V SA/Wa 4392/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że brak wstrzymania wykonania ww. decyzji może jej wyrządzić znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazano, iż zapłacenie nałożonej przez organy administracji celnej, kary pieniężnej naruszy w znacznym stopniu płynność finansową Spółki, która w roku 2014 poniosła stratę. We wniosku powołano orzecznictwo sądów administracyjnych, w których podjęto się wykładni art. 61 p.p.s.a. Pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. Spółka podtrzymała wniosek oraz rozszerzyła jego uzasadnienie. W ocenie Skarżącej, wykonanie decyzji spowoduje utratę płynności finansowej, a w konsekwencji konieczność wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Spółka wskazała, iż łączna kwota wymagalnych kar pieniężnych, nałożonych na Spółkę wynosi 1.224.000,00 zł. Ponadto, zaskarżona decyzja stanowi podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zaś oczywistym jest, że w razie sprzedaży egzekucyjnej majątku Spółki, jego odzyskanie będzie niemożliwe. Tym samym w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że w oparciu o zakwestionowana decyzję zostanie przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, którego skutkiem będzie pozbawienie skarżącej istotnych składników majątkowych. W piśmie przywołano te same co w skardze orzeczenia sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, zaś wstrzymanie jej wykonania możliwe jest na wniosek skarżącego, umotywowany okolicznościami świadczącymi o zachodzeniu jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przepis ten przewiduje mianowicie udzielenie stronie skarżącej, na czas postępowania sądowego, ochrony tymczasowej w razie, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie jednej ze wskazanych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Dokonując zatem oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd musi bazować na materiale dowodowym, który pozwoli na zajęcie stanowiska w powyższym zakresie. W przypadku - będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie - decyzji o nałożeniu kary pieniężnej konieczne jest odniesienie kwoty tejże kary do stanu materialnego strony skarżącej. Potrzebne są więc w tym celu aktualne i pełne dane o powyższym. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się sprawozdania finansowe za 2013 oraz 2014 r. Wynika z nich, że Spółka za obydwa wymienione lata poniosła stratę, która nadto uległa zwiększeniu z kwoty 149.368,31 za 2013 r. zł do kwoty 167.360,10 zł za 2014 r. Powiększeniu takiemu uległy także zarówno aktywa Spółki, jak i jej pasywa (o tożsamej wielkości) z kwoty 330.392,49 zł w 2013 r. do kwoty 536.474,30 zł w 2014 r. Należy jednak zaznaczyć, że strata sama w sobie nie jest okolicznością wystarczającą do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stanowi ona bowiem tylko różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w konkretnym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie jest natomiast tożsame z twierdzeniem, że dany podmiot gospodarczy nie dysponuje środkami finansowymi albo majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Strata nie stanowi także o powstaniu stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że może ona zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Poniesienie straty nie musi więc oznaczać końca działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Nie stało się tak również w przypadku Skarżącej. Z deklaracji na poczet podatku od towarów i usług za pierwszy i drugi kwartał 2015 r. (dołączonych m.in. do akt sprawy V SA/Wa 2541/15 i znanych Sądowi z urzędu) wynika bowiem, że Spółka dokonała dostawy towarów i świadczyła usługi na łączną kwotę odpowiednio: 679.992 zł i 548.733 zł, a zatem pomimo poniesionej straty pozostaje nadal w obrocie gospodarczym. Również z dokumentów dołączonych do sprawy V SA/Wa 2542/15 wynika, że Spółka kontynuowała prowadzenie działalności gospodarczej, uzyskując za pierwsze cztery miesiące 2015 r. przychód w wysokości 867.268,28 zł. W szczególności warto zwrócić uwagę na: 1) rachunek zysków i strat (k. 77 akt sądowych sprawy V SA/Wa 2542/15 ), gdzie wskazano, że w roku obrotowym 2015 r. – według stanu na dzień 30 kwietnia 2015 r. – Spółka wykazała zysk netto w wysokości 91.406,56 zł, 2) wyciągi z rachunku bankowego spółki za luty, marzec, kwiecień i maj 2015 r., z których wynika, że spółka dokonywała w każdym z tych miesięcy kilkudziesięciotysięcznych wpłat pieniężnych na swoje konto oraz wykonywała przelewy (w wysokości od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych) na rzecz swoich kontrahentów. W ocenie Sądu, Spółka nie uprawdopodobniła zatem jaką konkretną szkodę lub jakie konkretne trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej nałożonych kar pieniężnych. Podnieść należy, iż zarówno sama liczba wszczętych wobec Spółki postępowań, jak i wymierzone już Spółce kary pieniężne, nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc się z kolei do tych argumentów, które dotyczą uszczuplenia majątku Spółki z uwagi na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazać należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Natomiast ogólnikowe wskazanie na utratę płynności i zagrożenie likwidacją przedsiębiorstwa nie może być uznane za wykazanie, by zaszły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2016 r. o sygn. akt I FZ 590/15). Dlatego też orzeczono o odmowie wstrzymania wykonania wymienionej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Celnej, podstawę czego stanowił art. 61 § 3, § 5 p.p.s.a.