V SA/Wa 508/12
PostanowienieWSA w Warszawie2012-11-22
Skład orzekający: Barbara Mleczko-Jabłońska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, złożony po upływie terminu do jego wniesienia, podlega odrzuceniu?Ratio decidendi
Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, który został złożony po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 PPSA. Sąd nie bada wówczas przesłanek merytorycznych przywrócenia terminu, takich jak brak winy w uchybieniu terminu.Stan faktyczny
Skarżący złożył skargę na decyzję administracyjną, która została odrzucona z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w terminie. Następnie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia tych braków, powołując się na chorobę. Sąd rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu, jednak uznał go za spóźniony.Rozstrzygnięcie
Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; postanawia: - odrzucić wniosek.
Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. S. (zwanego dalej: skarżącym) na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] opisaną w komparycji postanowienia. Przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie – w ustawowym terminie 7 dni - braków formalnych skargi w postaci nadesłania oryginału skargi oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia, o które skarżący był wzywany na mocy zarządzenia z dnia 29 lutego 2012 r.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu osobiście w dniu 20 kwietnia 2012 r. (dowód: ZPO k- 19 akt sąd.).
Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 16 maja 2012 r. skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Powyższy wniosek uwzględniony został w całości postanowieniem referendarza sądowego z dnia 24 maja 2012 r.
Pismem z dnia 2 sierpnia 2012 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego poinformował Sąd o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2012 r.
Wnioskiem z dnia 21 września 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 8 października 2012 r. skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podnosząc, jako przyczynę uchybienia termonowi niezłożenia oryginału skargi w wymaganym terminie, swoją chorobę. Do wniosku załączył kserokopię kart historii choroby wyjaśniając jednocześnie, iż z przyczyn od siebie niezależnych, nie jest w stanie przedstawić Sądowi "zaświadczeń" potwierdzających okres w jakim był chory.
Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 11 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego wezwany został do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku o przywrócenie terminu poprzez wskazanie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz poprzez nadesłanie podpisanej skargi. W dniu 15 października wpłynęły do Sądu osobiście podpisane przez skarżącego skargi z dnia 21 lutego 2012 r.
W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 11 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego nadesłał poświadczone przez siebie odpisy skarg z dnia 21 lutego 2012 r. oraz wyjaśnił, iż w jego ocenie przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi ustała w dniu 20 września 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez nadesłanie osobiście podpisanego jej egzemplarza nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, co znalazło wyraz w prawomocnym postanowieniu Sądu z dnia 13 kwietnia 2012 r.
Przechodząc jednak do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 j.t.), dalej – p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Jednocześnie zgodnie z treścią art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z kolei zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu, podlega odrzuceniu przez Sąd, na posiedzeniu niejawnym.
W tym też miejscu wyjaśnić należy, że dokonanie oceny, czy wskazywana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu w dokonaniu czynności w postępowaniu sądowym wynikała z braku winy strony, jest sprawą odrębną od kwestii zbadania terminowości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Kryterium braku winy jest zaś w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. warunkiem zasadności wniosku o przywrócenie terminu.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 16 maja 2012 r. (k-20 akt sąd.) skarżący, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej liczonym od dnia doręczenia mu postanowienia Sądu z dnia 13 kwietnia 2012 r., złożył osobiście w siedzibie Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy. Oznacza to, że w tym też dniu dokonał pierwszej czynności procesowej liczonej od dnia doręczenia mu postanowienia Sądu z dnia 13 kwietnia 2012 r. Konsekwencją tego jest również przyjęcie, że w dniu 16 maja 2012 r. skarżący mógł dokonać czynności procesowej w postaci złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi. Przyjmując zatem, że ta data stanowi rozpoczęcie biegu siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, to termin do jego wniesienia upływał z dniem 23 maja 2012 r. Złożenie zatem przedmiotowego wniosku w dniu 21 września 2012 r. (data złożenia w Sądzie) skutkuje jego odrzuceniem, o czym stanowi art. 88 p.p.s.a. W konsekwencji wniesiony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostanie przez Sąd rozpoznany w oparciu o przesłanki zawarte w art. 86 § 1 p.p.s.a.
Na marginesie można tylko dodać, że w przypadku merytorycznego rozpoznawania wniosku, przyjmując za datę upływu terminu do dokonania czynności 20 września 2012 r. jak wskazuje na to pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 19 października 2012 r., to przedstawione przez skarżącego okoliczności, sprowadzające do lakonicznego wyjaśnienia niemożności przedstawienia "zaświadczeń" potwierdzających okres jego choroby, nie stanowiłby podstawy do przywrócenia wnioskowanego terminu. Załączone zaś do wniosku o przywrócenie terminu kserokopię historii choroby opisujące daty wizyt lekarskich oraz opisujące dolegliwości zdrowotne skarżącego również nie potwierdzałyby takich okoliczności. Także późniejsze uzyskanie informacji o możliwości skorzystania z instytucji "przywrócenia terminu" nie uzasadniałoby takiego wniosku, tym bardziej, że skarżący nie wykazał, co było przyczyną złożenia wniosku o przyznanie mu profesjonalnego pełnomocnika z urzędu dopiero dwa miesiące później niż wniesienie skargi do Sądu. W orzecznictwie niejednokrotnie podkreślano, że przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por. Postanowienie NSA z dnia 06.10.2011 r., sygn. akt II OZ 897/11).
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło