V SA/Wa 454/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Asesor WSA - Joanna Dąbrowska, Protokolant - sek. sądowy Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 25 listopada 2024 r. nr DMP-IV.4320.45.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 listopada 2024 r. nr DMP-IV.4320.45.2024, Minister Rozwoju i Technologii (zwany dalej: "Ministrem") utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 4 kwietnia 2024 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 18 czerwca 2018 r. w sprawie udzielenia przedsiębiorcy "[...]" S.A. spółka komandytowo-akcyjna (zwanej dalej: "Spółką") zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu (nr [...] Nr rej. [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek A. M. (zwanej dalej: "Skarżącą"), która wywodziła, że sporne zezwolenie zostało udzielone Spółce z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 94 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2151; zwanej dalej: "ustawą o wychowaniu w trzeźwości") – w brzmieniu obowiązującym w dniu 18 czerwca 2018 r. – gdyż Spółka nie posiadała tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością, na której prowadziła działalność w zakresie obrotu hurtowego napojami alkoholowymi. Skarżąca wskazała, że jest jednym ze współwłaścicieli nieruchomości położonej pod adresem: ul. [...], [...] [...], która była wynajmowana spółce [...] S.A. do roku 2002, gdy umowa najmu – według Skarżącej – wygasła, a tym samym, wnioskując o zezwolenie Spółka nie posiadała wymaganego tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości, na której prowadzona jest objęta zezwoleniem działalność. Zdaniem Ministra, wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż decyzja z dnia 18 czerwca 2018 r. o udzieleniu zezwolenia Spółce została wydana zgodnie z przepisami prawa i nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą nieważności, o której mowa w art 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."). Organ wskazał, że decyzja ta została wydana na wniosek Spółki, który był prawidłowy i kompletny, co znajdowało odzwierciedlenie w obowiązujących wówczas przepisach prawa, tj. wniosek wraz z załącznikami czynił zadość obowiązkom określonym w przepisach ustawy o wychowaniu w trzeźwości oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie rodzaju dokumentów wymaganych przy składaniu wniosków o wydanie zezwoleń na obrót hurtowy napojami alkoholowymi oraz wzorów tych wniosków (Dz. U. z 2015 r., poz. 739; zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 19 maja 2015 r."). Do wniosku dołączono w szczególności tytuł prawny do korzystania ze stacjonarnego magazynu dostosowanego do przechowywania napojów alkoholowych zlokalizowanego pod adresem [...], ul. [...] w postaci umowy najmu powierzchni magazynowej i biurowej do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego wyrobów alkoholowych, zawartej dnia 30 czerwca 2014 r. pomiędzy "[...]" S.A. w K., reprezentowaną przez Prezesa Zarządu B. S. (Wynajmujący) a Spółką – dysponentem zezwolenia – reprezentowaną przez prokurentów: I. K. i M. G. (Najemca). W ocenie Ministra, wbrew stanowisku Skarżącej, przepis § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 maja 2015 r. nie uprawniał organu administracyjnego do ingerencji w sferę stosunków cywilnoprawnych (ani wprost ani w drodze dodatkowej wykładni) i uznania na etapie procedury udzielania zezwolenia, że Spółka nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do korzystania z danego magazynu, ani nie upoważniał do stwierdzenia, że Spółka nie posiada takiego tytułu prawnego. Organ nie był także uprawniony, aby kwestionować legalność, ważność i moc obowiązującą przedstawionej umowy najmu. Natomiast, sprawdzając w roku 2018 kompletność złożonego wniosku i jego załączników, organ udzielający zezwolenia nie powziął i nie miał wątpliwości co do przedstawionego dokumentu (umowy najmu z dnia 30 czerwca 2014 r.) w zakresie spełnienia obowiązku z § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 maja 2015 r., skoro wynikało z niego w czytelny sposób uprawnienie Spółki do korzystania z nieruchomości, na której posadowiony był magazyn, wraz z precyzyjnie określonym zakresem tego korzystania, tj. zaznaczeniem, że magazyn jest przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego napojami alkoholowymi oraz podanym dokładnie adresem. Z umowy wynikało także, że została ona zawarta na czas nieokreślony. Organ udzielający