V SA/Wa 469/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. [...] w W. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia 14 stycznia 2014 r. na pisemną interpretację indywidualną w zakresie podatku akcyzowego, zawartą w piśmie działającego z upoważnienia Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. Skarga została przesłana listem poleconym, nadanym w polskim urzędzie pocztowym "WARSZAWA 29" w dniu 21 stycznia 2014 r. (vide: koperta, w której nadano skargę – k. 23 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako złożona po terminie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż prawo do wniesienia skargi na pisemną interpretację indywidualną zagwarantowane zostało w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Dopełnieniem powyższej regulacji jest zapis art. 14c § 3 Ordynacji podatkowej, w myśl którego, interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie, w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Po wpłynięciu skargi do sądu administracyjnego, w pierwszej kolejności bada się, czy skarga spełnia wymogi formalne, a także czy została złożona w terminie. Zgodnie z generalną zasadą, określoną w art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednakże w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania (art. 53 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga została złożona na pisemną interpretację indywidualną, zawartą w piśmie Ministra Finansów z dnia 22 października 2013 r. (vide: k. 17-19 akt adm.), doręczoną pełnomocnikowi strony w dniu 25 października 2013 r. (vide: potwierdzenie na k. 16 kat adm.). Stosując się do pouczenia, zawartego w zaskarżonej interpretacji, skarżąca wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 listopada 2013 r. (vide: k. 21-23 akt adm.), które nadała listem poleconym w dniu 8 listopada 2013 r. (vide: koperta – k. 20 akt adm.). Organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. o numerze [...] (vide: k. 25 akt adm.), które zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 19 grudnia 2013 r. (vide: potwierdzenie na k. 24 kat adm.). Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na interpretację indywidualną, zawartą w piśmie z dnia z dnia 22 października 2013 r., rozpoczął swój bieg w dniu następnym po dniu doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. w dniu 20 grudnia 2013 r. i upłynął w dniu 20 stycznia 2014 r. Skarżąca nadała skargę w urzędzie pocztowym w dniu 21 stycznia 2014 r. (vide: koperta na k. 26 akt sądowych), zatem po upływie trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Niezależnie od tego, iż kwestia uchybienia terminu do wniesienia skargi jest w niniejszej sprawie bezsporna, warto wskazać na marginesie, iż w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wskazany w art. 53 § 2 p.p.s.a. termin 60 dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź wprawdzie udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie 60-dniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uchwale z 2 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II OPS 2/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z analizy art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Analogiczne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 21 maja 2007 r. o sygn. akt II OSK 986/06 podnosząc, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. W niniejszej sprawie Minister Finansów udzielił w dniu 16 grudnia 2013 r. odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa, która to odpowiedź została doręczona w dniu 19 grudnia 2013 r., zatem przed upływem omawianego wyżej 60-dniowego terminu. Wskazać bowiem należy, iż skarżąca wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 8 listopada 2013 r. (vide: koperta na k. 20 akt adm.), zatem 60-dniowy termin upływał ostatecznie w dniu 7 stycznia 2014 r. Reasumując stwierdzić należało, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi, określonemu w art. 53 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobowiązany do odrzucenia skargi jako złożonej po terminie, o czym orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.