V SA/Wa 45/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - Sylwia Wojtkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi E.D. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie regulacji związanych z członkowstwem w Unii Europejskiej; oddala skargę Skarżący E. D. w dniu . grudnia 2004r. złożył w W. Oddziale Regionalnym Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania "Różnicowanie działalności rolniczej i zbliżonej do rolnictwa w celu zapewnienia różnorodności działań lub alternatywnych źródeł dochodów". Planowana inwestycja miała polegać na zakupie [...]. W dziale III wniosku "Charakterystyka prowadzonej działalności" nie za znaczył pola, że nieruchomość stanowi współwłasność lub jest przedmiotem współposiadania. Podał numer identyfikacji producenta rolnego "..." oraz "... ...",w polu "Powierzchnia użytków rolnych gospodarstwa rolnego w ha przeliczeniowych" podał "... – ..., ... – ...". Do wniosku dołączył zapytania ofertowe wystosowane przez S.. oraz odpowiedzi skierowane do tego podmiotu. Ponadto złożył m.in.: - kopię umowy nabycia przez E. D. oraz J. P. nieruchomości położonych we wsi [...] oraz 3 poświadczone odpisy z ksiąg wieczystych potwierdzające, że zostali wpisani jako właściciele lub współwłaściciele ( w przypadku nieruchomości w ... i ... ) nabytych tą umową nieruchomości - kopie umowy dzierżawy nieruchomości położonej we wsi M. zawartą pomiędzy Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa i S. jednej strony a wspólnikami spółki cywilnej S. z drugiej strony - kopię umowy spółki cywilnej S. zawartą pomiędzy M. O., E. D. i J. P. W dniu ....10.2005r. E. D. skierował do Agencji pismo , w którym wyjaśnił, iż wniosek o dofinansowanie projektu dotyczy gospodarstwa rolnego, które wchodzi w skład majątku spółki cywilnej S. Pismem z dnia ... listopada 2005 r. W. Oddział Regionalny Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa poinformował E. D., iż jego wniosek o dofinansowanie projektu złożony w ramach Działania "Różnicowanie działalności rolniczej i zbliżonej do rolnictwa w celu zapewnienia różnorodności działań lub alternatywnych źródeł dochodów" został odrzucony, gdyż wnioskodawca nie odpowiada definicji Beneficjenta określonej w Uzupełnieniu SPO Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich który mówi, że "beneficjentami działania 2.4 SPO mogą być osoby fizyczne ( rolnicy i domownicy ) oraz osoby prawne - podmioty wpisane do rejestru przedsiębiorców w KRS, których celem zgodnie z wpisem do tego rejestru jest prowadzenie działalności rolniczej i które prowadzą taką działalność z wykorzystaniem gospodarstw rolnego położonego na terytorium RP, będącego własnością tych podmiotów. Z załączonej natomiast do wniosku o dofinansowanie realizacji projektu dokumentacji wynika, iż projekt będzie realizowany w ramach spółki cywilnej, która nie mieści się w definicji Beneficjenta działania 2.4 SPO. Od powyższego rozstrzygnięcia wnioskodawca wniósł odwołanie do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż obecnym stanie prawnym spółka cywilna nie funkcjonuje jako odrębny podmiot – nie jest to osoba prawna ani ułomna osoba prawna. Jest to jedynie forma współpracy między wspólnikami, czyli umowa cywilnoprawna, uregulowana Kodeksie cywilnym, dotycząca wspólników. W obrocie cywilnoprawnym jednak spółka cywilna me ma zdolności prawnej ani zdolności do czynności prawnych. W stosunkach z innymi podmiotami występuje nie spółka jako całość, lecz jej poszczególni wspólnicy jako samodzielni przedsiębiorcy. Oznacza to, ze stronami wszelkich umów, zawieranych przez spółkę cywilną są jej wspólnicy, a nie spółka jako odrębny podmiot. W konsekwencji podmiotami wszelkich praw nabytych w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej stają się wspólnicy, a nie spółka. W ewidencji działalności gospodarczej ujawniana jest nie spółka, lecz poszczególni jej wspólnicy, którzy są odrębnie wpisani do ewidencji, a przy ich nazwiskach pojawia się adnotacja o tym, ze są wspólnikami spółki cywilnej. E. D. zwrócił też uwagę, że specyficzny sposób ukształtowane zostały kwestie majątku spółki cywilnej. Spółka jako że nie jest odrębnym podmiotem, nie może nabywać praw i obowiązków, wynikających z umów. Właścicielem majątku spółki nie jest więc spółka, lecz wspólnicy. Wszelkie składniki majątkowe, nabyte przez wspólników spółki cywilnej w toku jej działalności, nie stają się nie własnością spółki, lecz współwłasnością łączną wspólników. Współwłasność łączna polega na tym, że każdy ze wspólników jest współwłaścicielem całości rzeczy, a nie jej ułamka. Każdy więc może wykonywać prawo własności do całości rzeczy. Pismem z dnia ... marca 2006r. Prezes Agencji poinformował E. D., że jego odwołanie zostało rozpatrzone negatywnie. Organ wskazał, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 08.09.2004 r., ( Dz.U. Nr 207, poz. 2117 z późn. zm.) w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004 – 2006", w ramach Działania 2.4 "Różnicowanie działalności rolniczej...", pomoc może być udzielona osobie fizycznej, która prowadzi na własny rachunek działalność rolniczą jako posiadacz (samoistny albo zależny) gospodarstwa rolnego położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i opłaca podatek rolny. Natomiast podstawie załączonych do Wniosku o dofinansowanie dokumentów potwierdzających tytuł prawny do gospodarstwa rolnego stwierdzono, że wnioskodawca nie prowadzi działalności rolniczej na własny rachunek. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż korzyści z prowadzonej działalności rolniczej, w którą jest E.D. jest zaangażowany, dzielone na wszystkich wspólników. W ocenie Prezesa Agencji stan faktyczny tej konkretnej sprawy nie wskazuje, że wnioskodawca jako podmiot ubiegający się o dofinansowanie, prowadzi indywidualną działalność rolniczą. Dowodzą tego dodatkowo zapisy w umowie spółki cywilnej oraz uwzględnianie całego gospodarstwa stanowiącego majątek spółki cywilnej do wyliczenia żywotności ekonomicznej gospodarstwa rolnego. Prezes wskazał też, że planowana inwestycja będzie realizowana w ramach spółki cywilnej, gdyż wszystkie zapytania ofertowe i otrzymane oferty dotyczą właśnie spółki. Wskazuje to, że zobowiązanie polegające na zakupie przedmiotów projektu pozostaje w związku z działalnością spółki i będzie jej zobowiązaniem, a nie pojedynczej osoby fizycznej. Solidarna odpowiedzialność wspólników oznacza, że stroną czynności prawnej polegającej na zakupie maszyn i urządzeń będą zawsze wspólnicy, nawet jeśli zawiera je jeden ze wspólników. Organ zwrócił też uwagę, że dokumenty dotyczące wniosku o dofinansowanie, jak i umowy, czy wniosku o płatność np. faktury muszą dotyczyć jedynie tej osoby, która spełnia kryteria dostępu do pomocy. Nie mogą być akceptowane dokumenty wystawione na osobę, która nie będzie beneficjentem pomocy. Zdaniem Prezesa nie ma wpływu na rozstrzygnięcie o dofinansowaniu, czy rozpatrujemy wspólników spółki cywilnej czy spółkę cywilną, na które to rozróżnienie zwraca wnioskodawca uwagę w odwołaniu. Warunek dotyczący definicji beneficjenta oraz kryteria dostępu (oba te założenia łącznie) ma spełniać osoba składająca Wniosek o dofinansowanie. Od powyższego rozstrzygnięcia E. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P.. Wniósł o ponowne rozpoznanie jego wniosku i przyznanie mu dotacji. W uzasadnieniu skargi przyznał, że wniosek dotyczy gospodarstwa, które wchodzi w skład majątku spółki cywilnej "S.". Powtórzył też – prezentowany w odwołaniu – pogląd, iż w obecnym stanie prawnym spółka cywilna nie funkcjonuje jako samodzielny podmiot prawny, a jest to jedynie umowa cywilna regulująca formę współpracy między wspólnikami. Dlatego też w obrocie prawnym nie funkcjonuje spółka jako całość ale poszczególni wspólnicy jako samodzielni przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła o odrzucenie skargi , a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku wniosła o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia ... sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odrzucił skargę E. D. na "akt" Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... marca 2006 r. nr ..., dotyczący negatywnego rozpoznania odwołania skarżącego, co do odrzucenia jego wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacji i modernizacji sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" dokonanego "pismem" nr ... z dnia ... listopada 2005 r. przez Kierownika Obsługi Wniosków W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Sąd I instancji wskazał, że w zaskarżonym "akcie" przywołane zostały przepisy rozporządzenia z dnia 8 września 2004 r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" (Dz.U. Nr 207, poz. 2177 ze zm.), z zastrzeżeniem, że przepisy postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do trybu udzielania pomocy w ramach konkretnego Sektora Programu Operacyjnego. Uzasadniając odrzucenie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. powołał na wstępie treść art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz.U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.), zgodnie z którym - na podstawie uzupełnienia programu dokonuje się wyboru projektów i zawiera umowy o ich dofinansowanie z beneficjentami przez instytucję zarządzającą, instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucję pośredniczącą. Sytuacja, kiedy wydawana jest decyzja opisana w ustępie 7 art. 11 wskazanej ustawy nie odnosi się do przedmiotowej sprawy. Dalej Sąd I instancji przytoczył definicję beneficjenta, zawartą w art. 2 pkt 1 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, a następnie stwierdził, że przepisy rozporządzenia MRiRW z dnia 8 września 2004 r. zawierają "szczegółowe uregulowania" trybu udzielania pomocy przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ramach konkretnego Sektorowego Programu Operacyjnego oraz zwrócił uwagę na wydanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 19 października 2005 r. na podstawie art. 28 pkt 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju rozporządzenia w sprawie wzoru umowy o dofinansowanie projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania "Pilotażowy Program Leader +" (Dz.U. Nr 217, poz. 1838). Mając na wadze treść wskazanych przepisów, Sąd I instancji uznał, że rozpatrywanie wniosku o dofinansowanie i badanie prezentowanego projektu "ma charakter konkursowego wyboru w oparciu o ściśle ustalone w przepisach kryteria". Fakt, iż pozytywne rozpoznanie wniosku kończy się zawarciem umowy o dofinansowanie i badanie projektu z beneficjentem przez określoną instytucję zarządzającą, instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucję pośredniczącą "wskazuje jednoznacznie na cywilnoprawny charakter stosunku łączącego wnioskodawcę z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (analogicznie, jak w przypadku wyboru ofert przetargowych). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. jedynie akty, które mają charakter publicznoprawny mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Natomiast "czynności negocjacyjne poprzedzające zawarcie umowy cywilnoprawnej nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoływanej dalej jako p.p.s.a. lub ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji nie sposób uznać zaskarżony akt, będący de facto odmową zawarcia umowy cywilnoprawnej, z przyczyn formalnych za podlegający kontroli sądu administracyjnego. W skardze kasacyjnej od opisanego postanowienia, E. D. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. do ponownego rozpoznania . Postanowieniem z 29 maja 2007r. w sprawie o sygn. II GSK 12/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. Wskazał, że zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że podając podstawę prawną odrzucenia skargi, Sąd I instancji powołał się wprawdzie ogólnie na art. 58 § 1 p.p.s.a., ale następnie podał, że w myśl tego przepisu skargę należy odrzucić, jeżeli "z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne", co wprost odpowiada regulacji zawartej w pkt 6 art. 58 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji nie przedstawił jednak w istocie żadnej argumentacji uzasadniającej oparcie odrzucenia skargi na podstawie tego przepisu, co czyni zasadnym zarzut jego naruszenia. Przepis ten mógłby mieć bowiem zastosowanie jedynie w razie wykazania, że zachodzą "inne", tzn. w stosunku do określonych w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a., przyczyny niedopuszczalności skargi (np. z racji braku wyczerpania środków zaskarżenia zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a.). W ocenie NSA uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera wywodów, które