zezwolenia – zgodnie ze swoją administracyjną rolą i działając w jej granicach – stwierdził więc, że Spółka spełniła omawiany obowiązek i przedstawiła dokument potwierdzający tytuł prawny do korzystania ze stacjonarnego magazynu. Realizacja tego obowiązku w żadnym razie nie była uzależniona od konieczności badania przez Ministra, czy umowa jest ważna w świetle przepisów ustawy – Kodeks cywilny, bowiem organ nie miał takich uprawnień. Minister podkreślił jednocześnie, że we wniosku o stwierdzenie nieważności spornej decyzji Skarżąca nie odniosła się w żadnym miejscu bezpośrednio do umowy najmu z dnia 30 czerwca 2014 r., którą Spółka przedłożyła do akt postępowania o udzielenia zezwolenia, a jedynie do umowy najmu zawartej w 2001 r. ze spółką [...] S.A., która według subiektywnej opinii Skarżącej wygasła z dniem 30 kwietnia 2002 r. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów, w tym jakiegokolwiek orzeczenia sądu powszechnego, które podważałoby legalność umowy z dnia 30 czerwca 2014 r. Dodatkowo Minister podniósł, że przedłożona przez Spółkę wraz z wnioskiem o udzielenie zezwolenia umowa najmu z dnia 30 czerwca 2014 r. była sygnowała z jednej strony przez B. S. (zasiadająca w tej dacie w organach spółki [...] S.A. i aktualnie będącą Prezesem Zarządu Spółki), która jednocześnie była i nadal jest współwłaścicielem tej nieruchomości tak samo jak Skarżąca (jako następca prawny), a w dacie wydania zezwolenia – rodzice Skarżącej (T. M. i J. M.). Nadto współwłaścicielem tej nieruchomości jest także L. G., który według danych z KRS jest prokurentem samoistnym w spółce [...] S.A., z którą Spółka zawarła w dniu 30 czerwca 2014 r. umowę najmu. Minister zauważył także, że z akt sprawy wyłaniał się wieloletni konflikt pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości, który ze swej cywilnoprawnej natury nie mógł zostać rozstrzygnięty przez organ administracyjny. Niemniej jednak zwrócił uwagę na prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla [...]. w K., II Wydziału Karnego z dnia 8 lipca 2024 r. o sygn. akt II Kp 1359/22/K, w którego uzasadnieniu (w punkcie VII, strona nr 3) wskazano m. in. na wątpliwości co do skuteczności złożonego przez ojca Skarżącej (J. M.) oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu z dnia 29 marca 2001 r. jako przez współwłaściciela posiadającego mniejszościowy udział we współwłasności, w sytuacji gdy umowa zawarta została przez większościowego współwłaściciela, jak również na to, że nie wystąpiono do sądu z żądaniem stwierdzenia nieważności aneksu do umowy z dnia 2 stycznia 2003 r., co sprawia, że brak było podstaw do uznawania za bezprawne następczych działań osób, które w oparciu o tak określony stosunek najmu podejmowały czynności prawne, w tym zawierały kolejne umowy najmu, po czym składały oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości w celach przechowania napojów alkoholowych. Zdaniem Ministra, treść tego prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego bez wątpienia potwierdza prawidłowość wydanej w dniu 18 czerwca 2018 r. decyzji, szczególnie w aspekcie przedstawienia przez Spółkę dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do korzystania ze stacjonarnego magazynu dostosowanego do przechowywania napojów alkoholowych. Za całkowicie niezasadne organ uznał również twierdzenie Skarżącej, że przy wydaniu zezwolenia, organ każdorazowo winien zawiadomić wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, na których znajdują się magazyny i których adresy przedsiębiorca podaje we wniosku oraz wystąpić do nich o zajęcie stanowiska w toczącym się postępowaniu. Zgodnie z ustawą o wychowaniu w trzeźwości, jedyną stroną postępowania o udzielenie zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi jest przedsiębiorca, który ubiega się o takie zezwolenie, a ponadto, z woli ustawodawcy, w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2019 r., do wniosku o wydanie zezwolenia należało dołączyć jedynie dokument potwierdzający tytuł prawny do korzystania ze stacjonarnego magazynu dostosowanego do przechowywania napojów alkoholowych, zaś w obecnym stanie prawnym – wyłącznie oświadczenie, że taki tytuł prawny posiada. Minister zwrócił przy tym uwagę, że należy odróżnić pojęcie "obrotu hurtowego napojami alkoholowymi" od "sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży". Wskazywany przez Skarżącą przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, wprowadzający wymóg uzyskania zgody właściciela budynku dotyczy wyłącznie procedury uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i to tylko wówczas, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Przepisu tego nie stosowało się natomiast w procedurze uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zezwolenia ani również w obecnym stanie prawnym. Zdaniem organu, wbrew temu co twierdzi Skarżąca we wniosku o ponownie rozparzenie sprawy, w postępowaniu o udzielenie zezwolenia przymiot strony nie przysługiwał jej ojcu (J. M.), jako jednemu ze współwłaścicieli nieruchomości. Organ powtórzył, że stroną takiego postępowania – zgodnie z przepisami ustawy o wychowaniu w trzeźwości – był wyłącznie przedsiębiorca (Spółka) i to ten podmiot był obowiązany do przedstawienia wymaganych prawem dokumentów, co nastąpiło. W sprawie nie doszło także do naruszenia powołanych przez Skarżącą przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a., gdyż Minister wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia i wskazał powody braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w sposób jasny, klarowny, precyzyjny i przede wszystkim wyczerpujący, zaś sama okoliczność, że Skarżąca nie zgadza się z tak wyrażonym stanowiskiem organu nie oznacza, że podjęte rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa. Na tę decyzję Ministra Skarżąca złożyła skargę do tutejszego sądu, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą, którym zarzuciła naruszenie: 1) 9 ust. 1, ust. 3b i ust. 4 w związku z art. 94 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w brzmieniu obowiązującym w dniu 18 czerwca 2018 r. w związku z § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 maja 2015 r. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 czerwca 2018 r. o udzieleniu zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu, pomimo wydania decyzji z rażącym naruszeniem powołanych przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości, w sytuacji gdy do wniosku o wydanie zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu należało dołączyć dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do korzystania ze stacjonarnego magazynu dostosowanego do przechowywania napojów alkoholowych, zaś warunkiem prowadzenia działalności na podstawie zezwoleń, o których mowa w art. 91 ust. 1, jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania ze stacjonarnego magazynu dostosowanego do przechowywania napojów alkoholowych, o ile przedsiębiorca z takiego magazynu korzysta – w związku z czym znaczenie może mieć wyłącznie tego rodzaju dokument, który rzeczywiście potwierdza tytuł prawny do korzystania z nieruchomości w celach przechowywania napojów alkoholowych w czasie rozpatrywania złożonego właściwemu organowi administracji publicznej wniosku, gdyż jest on warunkiem "wstępnym", jaki musi spełnić występujący o zezwolenie dążąc do jego otrzymania; 2) art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez pominięcie w fazie procedowania przez organ administracji zastosowania się do zasady określającej podstawę jego działania na podstawie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a w konsekwencji wydanie decyzji na podstawie przepisów, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, a także przeprowadzenie postępowania w sposób niestaranny, a co za tym idzie niepoprawny merytorycznie, z naruszeniem zasady zaufania, która powinna się przejawiać nie tylko w bezstronności rozstrzygnięć i dbałości o wyjaśnienie wszelkich – głównie prawnych – aspektów sprawy, lecz także przeciwko naruszaniu interesów strony postępowania; ponadto działania organów administracji powinny prowadzić stronę do przekonania, iż odnoszące się doń działania organów państwa są prawidłowe i odpowiadają prawu, co nie znalazło odzwierciedlenia w przedmiotowym postępowaniu z uwagi na wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii, w sytuacji wskazania przez stronę we wniosku ustawowej podstawy, wskazującej na konieczność wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej, wydanej z rażącym naruszeniem prawa, wobec niezaistnienia przesłanek ustawowych warunkujących wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych; 3) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zgodnie, z którą organy prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością oraz zobowiązane są rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego; 4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji