V SA/Wa 4685/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2016 r. sprawy ze skargi G. K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych: oddala skargę. W dniu [...] maja 2012 r. do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (dalej: "ARiMR", "Agencja" lub "Organ") wpłynął wniosek G.K. (dalej: "Skarżący") o przyznanie pomocy w ramach działania 413 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" dla operacji, które odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Wnioskodawca zwrócił się do Organu o pomoc na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, którego sposób użytkowania miał zostać zmieniony na budynek handlowo-usługowy. W trakcie procesu weryfikacji wniosku Skarżący został dwukrotnie wezwany do usunięcia braków formalnych. Po rozpatrzeniu wniosku ARiMR odmówiła przyznania pomocy, o czym Skarżący został poinformowany pismem [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Skarżący wezwał Agencję do usunięcia naruszenia prawa, jednakże w wyniku postępowania odwoławczego Prezes ARiMR stwierdził, że w trakcie rozpatrywania jego wniosku nie doszło do naruszenia prawa. Wobec tego Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 20 stycznia 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 2203/13 uchylił powyższe rozstrzygnięcie ARiMR. Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjny Agencja domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. NSA, wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1191/14, oddalił skargę kasacyjną Organu. Wniosek Skarżącego został ponownie rozpatrzony przez ARiMR. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] Agencja ponownie odmówiła przyznania Skarżącemu pomocy wskazując na niemożność podpisania umowy. Zgodnie bowiem z § 34 pkt. 7 lit. a) rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2013 poz.1163), dalej: "rozporządzenie z dnia 8 lipca 2008 r.", pomoc jest przyznawana, jeżeli zakończenie realizacji operacji i złożenie wniosku o płatność ostateczną będącą refundacją kosztów kwalifikowanych, wypłacaną po zrealizowaniu całej operacji, nastąpi nie później niż do dnia 31 grudnia 2014 roku. Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt 3 pomoc na małe projekty jest przyznawana, jeżeli mały projekt będzie realizowany w nie więcej niż dwóch etapach, jego zakończenie i złożenie wniosku o płatność ostateczną będącą refundacją kosztów kwalifikowalnych wypłacana po zrealizowaniu całego małego projektu nastąpi w terminie 2 lat od dnia zawarcia umowy, na podstawie której jest przyznawana pomoc na małe projekty, lecz nie później niż do dnia 31 grudnia 2014 r., przy czym płatność ostateczna będzie obejmować nie mniej niż 25% łącznej planowanej kwoty pomocy. Z uwagi na datę rozpoznania skargi kasacyjnej ARiMR przez NSA i datę ponownego rozpoznania wniosku Agencja stwierdziła, że nie jest możliwe podpisanie umowy przyznania pomocy i złożenie wniosku o płatność do 31 grudnia 2014 r. Ponadto w stosunku do Skarżącego nie znajduje zastosowania § 34 pkt 7 lit. a) rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. w wersji określonej rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 czerwca 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" objętego PROW na lata 2007-2013 r. (Dz. U. z 2014 r poz. 884), dalej: "rozporządzenie zmieniające", przewidujący możliwość zakończenia realizacji projektu i złożenia wniosku o płatność ostateczną nie później niż do dnia 31 marca 2015 r. Pismem z dnia [...] września 2015 r. Skarżący wezwał ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. W wyniku jego rozpatrzenia Agencja stwierdziła, że w trakcie rozpatrywania złożonego przez Skarżącego wniosku nie doszło do naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił ARiMR naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) § 34 pkt 7 lit a) rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. w zw. z § 27a ust. 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2008 r. Nr 139 poz. 883 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 17 lipca 2008 r.", poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieuprawnionym przyjęciem, że nawet pozytywne rozpatrzenie przez Organ wniosku o płatność uniemożliwia podpisanie ze Skarżącym umowy o przyznanie pomocy i następnie złożenie wniosku o płatność ostateczną, podczas gdy § 27a ust. 2 ww. rozporządzenia umożliwia zakończenie realizacji operacji lub złożenie wniosku o płatność ostateczną po upływie terminów, o których mowa w ww. rozporządzeniach; b) § 27a ust. 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpatrzenia merytorycznego wniosku skarżącego, złożonego jeszcze w dniu [...] kwietnia 2012 r. 2. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2007 r. Nr 64 poz. 427 z późn. zm.), dalej "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich", poprzez jego niezastosowanie; b) art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpatrzenia wniosku Skarżącego o przyznanie pomocy; c) art. 171 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2015 r. jedynie uchyla rozstrzygnięcie Kierownika BWI [...] Oddziału Regionalnego, rozstrzyga o zastosowaniu § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. oraz dotyczy definicji budynku, podczas gdy ww. wyrok NSA uchylił wszystkie rozstrzygnięcia Organu wydane w przedmiotowej sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym piśmie, a także o stwierdzenie, że rozstrzygnięcie to nie podlega wykonaniu oraz że odmowa przyznania mu pomocy narusza prawo. Domaga się również stwierdzenia jego uprawnienia do ubiegania się o przyznanie wnioskowanej pomocy finansowej oraz zobowiązanie Prezesa Agencji do ponownego rozpatrzenia wniosku w terminie 30 dni od dnia wydania wyroku. Wniósł też o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Ponadto zdaniem Skarżącego § 34 pkt 7 lit a) rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. oraz § 27a ust. 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. w zakresie, w jakim pozbawiają go prawa do merytorycznego rozpatrzenia wniosku tylko i wyłącznie przez to, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1191/14, wydany został po upływie terminów, o których mowa w ww. rozporządzeniach, są niezgodne z art. 32 ust. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. W związku z tym Skarżący domaga się, aby Sąd, na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, odmówił zastosowania tych przepisów podustawowych. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wyjaśnić należy, iż kontrola sądowa decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia ARiMR. Zgodnie z § 34 pkt 7 lit a) rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. pomoc jest przyznawana jeżeli zakończenie realizacji operacji i złożenie wniosku o płatność ostateczną będącą refundacją kosztów kwalifikowalnych, wypłaconą po zrealizowaniu całej operacji, nastąpi nie później niż do dnia 31 grudnia 2014 r. Obecne brzmienie tego przepisu przewiduje inny termin zakończenia operacji, tj. 31 marca 2015 r. Zmiana została wprowadzona mocą § 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 czerwca 2014 r. W myśl jednak § 2 rozporządzenia zmieniającego do postępowań w sprawach dotyczących przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 wszczętych w terminach składania wniosków o przyznanie tej pomocy, które rozpoczęły bieg przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe." Rozporządzenie zmieniające weszło w życie w dniu 17 lipca 2014 r., natomiast wniosek Skarżącego został złożony w Stowarzyszeniu L. w dniu [...] kwietnia 2012 r., a więc przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego. W przypadku Skarżącego zastosowanie znajduje więc § 34 pkt 7 lit a) rozporządzenia dnia 8 lipca 2008 r. w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej rozporządzeniem zmieniającym. Treść § 34 pkt 7 lit a) rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. implikuje konieczność zakończenia realizacji operacji i złożenia wniosku o płatność ostateczną nie później niż do dnia 31 grudnia 2014 r. jako jeden z warunków przyznania pomocy w ramach działania 413 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju". W realiach rozpoznawanej sprawy Skarżący nie miał możliwości spełnienia tego wymogu. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznającego skargę kasacyjną ARiMR, zapadł w dniu 18 czerwca 2015 r. Dopiero po tej dacie Organ miał sposobność ponownie rozpoznać wniosek Skarżącego, w ramach czego bezsprzecznie był związany ww. wyrokiem NSA oraz prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2014 r. Związanie wyrokiem sądowym nie wyłącza równocześnie obowiązku dokonania przez Agencję oceny spełnienia przez wniosek innych wymogów określonych obowiązującymi przepisami sprawa, szczególnie jeżeli wskutek zmiany okoliczności faktycznych (upływ czasu) należało rozważyć zastosowanie unormowań nie branych wcześniej pod uwagę. Do tych unormowań niewątpliwie zalicza się § 34 pkt 7 lit a) rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. Należy także zwrócić uwagę, że określony w tym przepisie termin jest terminem materialnoprawnym, który ogranicza w czasie dochodzenie lub inną formę realizacji praw podmiotowych, a jego skuteczny upływ prowadzi do wygaśnięcia określonego prawa podmiotowego lub uniemożliwia korzystanie z niego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Wraz z upływem dnia 31 grudnia 2014 r. Skarżący stracił uprawnienie do otrzymania pomocy, choćby spełnił wszystkie pozostałe wymogi. ARiMR miał zatem obowiązek poinformować Skarżącego o odmowie przyznania pomocy finansowej zgodnie z dyspozycją § 12a ust. 3 rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. Wbrew twierdzeniom Skarżącego wykluczone było również przyznanie mu pomocy na podstawie § 27a ust. 