można by uznać za przekonujące o wyłączeniu kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. NSA w szczególności zwrócił uwagę, iż rozstrzygnięcia w fazie poprzedzającej zawarcie umowy o dofinansowanie projektu (o której mowa w art. 26 ust. 5 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju) mają charakter administracyjny, wymagana jest staranna wykładnia przepisów łączących się z tym zagadnieniem. W jego ocenie wymogu tego nie spełnia zaskarżone postanowienie, którego uzasadnienie ogranicza się do zacytowania art. 11 ust. 5 i 7 a następnie 2 pkt 1 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju z pominięciem jednak istotnych w sprawie przepisów tej ustawy (art. 26 ust. 2), a także ogólnikowego odwołania do rozporządzeń Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 r. i z dnia 19 października 2005 r. NSA podniósł, że wprawdzie po wydaniu zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny podjął w składzie siedmiu sędziów uchwałę z dnia 22 lutego 2007 r. II GPS 3/06 rozstrzygającą rozbieżności w orzecznictwie dotyczące skomplikowanego niewątpliwie charakteru prawnego odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu w ramach innego działania, tzn. "Ułatwiania startu młodym rolnikom", ale również objętego Sektorowym Programem Operacyjnym "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" - kwalifikując to rozstrzygnięcie jako decyzję administracyjną, której podstawą prawną jest art. 26 ust. 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na podobny przebieg postępowania związanego z załatwianiem wniosków o dofinansowanie projektu, co do działania "Różnicowanie działalności rolniczej i zbliżonej do rolnictwa w celu zapewnienia różnorodności działań lub alternatywnych źródeł dochodów" objętego tym samym Sektorowym Programem Operacyjnym "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w niniejszej sprawie może być wykorzystana argumentacja, jaką przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale siedmiu sędziów. NSA podkreślił, że akcentuje ona dwuetapowość postępowania związanego z załatwianiem wniosków o dofinansowanie (art. 26 ust. 2 i 5 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju) i władczy charakter stanowiska o odrzuceniu wniosku podejmowanego w fazie poprzedzającej zawarcie umowy. Ponadto odnosząc się do znaczenia art. 11 ust. 7 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju w omawianej uchwale zaznaczono, że przepis ten odnosi się do sytuacji wyjątkowej, gdy zawarcie umowy nie jest możliwe (bo ten sam podmiot występuje w podwójnej roli beneficjenta i jednocześnie instytucji zarządzającej lub wdrażającej). NSA stwierdził, że pominięcie w zaskarżonym postanowieniu wyczerpującej analizy sprawia, że podjęte przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi zapadło z podniesioną w skardze kasacyjnej obrazą art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., który uszczegóławiając określony w art. 3 § 1 p.p.s.a. zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowany przez sąd administracyjny wskazuje, że obejmuje on orzekanie - między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Po zwrocie akt sprawy z Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z 10 października 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonego postanowienia jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd zwraca również uwagę na dyspozycję przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy rozważyć zasadność wniosku Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest to wniosek niezasadny. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uchylając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. o odrzuceniu skargi kwestia charakteru prawnego odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. II GPS 3/06 rozstrzygającą rozbieżności w orzecznictwie dotyczące charakteru prawnego odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu w ramach innego działania, tzn. "Ułatwiania startu młodym rolnikom", ale również objętego Sektorowym Programem Operacyjnym "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" - kwalifikując to rozstrzygnięcie jako decyzję administracyjną, której podstawą prawną jest art. 26 ust. 