ostatecznej, z której nie wynika w sposób przekonywujący, dlaczego organ uznaje, że decyzja Ministra Przedsiębiorczości i Technologii udzielająca zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu – nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a to pierwsze zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, a strona z treści decyzji (osnowa i pozostające w korelacji z nią uzasadnienie) winna uzyskać pełny, wyczerpujący i precyzyjny obraz przysługujących jej praw i obowiązków; nie może być zdana na domyślanie się intencji organu lub poszukiwanie uzasadnienia w zawartości akt administracyjnych i nie jest dopuszczalna sytuacja, aby w motywach decyzji poszukiwać lub też dopatrywać się sensu rozstrzygnięcia, albowiem czyni to taką decyzję nieczytelną dla strony; 5) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii udzielającej zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jako że brak tytułu prawnego (a nie dokumentu rzekomo wskazującego na jakikolwiek tytuł prawny, na który powołuje się wnioskodawca) do korzystania z nieruchomości w celach przechowywania napojów alkoholowych – co stanowi negatywną przesłankę do wydania wnioskodawcy zezwolenia, zaś przesłanka ta jest przesłanką ustawową, a co za tym idzie, jeżeli nie jest ona spełniona, to organ administracji publicznej wydający zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, dopuszcza się w takiej sytuacji rażącego naruszenia prawa materialnego, jakim jest przepis art. 94 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości – w brzmieniu obowiązującym w dniu 18 czerwca 2018 r.; 6) art. 28 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania nieważnościowego z pominięciem współwłaścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...], [...], tj. L. G. oraz B. S., w sytuacji, gdy zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, zaś współwłaściciel nieruchomości ma interes prawny, a w konsekwencji jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., w każdym postępowaniu, które tej nieruchomości dotyczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Należy przyznać rację organowi, że przy udzielaniu Spółce zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu nie doszło do naruszenia prawa, tym bardziej w jego kwalifikowanej postaci, tj. rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak to trafnie wskazuje Minister, w stanie prawnym obowiązującym w dacie złożenia przez Spółkę wniosku o udzielenie zezwolenia, jednym z obligatoryjnych doń załączników – wymaganym przez § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 maja 2015 r. – był dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do korzystania ze stacjonarnego magazynu dostosowanego do przechowywania napojów alkoholowych. Zasadniczo tytuł prawny do nieruchomości to pojęcie, które obejmuje prawa do posiadania, użytkowania lub dysponowania nieruchomością. Tytułem prawnym do korzystania z nieruchomości może być w szczególności własność, użytkowanie wieczyste, najem, dzierżawa, użyczenie, a także spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Z kolei dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do nieruchomości, w tym do korzystania z niej, będzie akt notarialny, wypis z księgi wieczystej lub umowa. W realiach kontrolowanej sprawy, wnioskując o udzielenie zezwolenia, Spółka dopełniła omawianemu wymogowi poprzez przedstawienie organowi koncesyjnemu umowy najmu zawartej w dniu 30 czerwca 2014 r. pomiędzy Spółką a "[...]" S.A. w K. Obowiązkiem organu udzielającego zezwolenia było natomiast zbadanie kompletności i formalnej poprawności wymaganych prawem załączników, które w odniesieniu do umowy cywilnoprawnej nie obejmuje – wbrew zapatrywaniu autora skargi – badania skuteczności jej zawarcia, w sytuacji, gdy organ nie dysponuje dowodami podważającymi ważność okazanej umowy, których jednocześnie nie ma obowiązku poszukiwać z urzędu. Podkreślić należy, że spór o korzystanie z nieruchomości, który uwidacznia się w tle niniejszej sprawy, nie podlega rozstrzyganiu na gruncie administracyjnym. Zatem oczekiwany przez Skarżącą skutek, w postaci stwierdzenia, że wobec nieważności przedstawionej umowy do korzystania z magazynu przez Spółkę, w dacie udzielenia zezwolenia doszło do rażącego naruszenia prawa, wymagałby przedłożenia dowodów potwierdzających okoliczność, na którą powołuje się Skarżąca. Chcąc podważyć tytuł prawny do korzystania z nieruchomości (magazynu) należało