił, że tytuły wykonawcze wystawiono prawidłowo na skarżącą, bo to ona jest zobowiązana do wykonania rozbiórki w świetle ostatecznych decyzji z dnia [...] września 2000 r. i [...] września 2000 r. Sąd podkreślił, że na tym etapie postępowania organ egzekucyjny jest związany treścią decyzji, która jest podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny nie może również zmierzać do ustalenia, kto jest zobowiązany do rozbiórki, byłoby to bowiem badanie zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego. W okolicznościach niniejszej sprawy pomiędzy treścią tytułu wykonawczego, a treścią orzeczenia będącego podstawą jego wystawienia nie istnieje rozbieżność, co do imienia oraz nazwiska osoby zobowiązanej, a tylko taka sytuacja wypełnia przesłanki uznania, że w sprawie wystąpił błąd, co do osoby zobowiązanej, o którym mowa w art. 33 pkt 4 u.p.e.a. Za błędny Sąd I instancji uznał ponadto zarzut z art. 33 pkt 7 u.p.e.a., stwierdzając, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2001 r., na które powołuje się skarżąca, wstrzymuje wykonanie decyzji z dnia [...] września 2000 r. nakładającej obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku, a zatem okoliczności te dotyczą zasadności wydania decyzji merytorycznej i jako takie nie mogą być przedmiotem rozpoznania w sprawie. Ponadto zarzut ten nie został podniesiony przez skarżącą w trakcie postępowania egzekucyjnego. H. S. zaskarżyła wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 14/13 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015 r. wydanym w sprawie o sygn.. akt II GSK 2316/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji nie rozpatrzył i nie uwzględnił wszystkich okoliczności, mogących świadczyć o tym, że podniesione zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są uzasadnione. W ocenie NSA Sąd ograniczył się w zasadzie do powtórzenia za organem egzekucyjnym, że ten organ jest związany stanowiskiem wierzyciela co do zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, nie może więc zmierzać do ustalenia, kto jest obowiązany do rozbiórki obiektu budowlanego. H. S. nie kwestionowała natomiast stanowiska wierzyciela uznającego jej zarzuty za nieuzasadnione. Tym samym Sąd uznał się również zwolniony od merytorycznego odniesienia się do kwestii, czy obowiązek dokonania rozbiórki ciąży na wnoszącej skargę kasacyjną. Sąd kasacyjny zauważył, że przepisy prawa (w szczególności ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie ograniczają kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych w sprawach z zakresu postępowania egzekucyjnego w administracji. W szczególności nie wyłączają stosowania w tych sprawach art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a. Takiego skutku wyłączającego nie można również łączyć z art. 34 u.p.e.a., który stanowi, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 - 5 tej ustawy, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Oznacza to, że jedynie organ egzekucyjny nie może zakwestionować stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów. Stanowisko wierzyciela jest tylko jego oceną zasadności zarzutów i zarazem materiałem dowodowym w sprawie dotyczącej zarzutów, natomiast orzekanie co do ich zasadności należy do organu egzekucyjnego. Postanowienie wierzyciela o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione nie korzysta z domniemania mocy obowiązującej, właściwego decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.) i dlatego nie jest wiążące (obowiązujące) poza relacją: wierzyciel - organ egzekucyjny. Sąd administracyjny ma zatem pełne kompetencje (a więc obowiązek) oceny wypowiedzi wierzyciela co do zarzutów, w ramach sprawy ze skargi na postanowienie organu egzekucyjnego uznającego zarzuty za nieuzasadnione. NSA zwrócił uwagę, że w piśmie własnoręcznie sporządzonym z dnia 30 marca 2012 r. H. S. (osoba wówczas w wieku dziewięćdziesięciu czterech lat) wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego, formułując je w sposób opisowy: że "sprawa jej nie dotyczy, nie jest inwestorem". Należało to rozumieć, że jej zdaniem tytuł wykonawczy skierowano do niewłaściwej osoby. Potwierdza to treść skargi wniesionej do WSA w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2012 r., w sprawie uznania jej uznania jej zarzutów za nieuzasadnione, w której skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia art. 33 pkt 4 i 7 u.p.e.a. Dalej NSA wyjaśnił, że określony w art. 33 pkt 4 u.p.e.a. zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy nie tylko sytuacji, w której w tytule wykonawczym określono inną osobę, niż np. w decyzji administracyjnej, stanowiącej źródło egzekwowanego obowiązku. Dyspozycją tego przepisu należy również objąć przypadki, gdy osoba wskazana w tytule wykonawczym nie jest już zobowiązana do wykonania obowiązku, ponieważ przed wystawieniem tytułu wykonawczego egzekwowany obowiązek np. przeszedł na inny podmiot. Sąd kasacyjny podkreślił, że Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok (26 czerwca 2013 r.) w kilka miesięcy po wydaniu przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1080/12, w sprawie dotyczącej postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania przez H. S. i K. S. obowiązku rozbiórki budynku mieszkalno - gospodarczego, nałożonego decyzją z dnia [...] września 2000 r., a więc w sprawie wykonania tego samego obowiązku, którego dotyczy postępowanie egzekucyjne, będące przedmiotem rozpatrywanej sprawy. NSA zauważył też, że informacja o tym wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1080/12 znajduje się w aktach sądowych rozpatrywanej sprawy. Sąd uchylił wówczas