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. Przepis ten należy czytać łącznie z § 27a ust. 1, który stanowi, że Agencja, na uzasadnioną prośbę beneficjenta, może wyrazić zgodę na zakończenie realizacji operacji lub złożenie wniosku o płatność ostateczną po upływie terminów określonych w § 10 ust. 2 pkt 3 albo ust. 3 pkt 1 lit. d, w terminie późniejszym, nie dłuższym niż 6 miesięcy od upływu tych terminów, ale nie później niż do dnia 30 września 2015 r. W myśl § 27a ust. 2 zgoda, o której mowa w ust. 1, może zostać wyrażona również po upływie terminu zakończenia realizacji operacji lub złożenia wniosku o płatność ostateczną. Nie bez powodu powyższa norma odnosi się do "beneficjenta", a nie "wnioskodawcy". Terminologia przyjęta przez ustawodawcę w rozporządzeniu z dnia 17 lipca 2008 r. wymaga uznawania za "beneficjenta" podmiot, wobec którego wydano rozstrzygniecie o przyznaniu pomocy i z którym podpisano umowę, na podstawie której otrzymał pomoc. Przytoczone przepisy znajdują więc zastosowanie do etapu realizacji zawartej uprzednio umowy. Nie ulega wątpliwości, że w rozumieniu ww. rozporządzenia Skarżący nie jest "beneficjentem", lecz "wnioskodawcą", czyli podmiotem, którego wniosek o pomoc znajduje się na etapie weryfikacji. Nie może więc domagać się przyznania mu pomocy finansowej na podstawie § 27a ust. 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. Co do zarzutów naruszenia przepisów ustawy p.p.s.a. przypomnieć należy, iż w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 p.p.s.a.). Związanie, o którym mowa w art. 170 p.p.s.a. (tzw. moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu) polega na związaniu wymienionych w nim podmiotów dyspozycją zawartej w wyroku skonkretyzowanej, zindywidualizowanej i trwałej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych i abstrakcyjnych zawartych w przepisanych prawnych. Podmioty te muszą bez wyjątku przyjmować, iż dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu [por. J. Jagielski, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 662]. W przypadku wyroku uwzględniającego skargę ową "daną kwestię prawną" należy utożsamiać z ocena prawną, o jakiej mowa w art. 153 p.p.s.a. W myśl tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Pojęcie "ocena prawna" oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1929/09). Musi zostać wyrażona w orzeczeniu, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone przez sąd w wydanym orzeczeniu. Powinny mieć one postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Z zakresu związania wyłączyć więc należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak również oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z rozważań przedstawionych w uzasadnieniu orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem dana kwestia nie była przedmiotem rozważań sądu i nie znalazła jednoznacznego wyrazu w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia, to brak jest podstaw, aby w odniesieniu do niej uznać, że mogłaby w jakikolwiek sposób wiązać zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny (por. wyrok SN z dnia 13 czerwca 2002 r., sygn. akt III RN 106/01; wyroki NSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2562/10 oraz z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 143/13). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że istotą sporu na kanwie poprzedniej skargi Skarżącego było uznanie przez Agencję, że brakiem jego wniosku jest odmowa przeniesienia do kategorii kosztów niekwalifikowanych kosztów rozbudowy budynku mieszkalnego. Zdaniem ARiMR było to niezgodne z § 13 ust. 4 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r., według którego pomoc nie obejmuje innych kosztów, niż te określone w ust. 1 tego przepisu. Skoro więc § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie obejmuje refundacji kosztów rozbudowy obiektu mieszkalnego, to według Organu pomoc w tym zakresie nie mogła być przyznana. Przywołując treść § 11 ust. 1 pkt 1, § 13 i § 18 ust. 3-5 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że interpretacja poczyniona przez Agencję jest błędna. Mając na uwadze definicje zawarte w art. 3 pkt 6, 7a i pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409) Sąd stwierdził, że w sensie faktycznym sporna rozbudowa budynku mieszkalnego polegać miała na dobudowie do istniejącego budynku hali