V SA/Wa 4804/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi H.R.-M. prowadzącej działalność gospodarcza pod nazwą [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej (obecnie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej) z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz H. R. – M. prowadzącej działalność gospodarcza pod nazwą [...] kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrot kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez H.R. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Z. w T. (zwaną dalej skarżącą lub stroną) jest decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej (obecnie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, zwanego dalej ministrem lub organem II instancji, organem odwoławczym) z dnia [...] listopada 2015r., nr. [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ( zwanego organem I instancji) z dnia [...] maja 20115r., nr. [...] odmawiającą stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc październik 2014 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Skarżąca zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc październik 2014r. Organ ten stwierdził, że strona nie spełniła warunku zachęty, gdyż przy zatrudnianiu w dniu [...] kwietnia 2014r. J.M., pracownik ten nie posiadał ważnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Decyzją z dnia [...] maja 2014r. organ I instancji ustalił stronie wysokość dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego Pana J.M. za okres sprawozdawczy 10/2014 w kwocie 0,00 zł. Rozpoznając odwołanie strony Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję organu Instancji. Wskazał, że z dokumentów przedłożonych przez stronę wynika, iż ubiega się ona o wypłatę dofinansowania za okres sprawozdawczy 10/2014 do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego Pana J.M., który został zatrudniony w dniu [...] kwietnia 2014 r. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane zostało w dniu [...] kwietnia 2014 r. Wcześniejsze orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...] marca 2010 r. straciło ważność w dniu [...] marca 2014 r. Zatem w dniu podpisania umowy strona nie dysponowała ważnym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności zatrudnionego pracownika. W świetle obowiązujących przepisów prawa, strona nie spełniła warunków przewidzianych w art. 26b ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej ustawa o rehabilitacji). Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia tego pracownika nie przysługuje. Wobec braku podstawy prawnej, aby pracownika zatrudnionego [...] kwietnia 2014 r., który nie posiadał w tym dniu ważnego orzeczenia o niepełnosprawności, można było wliczyć od tego dnia do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych nie można było pozytywnie rozstrzygnąć wniosku H.R. Bowiem zgodnie z art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. Oświadczenie strony z dnia [...] stycznia 2015 r., że w dniu zatrudnienia posiadała orzeczenie o stopniu niepełnosprawności pracownika nie może zostać uwzględnione, gdyż orzeczenie z dnia [...] marca 2010 r. wygasło na skutek upływu okresu na jaki zostało wydane. W świetle przepisów, pracownik został zatem zatrudniony jako osoba pełnosprawna, a orzeczenie o niepełnosprawności uzyskał dopiero w trakcie zatrudnienia. Nie jest więc możliwe uznanie, że pracownik został zatrudniony w ramach efektu zachęty, a tym samym brak jest podstaw do uzyskania dofinansowania do wynagrodzenia tego pracownika. W skardze z dnia [...] grudnia 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz decyzji ją poprzedzającej zarzucając jej naruszenie prawa: 1. prawa materialnego, to jest art. 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez błędną jego wykładnię i ustalenie, że J.M. w dniu zatrudnienia nie był osobą niepełnosprawną, podczas gdy J.M. spełnia wszelkie kryteria by uznać go w dacie zatrudnienia jako pracownika niepełnosprawnego, 2. prawa procesowego, a mianowicie art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016r. poz. 23 j.t. ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 80 §1 k.p.a. i art. 107 §3 k.p.a., tj. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę ich rozstrzygnięcia poprzez uznanie J.M. za osobę nie spełniającą wymogów jako pracownika niepełnosprawnego w rozumieniu ustawy o rehabilitacji i ustalenie braku efektu zachęty w sytuacji, gdy J.M. w dniu zatrudnienia był pracownikiem niepełnosprawnym oraz pracodawca wykazał efekt zachęty zatrudniając go na umowę o pracę. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że J.M. nie pracował u niej wcześniej. Zmaga się on z chorobą (niepełnosprawnością) już od stycznia 2006r. W dniu [...] lutego 2007r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. ustalił mu stopień niepełnosprawności na dzień [...] stycznia 2007r. i wydał orzeczenie ważne do dnia [...] lutego 2010r. Następne orzeczenie zostało wydane z ważnością do dnia [...] marca 2014r. Pan J.M. w dniu [...] marca złożył kolejny wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Pracownik ten choruje na stwardnienie rozsiane. Taką dokumentację przedstawił podczas rozmowy kwalifikacyjnej, jaką odbył przed datą zawarcia umowy o pracę. W odpowiedzi na skargę minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 26b ust. 4 ustawy o rehabilitacji jeżeli zatrudnienie nowych pracowników niepełnosprawnych w danym miesiącu, u pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, nie powoduje u tego pracodawcy wzrostu netto zatrudnienia ogółem i wzrostu netto zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych miesięczne dofinansowanie na nowo zatrudnionego pracownika niepełnosprawnego nie przysługuje, jeżeli jego zatrudnienie nastąpiło w wyniku rozwiązania umowy o pracę z innym pracownikiem, chyba że umowa o pracę uległa rozwiązaniu: 1. z przyczyn określonych w art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy; 2. za wypowiedzeniem złożonym przez pracownika; 3. na mocy porozumienia stron; 4. wskutek przejścia pracownika na rentę z tytułu niezdolności do pracy; 5. z upływem czasu, na który została zawarta; 6. z dniem ukończenia pracy, dla której wykonania była zawarta. Natomiast zgodnie z art. 26b ust. 5 ww. ustawy jeżeli nie są spełnione warunki, o których mowa w ust. 4, miesięczne dofinansowanie na nowo zatrudnionego pracownika niepełnosprawnego przysługuje w przypadku gdy jego miejsce pracy powstało w wyniku: 1) wygaśnięcia umowy o pracę; 2) zmniejszenia wymiaru czasu pracy pracownika - na jego wniosek. W myśl art. 26b ust 6 ww. ustawy wzrost netto zatrudnienia ogółem oraz wzrost netto zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych ustala się w stosunku do przeciętnego zatrudnienia ogółem i przeciętnego zatrudnienia osób niepełnosprawnych w okresie poprzedzających 12 miesięcy. Dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego jest instrumentem zachęty do zatrudniania osób niepełnosprawnych. Efekt zachęty został zdefiniowany w obowiązującym w czasie którego dotyczy dofinansowanie, rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz. Urz. UE L 214 z 9.8. 2008 r., str. 3). Zgodnie z art. 8 ust. 5 ww. rozporządzenia "W odniesieniu do pomocy (...) w formie subsydiów płacowych na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych (...) warunki określone w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu uznaje się za spełnione, jeżeli pomoc prowadzi do zwiększenia liczby netto pracowników niepełnosprawnych." Efekt zachęty polega więc na tym, że miesięczne dofinansowanie przysługuje na pracowników niepełnosprawnych, którzy po zatrudnieniu u pracodawcy prowadzącego działalność gospodarczą powodują wzrost netto zatrudnienia ogółem oraz wzrost netto zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. Natomiast według treści ust 4. wymienionego art. 2a ustawy o rehabilitacji przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów potwierdzających wystąpienie u pracownika schorzeń, o których mowa w art. 26a ust. 1b, lub schorzeń określonych na podstawie art. 21 ust. 7. Przywołany przepis art. 21 ust. 7 ustawy o rehabilitacji stanowi delegację udzieloną przez ustawodawcę ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, działającemu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju schorzeń uzasadniających obniżenie wskaźnika, o którym mowa w ust. 2 tegoż przepisu, oraz sposób jego obniżania. W dniu 18 września 1998r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie w sprawie rodzajów schorzeń uzasadniających obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz sposobu jego obniżania( Dz. U. z 1998r., nr. 124, poz. 820 ze zm., dalej rozporządzenie wykonawcze). W § 1 pkt 2 rozporządzenia wskazano stwardnienie rozsiane jako schorzenie uzasadniające obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. W świetle powyższej regulacji osobę chorującą na stwardnienie rozsiane wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych nie tylko począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność ale także od dnia przedstawienia pracodawcy dokumentów potwierdzających wystąpienie u pracownika tegoż schorzenia( art.2a ust.1 w zw. z art. 2a ust. 4 i w zw. z art. 21 ust.7 oraz w zw. z § 1 pkt. 2 rozporządzenia wykonawczego z dnia 18 września 1998r.). Z akt sprawy wynika, że skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywała, iż wymieniony pracownik choruje na stwardnienie rozsiane i na tę okoliczność przedstawił jej dokumentację podczas rozmowy kwalifikacyjnej poprzedzającej jego zatrudnienie. Fakt niepełnosprawności J.M. potwierdza też kolejne orzeczenie o niepełnosprawności wydane w dniu [...] kwietnia 2014r. przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. Powyższe wskazuje, że organ nie dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy przez co naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni wskazania sądu. Mając powyższe na uwadze sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2016r. poz. ze zm., dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżone rozstrzygniecie. O kosztach postępowania sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a.