V SA/Wa 4786/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o. o. w Z. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju) z dnia ... października 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Przedmiotem skargi, wniesionej przez C. Sp. z o.o (dalej: Skarżąca, Spółka, Strona) jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju (obecnie: Minister Rozwoju) z dnia ... pażdziernika 2015r. ... o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) z dnia ... czerwca 2015r. Nr ... Decyzją PARP określono Spółce zobowiązanie do zwrotu środków pochodzących z umowy o dofinansowanie na realizację projektu ,,Wprowadzenie na rynek biomedyczny szerokiego spektrum indukowanych komórek macierzystych’’ – na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych. Skuteczne doręczenie tej decyzji Stronie nastąpiło w dniu 25 czerwca 2015r. w siedzibie Spółki. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji widnieje pieczęć firmowa Strony skarżącej i podpis osoby odbierającej decyzję. Na decyzji jest pouczenie o przysługującym Spółce prawie do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Termin ten upłynął w dniu 9 lipca 2015r. Spółka, wnioskiem z dnia 9 września 2015r. , nadanym w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A w dniu 10 września 2015r. zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Wskazał, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy, ponieważ Prezes Zarządu Spółki od 20 czerwca 2015r. do 1 sierpnia 2015r. odbywał zagraniczne podróże służbowe, a w okresie od 1 sierpnia 2015r. do 3 września 2015r. przebywał na urlopie wypoczynkowym. Ponadto wskazał, że decyzję odebrała osoba nieuprawniona. Minister postanowieniem z dnia ... pażdziernika 2015r. odmówił przywrócenia terminu. Na powyższe rozstrzygniecie Spółka wniosła skargę do Sądu. Zarzuciła naruszenie art. 45 k.p.a. gdyż korespondencja (decyzja) została odebrana przez osobę, która nie była i obecnie nie jest pracownikiem Spółki. Osoba ta jest pracownikiem innej firmy, która ma siedzibę pod tym samym adresem co C. Sp. z o.o. Skarżąca nie udzieliła tej osobie, ani firmie w której jest ona zatrudniona, pełnomocnictwa pocztowego. Tym samym, zdaniem Skarżącej, nie doszło do skutecznego doręczenia jej decyzji PARP. Na tę okoliczność wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania pani M. K., która odebrała przedmiotową decyzję. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że nie uprawdopodobniła iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nastąpiło bez winy Spółki. Strona nie posiadała wiedzy o istnieniu przedmiotowej decyzji, którą odebrała osoba nieuprawniona i nie przekazała jej Spółce. W momencie, kiedy Skarżąca fizycznie pojawiła się w swojej siedzibie, powzięła wiadomość o istnieniu tej decyzji. Było to 3 września 2015r. Stąd, w dniu 10 września 2015r (data stempla pocztowego), wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż terminowi temu uchybiła bez swojej winy. W związku z powyższym wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r, poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), (dalej ,,p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Funkcją sądownictwa administracyjnego jest więc sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Wymaga to oceny, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. W powyższym kontekście należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 45 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania administracyjnego – ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. (dalej: kpa), Jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. W niniejszej sprawie, w dniu 25 czerwca 2015r. pracownik Poczty Polskiej, doręczył przesyłke zawierającą decyzję PARP pod adresem siedziby Skarżącej. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje odcisk pieczęci firmowej Skarżącej oraz podpis osoby, której przesyłka została doręczona. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organy nie mogły mieć żadnych wątpliwości co do skuteczności doręczenia decyzji. WSA podziela pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2010r. , sygn. akt: II OSK 741/09 ze jeżeli osoba odbierająca pismo w siedzibie Spółki dysponuje pieczęcią firmową adresata pisma, należy domniemywać, że jest uprawnioną do odbioru pism w rozumieniu art. 45 kpa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnych, pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Brak jest zatem podstaw do poddawania w wątpliwość, wynikającej ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję, daty jej doręczenia. Tym samym należy przyjąć, iż została ona skutecznie doręczona. Ponadto, listonosz doręczając jednostce administracyjnej pismo, nie ma obowiązku sprawdzania, czy pismo odbiera osoba uprawniona. Obowiązkiem jednostki organizacyjnej (osoby prawnej) jest takie zorganizowanie odbioru pism, by dokonywała tego osoba upoważniona. (wyr .NSA z 6 lipca 1999r, sygn.. akt: ISA/Po 1829/98, podobnie wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2014r, sygn.. akt: I SA/Sz 640/13). Osoba odbierająca niniejsza przesyłkę, powinna poinformować pracownika poczty, że nie jest pracownikiem Skarżącej i odmówić przyjęcia przesyłki. Pozwoliłoby to na dokonanie przez Pocztę czynności zmierzających do tzw. doręczenia zastępczego. Skarżąca powinna tak zorganizować odbiór pism w lokalu jej siedziby, aby odbioru korespondencji dokonywały osoby do tego uprawnione. Zaniedbania w tym zakresie obciążają Spółkę. Skoro osoba odbierająca przesyłkę posłużyła się pieczęcią firmową Skarżącej i potwierdziła własnoręcznym podpisem odbiór korespondencji, zasadnie przyjęto, że ma ona uprawnienia do odbioru korespondencji w imieniu C. Sp. z o.o.. WSA zauważa, że zgodnie a przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. sad może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postepowania w sprawie. Tak więc sąd administracyjny nie ma uprawnień, do przeprowadzania dowodu z zeznań świadków na rozprawie. Na marginesie należy zaznaczyć, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy Sąd nie miał żadnych wątpliwości wymagających przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Wobec powyższego na podstawie przepisu 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.