V SA/Wa 471/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia ... grudnia 2014 r. nr ... w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną p o s t a n a w i a : zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata A. M. U., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 299,40 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć złotych i czterdzieści groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) oraz tytułem niezbędnych i udokumentowanych wydatków adwokata kwotę 4,20 zł (cztery złote i dwadzieścia groszy). Postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. o sygn. akt II GZ 509/15 Naczelny Sąd Administracyjny przyznał skarżącemu prawo w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. W dniu [...] stycznia 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu adwokata A. M. U.. Wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. K.. Wyznaczony pełnomocnik nadesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo procesowe z dnia 16 maja 2016 r., zatytułowane "Opinia o niestwierdzeniu podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej", w którym zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powiększone o kwotę 8,40 zł, stanowiącą wydatki pełnomocnika na koszty przesłania przedmiotowej opinii do Sądu oraz Okręgowej Rady Adwokackiej w W.. Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił adwokatowi A. U. przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W uzasadnieniu wskazał, iż pełnomocnik wraz z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia złożył do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, której odpis przesłał także Okręgowej Radzie Adwokackiej w W., natomiast nie przedłożył dowodu na to, że opinia ta została przekazana stronie skarżącej. Podniósł przy tym, iż w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 177 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwanej dalej: "p.p.s.a."), który znajduje stosuje się w sprawach wszczętych po dokonaniu nowelizacji p.p.s.a., tj. po dniu 15 sierpnia 2015 r. Pełnomocnik z urzędu wystąpił ze sprzeciwem z dnia 1 czerwca 2016 r., wnosząc o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, powiększonego o kwotę 16,80 zł, stanowiącą wydatki pełnomocnika na koszty przesłania przedmiotowej opinii do Sądu, do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. oraz do strony skarżącej. Do sprzeciwu załączył dowód nadania przesyłki listowej poleconej, zaadresowanej do Z. K., wyjaśniając w uzasadnieniu, iż jest to "dowód nadania opinii skarżącemu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 260 p.p.s.a. – w brzmieniu mającym zastosowanie do postępowań wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. – wniesienie sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc a wniosek podlega ponownemu rozpoznaniu. Oznacza to, że Sąd ma do rozpoznania wniosek pełnomocnika wyznaczonego z urzędu – adwokata A. M. U. – z dnia 16 maja 2016 r. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu poprzez sporządzenie opinii o barku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosownie do treści przepisu art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801; zwane dalej: "rozporządzeniem"). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jednocześnie w myśl § 23, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Wobec tego, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone w pierwszej instancji wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 r., do rozpoznania wniosku pełnomocnika z dnia 10 marca 2016 r. zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia. Chodzi bowiem o nieopłaconą pomoc prawną udzieloną przez pełnomocnika z urzędu po zakończeniu postępowania w pierwszej instancji (opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej). Wniosek o przyznanie wynagrodzenia jest zasadny i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, opłata maksymalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Przedmiotem niniejszej sprawy było oddalenie skargi na czynność egzekucyjną, zatem zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzania, opłata maksymalna wynosi 480 zł. Wobec tego, iż adwokat został ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, przyznać należało na jego rzecz wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 50% opłaty maksymalnej, tj. w wysokości 240 zł. Jednocześnie, wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Sąd uwzględnił również w części wniosek o zasądzenie kosztów niezbędnych i udokumentowanych wydatków adwokata. W sprzeciwie z dnia 1 czerwca 2016 r. pełnomocnik wystąpił o zasądzenie kwoty 16,80 zł, jednakże wszystkie wyszczególnione przez pełnomocnika wydatki nie mogły być uznane za "niezbędne" czy też za "udokumentowane". W tym zakresie wskazać należy, iż nie można było uznać za "niezbędny" wydatku w kwocie 4,20 zł za przesyłkę poleconą nadaną w dniu 17 maja 2016 r. do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. (wydatek udokumentowany na k. 101 akt sądowych), bowiem żaden z przepisów mających zastosowanie do spraw wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r., jak również do spraw wszczętych po tej dacie, nie zobowiązuje pełnomocnika do przesłania opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej do właściwego samorządu adwokackiego. Na marginesie zauważyć należy, iż w przepisie art. 177 § 4 p.p.s.a., który – jak słusznie zauważył to referendarz sądowy – nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania, mowa jest jedynie o złożeniu opinii w sądzie wraz z odpisem dla strony, dla której pełnomocnik został ustanowiony. Nie można było również uwzględnić kosztów dwóch przesyłek listowych poleconych skierowanych do Sądu, a obejmujących opinię z dnia 16 maja 2016 r. (k. 9-102 akt sądowych) oraz sprzeciw z dnia 1 czerwca 2016 r. (k. 112-115 akt sądowych), albowiem wydatki te nie zostały "udokumentowane". Sąd uznał natomiast za zasadne uwzględnienie niezbędnego i udokumentowanego wydatku w wysokości 4,20 zł, tytułem nadania przesyłki pocztowej poleconej, obejmującej opinię skierowaną do strony skarżącej w dniu 1 czerwca 2016 r. (k. 114 akt sądowych), który to wydatek zasądził – stosowanie do § 2 pkt 2 rozporządzenia – jako koszty nieopłaconej pomocy prawnej. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjna w Warszawie opierając się na przepisach art. 254 § 1 i art. 260 p.p.s.a. w związku z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) orzekł, jak w sentencji postanowienia.