V SA/Wa 4599/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia w sprawie uznania planowanego konkursu za zakład wzajemny postanawia: przywrócić termin do wniesienia zażalenia. W dniu 2 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę F. Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca", "spółka") na opisane w komparycji postanowienia rozstrzygniecie Ministra Finansów z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Pismem z dnia z dnia 1 czerwca 2016 r. (data nadania) skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zażalenie na powyższe postanowienie, jednocześnie składając przedmiotowy środek zaskarżenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż pełnomocnik spółki dowiedział się o odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie, dopiero 25 maja 2016 r., tj. w chwili otrzymania odpisu postanowienia WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016 r. w przedmiocie zwrotu skarżącej uiszczonego wpisu od skargi. Podniesiono również , iż skarżąca nie ponosi winy za uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia, gdyż jak ustalił pełnomocnik skarżącej - zarówno postanowienie o odrzuceniu skargi, jaki i pisma wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, których niewykonanie stanowiło podstawę do odrzucenia skargi kierowane były na adres kancelarii pełnomocnika strony skarżącej tj. B. ul. D., podczas gdy w skardze wskazano adres do doręczeń ul. B.,C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757; Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005 r. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis str. 333). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011,s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08). Przystępując do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, że w sprawie zachowany został termin do jego złożenia. Z oświadczenia pełnomocnika skarżącej wynika, że o wydaniu zaskarżonego postanowienia dowiedział się 25 maja 2015 r. Zatem wniesienie w dniu 1 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego) do Sądu ww. wniosku nastąpiło w terminie. Skarżący równocześnie z wnioskiem złożył zażalenie na postanowienie z dnia 2 lutego 2016 r.. Wobec powyższego kluczową okolicznością w sprawie jest uznanie, czy skarżący wniósł do Sądu skargę z uchybieniem terminu bez swej winy. Z treści wniosku wynika, iż o wydaniu postanowienia Sądu z dnia 2 lutego 2016 w przedmiocie odrzucenia skargi pełnomocnik, dowiedział się dopiero z treści postanowienia WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016 r. w przedmiocie zwrotu skarżącej uiszczonego wpisu od skargi, gdyż poprzednie pisma kierowane przez Sąd do spółki oraz postanowienie o odrzuceniu skargi były kierowane na adres pełnomocnika, nie zaś na wskazany w skardze adres do doręczeń. W ocenie Sądu twierdzenia pełnomocnika skarżącej w zakresie nieprawidłowości w doręczaniu pism w toku postępowania znajdują potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. W skardze, jak podniesiono w rozpoznawanym wniosku, wskazano adres do doręczeń dla skarżącej tj. "F." spółka z o.o., ul. B., C.(k. 2 akt sądowych). Natomiast wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego oraz odpis postanowienia w przedmiocie odrzucenia zażalenia wysłano na adres pełnomocnika skarżącej wskazany przez organ w odpowiedzi na skargę (k. 14 akt sądowych) tj. Kancelaria Radcy Prawnego, Ul. D.,B.. Adresowane w ten sposób przesyłki nie zostały odebrane przez pełnomocnika (przesyłki zwrócone przez operatora pocztowego, odpowiednio, k. 20 i 28 akt sądowych). Prawidłowo doręczono dopiero postanowienie z dnia 14 kwietnia 2016 r. o zwrocie wpisu od skargi, wysłane na adres do doręczeń wskazany w skardze. W takim stanie rzeczy uznać należy, iż pełnomocnik skarżącej uchybił terminowi do wniesienia zażalenia bez swojej winy. Uchybienie terminowi do wniesienia zaskarżenia wynikało bowiem, nie z niezachowania przez pełnomocnika należytej staranności przy prowadzeniu sprawy, a z braku wiedzy o wydaniu postanowienia z dnia 2 lutego 2016 r., która była skutkiem niedoręczenia przesyłki z odpisem ww. orzeczenia na adres do korespondencji wskazany w skardze. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji.