V SA/Wa 4518/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia - odmówić przywrócenia terminu – Pełnomocnik M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wskazaną w sentencji decyzję. W uzasadnieniu wniosku w pierwszej kolejności wskazał, że wiedzę o wydaniu powyższej decyzji powziął z doręczonego mu 7 października 2015 r. postanowienia Dyrektora Izby Celnej w B. nr [...]. Natomiast z treścią decyzji zapoznał się 19 października 2015 r. W ocenie pełnomocnika skarżącego przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona. Na poparcie tej tezy wyszczególniono kilka okoliczności – wskazano na nieotrzymanie przez kancelarię pełnomocnika awiza dotyczącego przesyłki zawierającej decyzję, a także brak informacji o tej przesyłce udzielonej w placówce pocztowej, pomimo regularnego odbierania kierowanej korespondencji przez pracownice kancelarii. Dodatkowo zwrócono uwagę na nieprawidłowe oznaczenie miejsca pozostawienia zarówno pierwszego, jak i ponownego awiza na znajdującym się w aktach organu potwierdzeniu jej odbioru. Na poparcie tych tez pełnomocnik skarżącego przytoczył orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, kładące nacisk na kwestię prawidłowego oznaczenia miejsca pozostawienia awiza, w związku z doniosłością skutków doręczenia decyzji. Ponadto pełnomocnik poinformował, że w związku z trudnościami, jakie w przeszłości napotkał w doręczaniu pism i pozostawianiem awiz spowodowanymi specyfiką budynku, w którym znajduje się kancelaria, korzysta on z usługi powiadomienia sms-owego o próbie doręczenia przesyłek rejestrowanych. Zaznaczył przy tym, że w przypadku przesyłki zawierającej decyzję Nr [...] nie otrzymał on stosownego zawiadomienia, co uzasadnia przypuszczenie, że nie została ona awizowana w sposób prawidłowy, lub tez nie była awizowana w ogóle. W załączeniu do wniosku zostały przedstawione wydruki potwierdzających otrzymywanie takich zawiadomień w przypadku innych przesyłek doręczanych do kancelarii. Powyższe okoliczności w ocenie pełnomocnika skarżącego uprawdopodabniają brak winy w dochowaniu terminu do wniesienia skargi, a nawet brak doręczenia decyzji w ogóle. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast wedle art. 87. § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z uwagi na treść art. 54 § 1 p.p.s.a., stanowiącego, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia powinien zostać również za pośrednictwem organu. Skarżący spełnił zatem wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednakże w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie w tych wszystkich sytuacjach, gdy strona nie zachowała terminu dla dokonania określonych czynności. Wówczas, nie kwestionując faktu bezskutecznego upływu terminu, skarżąca wykazuje brak winy w uchybieniu. Sąd zwraca uwagę, że całość wskazanych w niniejszej sprawie przez pełnomocnika argumentów odnosiła się do uchybień, które w jego ocenie miały miejsce przy doręczeniu przesyłki zawierającej decyzję. W istocie rzeczy strona skarżąca kwestionuje prawidłowość doręczenia decyzji, a co za tym idzie rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi, liczonego od dnia doręczenia decyzji. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 października 2015 r. sygn. II FZ 541/15, zagadnienie oceny prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji podatkowego organu odwoławczego może być przedmiotem rozstrzygnięcia przez wojewódzki sąd administracyjny na etapie kontroli wstępnej wniesionej skargi w aspekcie dochowania terminu jej złożenia. Negatywne rozstrzygnięcie w tym zakresie może być kwestionowane przez stronę w drodze skargi kasacyjnej na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi. Nieprawidłowość doręczenia nie jest jednakże przesłanką przywrócenia terminu. Doręczenie korespondencji w sposób nieprawidłowy powoduje, że termin do dokonania danej czynność procesowej w ogóle nie rozpoczyna biegu, a tym samym nie można przyjąć, by doszło do uchybienia terminu, co powoduje, że wniosek o przywrócenie terminu jest bezprzedmiotowy. Nie można bowiem przywrócić terminu, który nie rozpoczął swojego biegu. Równocześnie wskazać należy, że podnoszone przez pełnomocnika wnioskodawcy okoliczności, co do organizacji jego biura kancelarii (tj. że budynek posiada trzy odrębne wejścia) i związane z tym kłopoty z doręczaniem korespondencji nie mogą świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. Podnieść należy, że organizacja pracy biura i oznaczenia jego położenia tak, aby był do niego dostęp zarówno dla petentów jak i doręczycieli leży po stronie pełnomocnika, w szczególności kiedy on prowadzi profesjonalną działalność. Ta okoliczność może świadczyć o pewnej niedbałość po stronie profesjonalnego pełnomocnika. Także fakt, iż korzysta on z usługi powiadomienia sms-owego o próbie doręczenia przesyłek rejestrowanych, a w niniejszym przypadku nie został on powiadomiony o przesyłce zawierającej zaskarżoną decyzję nie wyłącza winy w uchybieniu terminu. Jedynie pełnomocnik może reklamować niewykonanie przedmiotowej usługi oraz żądać odszkodowania za jej nie wykonanie. To po stronie profesjonalnego pełnomocnika leży obowiązek tak kształtowania swoich umów z kontrahentami, aby mógł on prowadzić swoja działalność bez zakłóceń. W świetle powyższych rozważań Sąd nie znajduje podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na wskazaną decyzję. We wniosku nie wykazano bowiem innych okoliczności, dotyczących braku winy w uchybieniu terminu. Jak już zaznaczono, skarżąca w istocie kwestionuje sam fakt doręczenia decyzji. Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.