V SA/Wa 4789/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należnej opłaty dla dostawcy hurtowego postanawia: - odrzucić skargę - Pismem z [...] listopada 2015r. S.W. (dalej: strona skarżąca) reprezentowany przez pełnomocnika wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] października 2015r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należnej opłaty dla dostawcy hurtowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z 28 grudnia 2015r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 4576 zł w terminie 7 dni (od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu) pod rygorem odrzucenia skargi. Z kolei w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału V z 28 grudnia 2015r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, również w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Oba wezwania kierowane do pełnomocnika strony skarżącej - dotyczące wpisu sądowego od skargi oraz pełnomocnictwa procesowego - zostały doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej - w dniu 11 stycznia 2016r. (k. 17 akt sądowych). Termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu sądowego oraz nadesłania pełnomocnictwa procesowego upłynął zatem z dniem 18 stycznia 2016r. W aktach sprawy znajduje się ponadto potwierdzenie faktu, że opłata nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do dnia 3 lutego 2016r. Do dnia dzisiejszego pełnomocnik strony skarżącej nie wykonał zarządzenia wzywającego go do nadesłania pełnomocnictwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 214 §1 p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (w tym skargę wniesioną w niniejszej sprawie – zob. art. 230 p.p.s.a.). W związku z tym, że skarga nie została opłacona, w trybie art. 220 §1 p.p.s.a. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wymaganego wpisu. W myśl art. 220 §1 p.p.s.a., sąd nie podejmie bowiem żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 §1 i 3 p.p.s.a.). Brak fiskalny skargi miał być zatem usunięty w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie pełnomocnika strony skarżącej o wpis sądowy od skargi zostało mu doręczone w dniu 11 stycznia 2016r. wraz z wezwaniem do nadesłania pełnomocnictwa procesowego, jednak braki te nie zostały uzupełnione w terminie, który mijał w dniu 18 stycznia 2016r. W tym terminie pełnomocnik strony skarżącej był zobowiązany wykonać wezwanie Sądu. Zatem z uwagi na fakt, iż w zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu, Sąd na zasadzie art. 220 §3 p.p.s.a. miał podstawy postanowić jak w sentencji postanowienia. Z przepisu tego wynika bowiem, że skarga, od której – pomimo wezwania – nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. W kwestii drugiej podstawy do odrzucenia skargi w niniejszej sprawie należy wskazać na przepis art. 57 § 1 p.p.s.a. Przepis ten zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w zakresie prawidłowego udokumentowania sposobu reprezentacji strony skarżącej. Zgodnie z regulacją art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Obowiązek ten potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo, jeśli przedtem go nie złożył. Gdy pierwsza czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega na złożeniu skargi, wówczas należy do niej dołączyć pełnomocnictwo lub jego odpis. W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze prawniczej powszechnie przyjęty jest pogląd, że pełnomocnik ma obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, mimo że pełnomocnictwo zostało już przedłożone w postępowaniu administracyjnym. Brak załączenia pełnomocnictwa do wniesionej do sądu administracyjnego skargi jest zatem brakiem formalnym wymagającym uzupełnienia w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 214/13 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Uchybienie skargi, w zakresie niewykazania umocowania ww. dokumentem, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a., oraz na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia i odrzucił skargę.