V SA/Wa 4822/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości w podatku akcyzowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji. S. J. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w skardze na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji. Podniósł, że ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego może prowadzić do dokonania sprzedaży w trybie licytacji, czy to ruchomości, czy nieruchomości należących do skarżącego, co spowoduje po jego stronie znaczna szkodę i trudne do odwrócenia skutki dla niego i jego rodziny. Wskazał, że wartości uzyskane w ramach postepowania egzekucyjnego lub sytuacja, w której skarżący musiałby zbyć swój majątek celem zaspokojenia roszczeń wynikających z obu decyzji, spowoduje, że za takie składniki majątku nie zostanie uzyskana rynkowa wartość, a dodatkowo skarżącego obciążą koszty ewentualnych postępowań egzekucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. W ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, że prawidłowo sporządzony wniosek o wstrzymanie wykonania aktu musi być uzasadniony. To na wnioskodawcy, w tym przypadku Szymonie Józefowiczu, spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jego bowiem interesie leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2654/13 – dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano wyżej skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uzasadnił swój wniosek jedynie stwierdzeniem, że wykonanie przedmiotowej decyzji może spowodować znaczna szkodę i trudne do odwrócenia skutki dla niego i jego rodziny. Zdaniem Sądu takie uzasadnienie jest nie wystraczające. Sąd podkreśla, że gdy strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania takich okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 – dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba w tym miejscu wskazać, że po pierwsze – wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a po drugie – w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.