postanowienie organu egzekucyjnego uznające zarzuty za nieuzasadnione. Podstawą tego rozstrzygnięcia były okoliczności wskazujące, że po stronie podmiotów zobowiązanych do wykonania obowiązku rozbiórki zaszły zmiany, m.in. wskutek dokonania przez H.S. w dniu [...] listopada 2008 r. aktu darowizny swoich udziałów w nieruchomości będącej przedmiotem obowiązku rozbiórki na rzecz A. S.. W związku z tym Sąd nakazał organowi egzekucyjnemu, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalił istnienie i okoliczności zmian w kręgu podmiotów zobowiązanych do wykonania rozbiórki. Wyrok Sądu jest prawomocny. Okoliczność ustalone w tym wyroku mogą wskazywać, że tytuł wykonawczy wystawiony w postępowaniu egzekucyjnym, którego dotyczy zaskarżony wyrok Sądu I instancji dotknięty jest błędem co do osoby obowiązanej do wykonania obowiązku. Sąd nie zajął się jednakże tą kwestią. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za częściowo uzasadnione, poza zarzutem naruszenia art. 33 pkt 7 u.p.e.a., ponieważ Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że skoro ten zarzut nie został podniesiony w postępowaniu egzekucyjnym, to nie mógł być objęty badaniem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uchylenie zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do takiej sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie . W ramach rozpoznawanej sprawy Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 2316/13. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż sąd rozpoznając skargę na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione ma prawo i obowiązek badać stanowisko wierzyciela, gdyż postanowienie wierzyciela o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione nie korzysta z domniemania mocy obowiązującej, właściwego decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.) i dlatego nie jest wiążące (obowiązujące) poza relacją: wierzyciel - organ egzekucyjny. Należy też zważyć, że wyrokiem z 21 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1080/12 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], uznające za nieuzasadnione zarzuty K. S. wniesione w związku z wszczęciem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. postępowania egzekucyjnego, mającego na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji PINB [...] z dnia [...] września 2000 r. Nr [...], nakazującej H. i H. S. oraz K. S. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalno - gospodarczego znajdującego się na działce nr ew. [...], obr[...] KW - [...] od strony ul. [...] w [...]. WSA wskazał jednocześnie należy, iż dla prawidłowego przeprowadzenia egzekucji administracyjnej niezbędne jest prawidłowe ustalenie podmiotu zobowiązanego. Zgodnie z treścią art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym. WSA podkreślił, że niniejszej sprawie podstawą obowiązku jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] września 2000 roku, nakazująca H. i H. S. oraz K. S. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalno - gospodarczego znajdującego się na działce nr ew. [...], obr. [...] KW - [...] od strony ul. [...] w [...]. WSA nakazał organom, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustaliły istnienie i okoliczności zmian podmiotowych w kręgu podmiotów zobowiązanych oraz w przypadku potwierdzenia się wystąpienia tych zmian ich zakres. Powyższe doprowadzić ma do prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów zobowiązanych, przeciwko którym postępowanie powinno się toczyć. Zdaniem Sądu dopiero wówczas będzie możliwe prawidłowe odniesienie się do zarzutów złożonych przez K. S. do postępowania egzekucyjnego, w szczególności odnoszących się co do błędu osoby zobowiązanej. W ustaleniach kręgu podmiotów zobowiązanych nie można pominąć ustaleń co do istnienia następców prawnych zmarłego po dacie wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2000 roku H. S., z uwzględnieniem następstwa prawnego w zakresie dotyczącym egzekwowanego obowiązku. Powyższe orzeczenie jest prawomocne – Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30.12.2014 r. w sprawie II OSK 1360/13 oddalił skargę kasacyjną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Należy też wskazać, że również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawach o sygn.. akt VII SA/Wa 1083/12 i VII SA/Wa 1084/12 uchylił postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] i [...]oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji , wymierzające H. S. i K. S. grzywny w celu przymuszenia. Podstawą uchylenia powyższych orzeczeń były także nieprawidłowości co do ustalenia kręgu osób zobowiązanych do wykonania rozbiórki. Należy podkreślić, iż sprawa niniejsza jest następstwem wydania powyższych postanowień – stanowiły one podstawę do wszczęcia egzekucji w sprawie niniejszej. Jest kwestią oczywistą, że oprócz tego że z chwilą wydania orzeczeń z [...] lutego 2013 r. przestała istnieć podstawa do prowadzenia egzekucji, to nadto skoro w wyżej opisanych sprawach prawomocne orzeczenia stwierdziły nieprawidłowości w ustaleniu kręgu osób zobowiązanych do wykonania rozbiórki, co w konsekwencji miało też wpływ na prawidłowość ukarania grzywną w celu przymuszenia , to w sprawie niniejszej również organ niedostatecznie zbadał kwestię zarzutu określonego w art. 33 pkt 4 u.p.e.a. Ponieważ , jak wyżej wspomniano prawomocnymi wyrokami tut. Sądu zostały uchylone postanowienia będące podstawą do wystawienia tytułów wykonawczych , to w sprawie niniejszej zachodzi konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Z tych względów Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a orzekł jak w wyroku .