magazynowej i wiaty. Część ta miała tylko przylegać do istniejącej części mieszkalnej, która w żaden sposób nie była objęta rozbudową. Usytuowanie tej części przy budynku mieszkalnym podyktowane było jedynie chęcią zmniejszenia kosztów. Rozbudowa nie wpłynęłaby zatem w żaden sposób na część mieszkalną. Wobec powyższego, w sensie faktycznym nie było różnicy między planowanym obiektem a wybudowaniem nowego obiektu o charakterze niemieszkalnym, którego koszty budowy mogły stanowić koszty kwalifikowane w oparciu o § 11 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia. W ocenie Sądu brak było jakichkolwiek powodów, aby ograniczać prawo do pomocy w tym przypadku i wniosek Skarżącego winien być w części dot. budowy magazynu i wiaty rozpatrzony w oparciu o § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r., zwłaszcza że, jak podniósł Skarżący, dobudowywana część miała mieć nawet odrębną ścianę od budynku mieszkalnego. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 18 czerwca 2015 r., nie odnosił się do tej kwestii bezpośrednio, bowiem Agencja zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie jedynie przepisów postępowania. Dodatkowo, część zarzutów kasacyjnych została sformułowana w sposób uniemożliwiający merytoryczne ustosunkowanie się do nich. Sąd Kasacyjny stwierdził jedynie, że konsekwencją badania przez WSA zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach określonych mającymi zastosowanie przepisami prawa było ustalenie, że stan faktyczny sprawy nie jest jasny i wymaga dalszego badania, w szczególności w aspekcie, czy G.K. zamierzał rozbudować swój budynek mieszkalny, przebudować, czy też dobudować do istniejącego budynku halę magazynową i wiatę, zatem - jak twierdził w środkach prawnych - wybudować nowy obiekt o charakterze niemieszkalnym, którego koszty budowy mogły być uznane za koszty kwalifikowane. Zasadnicza ocena prawna w sprawie Skarżącego została wyrażona przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2203/13 i polegała na jednoznacznym stwierdzeniu, że wniosek Skarżącego powinien zostać rozpatrzony na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. Sąd w sposób jasny wyjaśnił obu stronom zajęte stanowisko. W tej kwestii ARiMR był więc związany prawomocnym orzeczeniem Sądu w rozumieniu art. 170 p.p.s.a. i w tym zakresie ww. wyrok z dnia 20 stycznia 2014 r. ma powagę rzeczy osądzonej. Kwestia zasadności odmowy przyznania Skarżącemu pomocy na postawie § 34 pkt 7 lit a) rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. nie była badana w poprzednim postępowaniu sądowoadministracyjnym, co wyklucza związanie Organu powyższymi orzeczeniami WSA i NSA w tej materii. Skarżący uważa też, że Agencja powinna ponownie zweryfikować, czy jego wniosek odpowiada wymaganiom i zbadać poprawność jego złożenia, a nie ograniczać się do rozstrzygania w kwestii terminów. Należy więc jeszcze raz podkreślić, że możliwość zakończenia realizacji projektu i złożenia wniosku o płatność ostateczną nie później niż do dnia 31 grudnia 2014 r. jest takim samym wymogiem jak pozostałe określone w rozporządzeniach z dnia 8 lipca 2008 r. i 17 lipca 2008 r., regulujących warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej, o którą wnioskował Skarżący. Wobec niezaprzeczalnego upływu tego terminu i związanych z tym skutków prawnych, które Sąd wymienił powyżej, Organ słusznie w pierwszej kolejności zbadał spełnienie wymogu z § 34 pkt 7 lit a) rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. Sąd nie znalazł również podstaw do odmowy zastosowania w sprawie § 34 pkt 7 lit a) rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. Przepis ten wydano w oparciu o prawidłowo odczytaną delegację ustawową, został ogłoszony w Dzienniku Ustaw i ma status przepisu powszechnie obowiązującego zgodnego z Konstytucja RP. Zwiera on uregulowania dotyczące w sposób jednakowy wszystkich wnioskodawców, w tym Skarżącego, więc nie ma przesłanki, która uzasadniałaby odmowę jego stosowania wyłącznie wobec Skarżącego. Co do żądania, aby Sąd odmówił zastosowania § 27a ust. 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. w odniesieniu do Skarżącego, należy jeszcze raz podkreślić, iż ten przepis może być stosowany jedynie na etapie realizacji umowy o dofinansowanie i dotyczy wyłącznie beneficjenta. W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie był beneficjentem, więc przepis ten nie może regulować jego sytuacji. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez Agencję art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności. Przy właściwie ustalonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy i przy przeprowadzeniu przez ARiMR prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w całości.