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. Z uwagi na podobny przebieg postępowania związanego z załatwianiem wniosków o dofinansowanie projektu, co do działania "Różnicowanie działalności rolniczej i zbliżonej do rolnictwa w celu zapewnienia różnorodności działań lub alternatywnych źródeł dochodów" objętego tym samym Sektorowym Programem Operacyjnym "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w niniejszej sprawie jest w pełni adekwatna argumentacja, jaką przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale siedmiu sędziów. Mając zatem na uwadze brzmienie art. 269 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznający niniejszą skargę stwierdza, że podziela pogląd wyrażony w powołanej wyżej uchwale siedmiu sędziów NSA i nie znajduje przesłanek do wystąpienia o nowe rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Wobec czego należy uznać, że pisma skierowane do E. D. przez Oddział Regionalny ARiMR w dniu ... listopada 2005r. i Prezesa ARiMR w dniu ....03.2006r. są decyzjami administracyjnymi i jako takie podlegają kontroli w postępowaniu sadowoadministracyjnym. W konsekwencji wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę o jej odrzucenie nie znajduje uzasadnienia, bowiem kognicja sądu administracyjnego do rozpatrzenia skargi na pismo Prezesa Agencji, stanowiące w istocie decyzję administracyjną wynika z art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a. Rozważając merytoryczne zarzuty E. D. odnoszące się do powyższych decyzji należy stwierdzić, że nie są one trafne. Sąd uznaje za trafne stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący nie odpowiada definicji beneficjenta wynikającej z Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 08.09.2004 r., ( Dz.U. Nr 207, poz. 2117 z późn. zm.) w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004 – 2006", w ramach Działania 2.4 "Różnicowanie działalności rolniczej...", pomoc może być udzielona osobie fizycznej, która prowadzi na własny rachunek działalność rolniczą jako posiadacz (samoistny albo zależny) gospodarstwa rolnego położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i opłaca podatek rolny. Za trafne należy uznać stanowisko Prezesa ARiMR, że skoro wnioskodawca sam przyznaje, że wskazana we wniosku o dofinansowanie nieruchomość rolna stanowi majątek spółki cywilnej to nie spełnia on wymogu prowadzenia działalności rolniczej na własny rachunek. Prowadzi on bowiem taką działalność na rachunek swój oraz pozostałych wspólników. Wynika to wprost z przepisów kodeksu cywilnego dotyczących umowy spółki. Akcentowana przez skarżącego kwestia , że spółka cywilna nie ma odrębnej osobowości prawnej, jest tylko stosunkiem zobowiązaniowym łączącym wspólników jest oczywista, jednak nie ma wpływu na ocenę zasadności stanowiska ARiMR. Jest prawdą, że poczynając od dnia 1 stycznia 2001 r., a więc od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), w sposób jednoznaczny w art. 4 ust. 2 tego aktu prawnego ustawodawca przesądził, że za przedsiębiorcę należy traktować wspólników spółki cywilnej, a nie samą spółkę. Rozwiązanie to utrzymano w kolejnym akcie prawnym regulującym podstawy prowadzenia działalności gospodarczej, a mianowicie w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) (art. 4 ust. 2). Nie zmienia to jednak faktu, że w zakresie majątku spółki nie można mówić o prowadzeniu działalności rolniczej na własny rachunek przez któregokolwiek ze wspólników, gdyż działalność ta jest prowadzona na rachunek wszystkich wspólników i wszyscy wspólnicy są solidarnie odpowiedzialni za zobowiązania spółki ( art. 864 k.c.). Nie jest prawdą – jak twierdzi skarżący – że skoro majątek spółki stanowi współwłasność łączną ma on prawo wykonywać prawo własności do całości rzeczy, oczywiście prawo rozumiane jako prawo wyłączne. Jego działania związane z zarządem majątkiem spółki idą zawsze na konto wszystkich wspólników ( art. 865 i 866 k.c. ). Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd Prezesa Agencji o niespełnianiu przez wnioskodawcę kryterium beneficjenta zawartego w w/w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja nie jest niezgodna z prawem w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.