V SA/Wa 471/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat A. U. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną p o s t a n a w i a: odmówić adwokat A. U. przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Postanowieniem z 6 października 2015 r. (sygn. akt II GZ 509/15) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 lipca 2015 r. (przyznające skarżącemu Z. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i odmawiające mu ustanowienia pełnomocnika z urzędu – w tym zakresie skarżący żądał ustanowienia adwokata) oraz przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Pismem z 21 stycznia 2016 r. (przesłanym Sądowi do wiadomości) Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała o wyznaczeniu adwokat A. U. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. Wyrokiem wydanym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z.K.na postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...)w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Pismami z dnia 29 marca 2016 r. pełnomocnik z urzędu wniosła o sporządzenie uzasadnienia ww. orzeczenia oraz wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów nieopłaconej - ani w całości ani w części - pomocy prawnej. Postanowieniem z 5 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał ze swoich środków budżetowych na rzecz pełnomocnika skarżącego tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł, a tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł. W dniu 20 maja 2016 r. do akt sprawy wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego zatytułowane "Opinia o stwierdzeniu podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej" wraz z odpisem oraz dowodem nadania przedmiotowego pisma do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W piśmie tym pełnomocnik skarżącego poinformowała, że nie stwierdza podstaw do złożenia skargi kasacyjnej oraz wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, w tym wydatków w kwocie 8,40 zł stanowiących koszty korespondencji. Jednocześnie oświadczyła, iż koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowienia o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków może wydawać na posiedzeniu niejawnym referendarz sądowy. W piśmiennictwie podkreśla się, że zawarte w ww. przepisie określenie "o przyznaniu wynagrodzenia" należy rozumieć jako uprawnienie do podjęcia zarówno pozytywnego, jak i negatywnego rozstrzygnięcia, tzn. postanowienia co do przyznania lub odmowy przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu (por. J. P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 532). W niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu przesłała do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z odpisem i dowodem przesłania tej opinii do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Powyższe wskazuje, iż pełnomocnik skarżącego podporządkowała się dyspozycji (dodanego 15 sierpnia 2015 r.) przepisu art. 177 § 4 p.p.s.a., który to przepis nie znajduje zastosowania do spraw wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r., a niniejsza sprawa właśnie do takich należy, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne zostało w niej wszczęte 2 stycznia 2015 r. (data nadania skargi). Zatem, stosownie do stanu prawnego sprzed nowelizacji p.p.s.a., który ma zastosowanie w tej sprawie w kwestii przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu, adwokat A. U. obowiązana była doręczyć sporządzoną opinię bezpośrednio skarżącemu i wykazać ten fakt Sądowi, np. poprzez złożenie stosownego oświadczenia. Nie miała zaś obowiązku przedkładania opinii Sądowi, chyba że skarżący podważałby fakt udzielenia mu pomocy prawnej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, publ. ONSAiWSA 2005/5/93). Skoro pełnomocnik z urzędu nie doręczyła przedmiotowej opinii skarżącemu (tylko przesłała ją Sądowi oraz Okręgowej Radzie Adwokackiej), to nie można mówić o rzeczywistym udzieleniu pomocy prawnej skarżącemu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.