zatem przedstawić oświadczenie stron umowy o jej unieważnieniu albo orzeczenie sądu powszechnego (cywilnego) o nieważności umowy, czego Skarżąca nie uczyniła. Należy zwrócić uwagę, że stroną umowy najmu z dnia 30 czerwca 2014 r. nie była ani Skarżąca ani jej rodzice, wobec czego nie mogli oni złożyć oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych takiej umowy. Brak jest również dowodu, że toczyło się, bądź toczy postępowanie o unieważnienie tej umowy. Jak to słusznie zauważył przy tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniach do wyroków z dnia 24 stycznia 2024 r. o sygn. akt: III SA/Kr 1171/23, III SA/Kr 1172/23, III SA/Kr 1173/23 i III SA/Kr 1174/23, wydanych w innych sprawach Skarżącej, nawet gdyby hipotetycznie uznać istnienie konieczności weryfikacji oświadczenia o posiadaniu tytułu prawnego do korzystania ze stacjonarnego magazynu (w realiach kontrolowanej sprawy – dokumentu potwierdzający taki tytuł prawny), to podnoszona przez skarżących kwestia braku posiadania tytułu prawnego przez spółkę nie jest oczywista, bowiem nie jest jednoznaczne, czy zawarcie drugiej z kolei umowy najmu z [...] S.A. było czynnością zwykłego zarządu, czy przekraczającą zwykły zarząd, czy wypowiedzenie przez J. M. było skuteczne, a także to czy kolejne aneksy umowy najmu podpisywane bez udziału skarżących lub ich poprzedników prawnych, sprawiały że wnioskujący o zezwolenie podmiot miał tytuł prawny do nieruchomości (kwestia skuteczności, a ważności tych czynności prawnych). Z całą pewnością jednak, nie jest rolą organu ani sądu administracyjnego rozstrzyganie sporów cywilnych zwłaszcza w postepowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji w kontekście rażącego naruszenia prawa, gdzie uchybienie przez organ przepisom prawa musi być oczywiste i jednoznaczne. Na marginesie WSA w Krakowie zauważył jeszcze, że śledztwo odnośnie fałszywego złożenia rzeczonego oświadczenia o posiadaniu tytułu prawnego zostało przez prokuraturę umorzone, a prokurator nie dopatrzył się znamion przestępstwa z art. 233 § 6 k.k., co dodatkowo wskazuje na brak jednoznaczności w kwestii posiadania przez spółkę tytułu prawnego do nieruchomości, na której prowadzony był hurtowy obrót alkoholami. W świetle przedstawionych uwag prawidłowo Minister przyjął, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 18 czerwca 2018 r. jako dotkniętej wadą rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu, zapadłe w sprawie decyzje nie naruszają wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego ani procesowego jako wydane po zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego, niewadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i prawidłowej subsumpcji mających w nim zastosowanie przepisów prawa, co Minister wystarczająco omówił w ich uzasadnieniach. Nie mógł zostać również naruszony przepis art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie wskazanych współwłaścicieli nieruchomości. Wprawdzie rację ma autor skargi, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będzie każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy ta decyzja, niemniej jednak nie zawsze interes faktyczny (tutaj współwłaścicieli nieruchomości, na której posadowiony jest magazyn, z którego korzysta Spółka) będzie równoważny z ich interesem prawnym. Jeśli jest tak, jak w niniejszej sprawie, że brak dowodów potwierdzających wyeliminowanie z obrotu prawnego umowy najmu z dnia 30 czerwca 2014 r., a wskazane przez autora skargi osoby, tj. L. G. (będący prokurentem samoistnym spółki [...] S.A.) i B. S. (będąca Prezesem zarządu Spółki) nie byli zainteresowane jej unieważnieniem i nie żądali dopuszczenie ich do postępowania nieważnościowego wywołanego wnioskiem Skarżącej (a których wiedza co do tego postępowania nie budzi wątpliwości Sądu), to trudna oczekiwać, by organ traktował je jako strony postępowania nieważnościowego, w którym interes prawny ma przede wszystkim Spółka jako dysponent zezwolenia, do którego udzielenia – jak to wyżej wskazano – nie była konieczna zgoda współwłaścicieli nieruchomości, na której posadowiony był magazyn służący do hurtowego obrotu napojami alkoholowymi. Sąd nie dopatrzył się także z urzędu naruszenia innych przepisów, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, stwierdzeniem jej nieważności lub niezgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był do oddalenia skargi, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.).