V SA/Wa 57/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2016 r. V SA/Wa 57/16 o odrzuceniu skargi wniesionej przez [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: - odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 4 grudnia 2015 r. z uwagi na nieusunięcie braku formalnego skargi. Pismem z dnia 29 lipca 2016 r. podpisanym przez M. P. wniesiono zażalenie na ww. postanowienie z dnia 14 lipca 2016 r. W jego uzasadnieniu wskazano, że wszystkie pisma były podpisywane osobiście przez A. P. Z uwagi na fakt, że przebywa ona w Anglii pisma były przez nią wysyłane pocztą elektroniczną. Zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2016 r. wezwano Skarżącą do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez jego podpisanie i złożenie jednego egzemplarza odpisu zażalenia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi ponownie nadesłano egzemplarz zażalenia podpisany M. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718), dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie brak formalny zażalenia polegający na podpisaniu zażalenia przez Skarżącą i nadesłanie jednego egzemplarza odpisu zażalenia dla strony przeciwnej, nie został usunięty. Wobec tego zażalenie należało odrzucić. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu, jak i we wcześniejszych pismach pochodzących od strony skarżącej wskazać należy, że nie może mieć ona wpływu na ocenę kwestii podpisania zażalenia przez M. P., jak i podpisywania skargi i pełnomocnictwa przez Skarżącą. Argument, że Skarżąca przebywa za granicą nie zasługuje w kontrolowanym przypadku na uwzględnienie, gdyż zgodnie z treścią art. 70 § 1 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Obowiązek informowania o zmianie adresu istnieje w czasie trwania postępowania, do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Pomimo tego obowiązku, o którym Sąd pouczył Skarżącą zarówno w wezwaniu do usunięcia braku formalnego skargi jak i braku formalnego zażalenia, ani Skarżąca ani M. P. nie wskazali zagranicznego adresu Skarżącej, na który Sąd mógłby wysłać korespondencję. Poza tym dodać należy, że nic nie wskazuje na to, aby po stronie Skarżącej istniały jakiekolwiek przeszkody do nadania pełnomocnictwa dla M. P., skargi, czy też w końcu zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. z miejsca swojego obecnego zamieszkania w Anglii bezpośrednio do Sądu. Zgodnie zaś z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. − Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) − stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Skarżąca nie skorzystała z tej możliwości, lecz przesłała pełnomocnictwo dla M. P. pocztą elektroniczną, które następnie zostało wydrukowane i przesłane do Sądu. Analogicznie postąpiono z pełnomocnictwem i skargą. Pisma te nie mogły jednak zostać uwzględnione przez Sąd, ponieważ pisma strony dla swojej skuteczności muszą być podpisane własnoręcznie (podpis strony nie może stanowić kserokopii, czy też wydruku ze skanu). W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 6 p.p.s.a. sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2014 r. II GSK 922/14, z dnia 17 września 2014 r. I OZ 741/14 dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) wyrażonego w tym przepisie w art. 6 p.p.s.a. obowiązku udzielania stronie pomocy nie można rozumieć w ten sposób, że sąd jest zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich jej możliwych zachowań, ani też do przestrzegania strony przed lekkomyślnym nietroszczeniem się o jej własne interesy i zalecania takich działań, które każdy dorosły i zapobiegliwy człowiek podejmuje z własnej inicjatywy w swoich życiowych sprawach, na podstawie własnych doświadczeń życiowych. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a.