V SA/Wa 4481/15

PostanowienieWSA w Warszawie2018-10-05

Skład orzekający: sędzia WSA Arkadiusz Tomczak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga powinna zostać odrzucona z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego pomimo wezwania do jego uiszczenia?
Ratio decidendi
Skarga podlega odrzuceniu, jeżeli pomimo wezwania do uiszczenia należnego wpisu sądowego, skarżący go nie uiścił. Termin do uiszczenia wpisu nie został skarżącemu przywrócony. W związku z tym, na podstawie art. 220 § 3 PPSA, należało orzec o odrzuceniu skargi.
Stan faktyczny
Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało uznane za doręczone w dniu 15 grudnia 2015 r., a termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 22 grudnia 2015 r. Skarżący nie uiścił wpisu w zakreślonym terminie. Wnioski o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu oraz o przyznanie prawa pomocy zostały odrzucone. Następnie odrzucono również zażalenie skarżącego na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, a także kolejne zażalenia i wnioski.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) września 2015 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o odpowiedzialności za nieprawidłowości w realizacji umów oraz określającej przypadającą do zwrotu kwotę dotacji pobranej w nadmiernej wysokości postanawia: odrzucić skargę Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 listopada 2015 r. wezwano Z. T. (dalej jako "Skarżący" lub "Strona") do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca to wezwanie po dwukrotnym awizowaniu pod adresem zamieszkania skarżącego, a to w dniach 1 grudnia 2015 r. i 9 grudnia 2015 r., powróciła do Sądu jako niepodjęta w terminie. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 grudnia 2015 r. przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu uznano za doręczoną z dniem 15 grudnia 2015 r. A zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał z dniem 22 grudnia 2015 r. W zakreślonym terminie Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu 15 marca 2016 r. (data nadania) Skarżący złożył zażalenie na postanowienie z 19 lutego 2016 r. Wniósł również o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2016 r. referendarz sądowy tut. Sądu odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy. Postanowienie z dnia 17 czerwca 2016 r. uprawomocniło się, co umożliwiło nadanie przez Sąd dalszego biegu zażaleniu z 15 marca 2016 r. na postanowienie z 19 lutego 2016 r. Ponieważ do zażalenia nie załączono odpisu dla strony przeciwnej, na podstawie zarządzenia z 5 grudnia 2016 r. Skarżącego wezwano do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez złożenie jego odpisu. Również w dniu 5 grudnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału V zarządził wezwać Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Sądu w wysokości 100 zł. Strona nie uzupełniła braku formalnego zażalenia i nie uiściła wpisu, dlatego postanowieniem z 8 lutego 2017 r. tut. Sąd odrzucił jego zażalenie z 15 marca 2016 r. na postanowienie z 19 lutego 2016 r. Odpis postanowienia Skarżący odebrał w dniu 2 marca 2017 r. W dniu 9 marca 2017 r. (data pisma: 6 marzec 2017 r.) złożył zażalenie na postanowienie z 8 lutego 2017 r. odrzucające jego zażalenie z 15 marca 2016 r. z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego tj. nienadesłanie odpisu zażalenia dla strony przeciwnej oraz brak wpisu sądowego. W tym samym piśmie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia opłat sądowych oraz przywrócenie terminu do złożenia odpisu ("dodatkowych kopii") zażalenia z 15 marca 2016 r. W dniu 29 marca 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z 8 lutego 2017 r. oraz uzupełnienie zażalenia z datą: 6 marca 2017 r. W dniu 21 kwietnia 2017 r. Sąd poinformował Skarżącego, że jego zażalenie z dnia 9 marca 2017 r. (data pisma: 6 marca 2017 r.) na postanowienie z 8 lutego 2017 r. odrzucające zażalenie z 15 marca 2016 r. z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego tj. nienadesłanie odpisu zażalenia dla strony przeciwnej oraz nieuiszczenie wpisu sądowego zostało złożone w terminie i dlatego Sąd podejmie w sprawie zażalenia dalsze czynności procesowe. Postanowieniem z 27 kwietnia 2017 r. Sąd odrzucił wnioski o przywrócenie terminów. Następnie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 27 kwietnia 2017 r. wraz z wnioskiem o prawo pomocy. Zarządzeniem z 10 sierpnia 2017 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia. Skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z 15 listopada 2017 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia. Postanowieniem z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II GZ 10/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z 27 kwietnia 2017 r. Następnie postanowieniem z 24 lipca 2018 r. sygn. akt I GZ 231/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z 8 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 tekst jednolity ze zm) zwana dalej p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Jak wynika z powyższego skarżący w zakreślonym terminie nie uiścił wpisu od skargi. Termin ten nie został mu przywrócony. Dlatego też na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło