V SA/Wa 573/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia ... stycznia 2010 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji budżetowej; oddala skargę Decyzją z ... lipca 2009 r. nr ... Minister Sportu i Turystki zobowiązał P. w W. (zwany dalej: P.) do zwrotu kwoty ... zł dotacji budżetowej udzielonej przez Ministra Sportu w roku 2007 oraz kwoty ... zł dotacji budżetowej udzielonej przez Ministra Sportu w roku 2006 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczanych odpowiednio od ... stycznia 2008 r., oraz ... stycznia 2007 r., jako niewykorzystanej w określonym terminie. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż ... stycznia 2009 r. Minister Sportu zawarł z P. umowy nr ... i nr ..., których przedmiotem odpowiednio była realizacja zadania określonego, jako "..." oraz "...". Na powyższe zadania zostały P. przyznane dotacje budżetowe w wysokości ... zł i ... zł. Na podstawie powyższych umów Zleceniobiorca zobowiązał się do wykonania zadań i wydatkowania środków dotacji w terminie od ... stycznia do ... grudnia 2007 r. Zleceniobiorca był również zobowiązany do zwrotu na rachunek Zleceniodawcy niewykorzystanych środków dotacji w terminie do ... stycznia 2008 r. W okresie od ... października 2008 r. do ... stycznia 2009 r., przeprowadzona została w siedzibie P., przez pracowników Ministerstwa Sportu i Turystyki, kontrola w zakresie realizacji zadań zleconych dla P. w 2007 roku ze środków publicznych na podstawie zawartych umów z Ministerstwem Sportu i Turystki, oraz powstałych zobowiązań Z. w latach 2006 – 2007. Wyniki kontroli oraz ocena zostały zawarte w Protokole Kontroli podpisanym ... stycznia 2009 r. (błędnie określona data – ... września 2005 r.) przez kontrolujących i Prezesa P. oraz w wystąpieniu pokontrolnym z ... lutego 2009 r. Ustalenia kontroli wykazały, że P. w okresie objętym kontrolą, wydatkował środki z dotacji budżetowej w wysokości ... zł, po terminach wskazanych w umowach nr ... i ... oraz kwotę w wysokości ... zł po terminie wynikającym z umowy nr ... z ... stycznia 2006 r. Suma zapłaconych faktur po terminie wynikającym z umowy nr ... wyniosła ... zł, zaś z umowy nr ... wyniosła ... zł. Minister Sportu i Turystyki zwrócił uwagę, iż zgodnie z postanowieniami powyższych umów P. zobowiązał się do wykonania określonych zadań w terminie do ... grudnia 2007 r. co oznacza, iż wszelkiego rodzaju zobowiązania powinny być regulowane we wskazanym okresie. Opisane należności były regulowane po terminie określonym w art. 131 ust. 2 pkt 3 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, ze zm.) tj. 31 grudnia danego roku budżetowego, czyli z naruszeniem ustawy. Kwestionując stanowisko P. wyrażone w piśmie z ... marca 2009 r. zawierającym zastrzeżenia do wystąpienia pokontrolnego, Minister Sportu i Turystyki w uzasadnieniu decyzji przywołując m.in. treść art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych wyjaśnił, iż wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Bezspornym według organu pozostaje fakt, że zapłata za zobowiązania zaciągnięte w 2007 r., a regulowane w roku następnym jest wykorzystaniem dotacji z przekroczeniem zakresu upoważnienia do dokonywania wydatków ze środków publicznych, gdyż po zakończeniu roku budżetowego środki dotacji nie pozostawały w dyspozycji Zleceniobiorcy. Dalej Minister Sportu i Turystyki wyjaśnił, iż dotacja celowa jest przeznaczona na określony cel i powinna być zrealizowana w wyznaczonym terminie, bowiem w danym roku kalendarzowym mogą być wydane środki przewidziane w budżecie na cel realizowany w tym roku, a w przypadku programu wieloletniego celem jest jeden z etapów jego realizacji. W umowach zawieranych pomiędzy Ministrem Sportu, a Związkiem wyraźnie wskazana jest podstawa prawna tj. art. 131 ustawy o finansach publicznych. Przyjęcie zatem przez P. domniemania, że przez "wykorzystanie dotacji" należy rozumieć podjęcie zobowiązania umownego z podmiotem realizującym poszczególne świadczenia, z którego wynika obowiązek zapłaty określonego wynagrodzenia jest nieuprawnione. Minister Sportu i Turystyki zwrócił również uwagę, iż P. pomimo posiadania środków finansowych na dzień ... grudnia 2006 r. nie uregulował zobowiązań finansowych zaciągniętych na podstawie umowy nr ... Kwota bowiem zobowiązań w wysokości ... zł została zapłacona po ... stycznia 2007 r. tj. po terminie określonym w umowie i z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 3 ustawy o finansach publicznych. P. pismem z ... sierpnia 2009 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc m.in. o uchylenie decyzji w całości. Po jego rozpatrzeniu Minister Sportu i Turystyki decyzją z ... stycznia 2010 r., nr ... – orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 89, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.), w zw. z art. 146 ust. 1 ustawy o finansach publicznych utrzymał w mocy decyzję z ... lipca 2009 r. W jej uzasadnieniu opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył argumentację stanowiącą podstawę do wydania decyzji przez organ I instancji oraz odniósł się do zarzutu P. dotyczącego interpretacji pojęcia "wykorzystanie dotacji" zawartego w treści art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych wskazując, iż przedstawiona przez P. opinia prawna dotycząca sposobu wykorzystania dotacji celowej nie oddaje w pełni sensu i znaczenia systemowego ujęcia procesu związanego z rozdysponowaniem środków publicznych w formie dotacji celowej. Organ podniósł ponadto, iż w załącznikach do umów nr ... i ... stanowiących ich integralną część w sposób szczegółowy zostały określone wysokości kosztów jakie należało ponieść, aby w sposób właściwy zrealizować zadanie. Środki dotacji były w sposób szczegółowy określone i przypisane bezpośrednio do odpowiednich kosztów, które P. miał ponieść, aby zrealizować zadania. Przyjęcie argumentacji P. może prowadzić do wniosków, że wysokość przyznanej dotacji mogła być za wysoka, gdyż P. był w stanie zrealizować założony cel przy większym wykorzystaniu własnych środków. Zdaniem Ministra Sportu i Turystyki zasadniczą kwestą, poza sposobem wykorzystania dotacji, jest niezaprzeczalny fakt wydatkowania środków dotacji po terminie wskazanym w umowach. Zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 3 ustawy o finansach publicznych – termin wykorzystania dotacji jest nie dłuższy niż do ... grudnia danego roku budżetowego. Bezspornym w ocenie organu odwoławczego jest fakt, iż zapłata za zobowiązania zaciągnięte w 2007 r., a regulowana w roku następnym jest wykorzystaniem dotacji z przekroczeniem zakresu upoważnienia do dokonywania wydatków ze środków publicznych, gdyż po zakończeniu roku budżetowego środki dotacji nie pozostawały w dyspozycji Zleceniobiorcy. W przypadku zatem upływu wyznaczonego terminu brak jest podstaw do dokonania z dotacji celowej określonego wydatku. Ministra Sportu i Turystyki zwrócił nadto uwagę na obowiązującą w wykonaniu budżetu państwa zasadę zwrotności niewykorzystanych w danym roku dotacji celowych oraz wskazał, iż w protokole kontroli podpisanym bez zastrzeżeń ... stycznia 2009 r., zostały w sposób szczegółowy przedstawione i opisane zakwestionowane faktury, których łączna wartość została wskazana w sentencji decyzji. W skardze na powyższą decyzję Ministra Sportu i Turystyki z ... stycznia 2010 r. P. w W., działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ewentualnie w przypadku uznania, że naruszenie prawa w niniejszej sprawie nie jest rażące, ale miało ono wpływ na rozstrzygnięcie sprawy lub też uznania, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto pełnomocnik P. wniósł o: przedstawienie, na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych z art. 2 Konstytucji RP; zawieszenie, na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. postępowania zainicjowanego złożeniem niniejszej skargi – do czasu rozstrzygnięcia kwestii wpadkowej dotyczącej konstytucyjności art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych; wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji; przeprowadzenie, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentu – opinii prawnej z ... sierpnia 2009 r. i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W motywach skargi, pełnomocnik P. przywołując treść art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych dokonał wykładni powołanego przepisu wyjaśniając, iż posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "w szczególności" przesądza jednoznacznie o tym, że katalog sposobów wykorzystania dotacji nie jest zamknięty, a wskazanie zapłaty jako sposobu wykorzystania dotacji ma wyłącznie charakter przykładowy. Wynika to również z tej okoliczności, że zawężenie sposobów wykorzystania dotacji celowych do tego rodzaju działania zawężałoby nadmiernie dopuszczalne sposoby realizacji zadań publicznych przez beneficjentów dotacji. W związku z powyższym pełnomocnik P. stwierdził, że zapłata nie jest jedynym dopuszczalnym sposobem wykorzystania dotacji przyznanej na realizację określonego zadania. Zawarta w przepisie klauzula "w szczególności" wskazuje w sposób niewątpliwy, iż katalog czynności faktycznych i prawnych określanych wspólnym mianem "wykorzystania" nie został sformułowany wyczerpująco w zacytowanym powyżej przepisie art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Odwołując się do analogii z prawa cywilnego materialnego, pełnomocnik P. wskazał, iż wykonanie zobowiązania, w tym zobowiązania o charakterze pieniężnym, także nie w każdym przypadku polega na zapłacie określonej należności. Istnieją bowiem inne sposoby wykonywania poszczególnych świadczeń i wygasania zobowiązań. W ocenie pełnomocnika skarżącego P. wykorzystanie dotacji jest równoznaczne z wykonaniem zadania na podstawie zawartej już uprzednio stosownej umowy, z podmiotem, który wykonuje konkretne świadczenie. Nie można w związku z tym wykluczyć, iż sama zapłata (faktyczne dokonanie płatności) może w określonej sytuacji nastąpić również już po faktycznym wykonaniu świadczenia i zrealizowaniu powierzonego zadania, a także po upływie terminu na jego realizację, co potwierdza powołane w skardze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Interpretacja art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, na której oparł swoje rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie organ pozostaje w ewidentnej sprzeczności z brzmieniem tego przepisu i prowadzi do niedopuszczalnego i nieopartego na jakiejkolwiek podstawie prawnej zawężenia przez organ katalogu sytuacji, które można zakwalifikować jako wykorzystanie dotacji celowej z budżetu państwa. Tego rodzaju postępowanie stanowi naruszenie zasad wynikających z art. 6 i art. 7 k.p.a. Pełnomocnik skarżącego zwrócił również uwagę, iż analiza postanowień wyżej opisanych umów wskazuje jednoznacznie, że ich treść nie konkretyzuje w żaden sposób, co należy, w tych konkretnych przypadkach, rozumieć przez pojęcie "wykorzystanie dotacji", ani też w jakim terminie ma ono nastąpić (w związku z tym zastosowanie znajdzie regulacja ustawowa, stanowiąca, że termin ten upływa ... grudnia określonego roku budżetowego). Skarżący jako beneficjent dotacji mógł pozostawać w przekonaniu, że przez "wykorzystanie dotacji" należy rozumieć podjęcie zobowiązania umownego z podmiotem realizującym poszczególne świadczenia, z którego to zobowiązania wynika obowiązek zapłaty określonego wynagrodzenia. W ten sposób dochodzi, w ocenie pełnomocnika skarżącego, do zrealizowania zadania, na które dotacja została przyznana, co można uznać za jej wykorzystanie. Niezależnie od powyższego, z ostrożności procesowej, pełnomocnik skarżącego P. podniósł w skardze dodatkowe argumenty wskazujące na naruszenie przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 10 k.p.a. poprzez nie umożliwienie skarżącemu końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także przekroczenie terminu załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy o cztery miesiące, co dodatkowo narusza zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. Uzasadniając wniosek o przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego wraz z wnioskiem o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozstrzygnięcia konstytucyjności art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych pełnomocnik skarżącego P. podniósł, iż w jego ocenie wskazany przepis, stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji jest, ze względu na brak precyzji i niedookreśloności użytych w nim sformułowań, niezgodny z zasadą prawidłowej legislacji, wywodzoną z zasady państwa prawa, wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. W tym miejscu powołując się na jedno z orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego przytoczył jego fragment wskazujący na to, iż nie tylko poszczególne przepisy winny być sformułowane poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego, lecz wymóg logicznej poprawności i spójności należy stawiać całemu aktowi prawnemu. Ocena "logicznej poprawności", uwarunkowana znajomością prawideł logiki formalnej, musi też opierać się na kryteriach zdroworozsądkowych. Kontrowersje, zdaniem pełnomocnika skarżącego P. budzi także użycie przez ustawodawcę terminu "zrealizowanie", co zakłada, że zapłata, rozumiana jako sposób wykorzystania dotacji celowej z budżetu państwa ma nastąpić dopiero po faktycznym wykonaniu (zrealizowaniu) zadania, na które dotacja została udzielona. W tym kontekście uregulowanie art. 144 ust. 4 pozostaje niespójne z treścią art. 131 ustawy o finansach publicznych, który posługuje się dwoma sformułowaniami, tj. wykonanie zadania i wykorzystanie dotacji. Konkludując pełnomocnik P. podniósł, iż brak jakiegokolwiek określenia w umowach, na podstawie których dysponent części budżetowej – Minister Sportu i Turystyki, udzielił P. dotacji celowych na realizację wskazanych powyżej zadań, a także w związku z posłużeniem się przez ustawodawcę w art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych sformułowaniem "w szczególności" należy przyjąć, że zapłata nie stanowi jedynego sposobu wykorzystania przez beneficjenta – P., przyznanej mu dotacji celowej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty faktyczne w i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. W pismach procesowych z ... lipca i... sierpnia 2010 r. (załączniku do protokołu rozprawy z ... sierpnia 2010 r.) pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga nie jest zasadna. Okoliczności faktyczne sprawy sporne nie są i wynikają z załączonych akt administracyjnych. Istotą sporu miedzy stronami jest interpretacja zapisów art. 144 ustawy o finansach publicznych w szczególności jego ustępu 1 i 4. Z zapisów tych wynika bowiem, że dotacje udzielone z budżetu państwa w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego lub w terminie określonym w rozporządzeniu, wydanym na podstawie art. 157, podlegają zwrotowi do budżetu państwa odpowiednio do ... stycznia następnego roku albo w terminie 21 dni od dnia określonego w rozporządzeniu (ust. 1). Z art. 144 ust. 4 wynika natomiast, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo w przypadku gdy przepisy odrębne stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Dla rozstrzygnięcia meritum sprawy podstawowe znaczenie ma więc interpretacja pojęcia "wykorzystania dotacji udzielonej na zrealizowanie zadania". W ocenie Sądu pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, że wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę. Natomiast użyte przez ustawodawcę słowo "w szczególności" odnieść należy jedynie do formy zapłaty, która może polegać nie tylko na przelewie gotówki ale np. może przybrać formę potrącenia. Ponadto w tym przepisie pojęcie "w szczególności" odnosi się do całej treści przepisu, a nie tylko do jego pierwszej części. Tak więc w przypadku, gdy udzielenie i rozliczenie dotacji regulują przepisy szczególne to wykorzystanie dotacji następuje także przez realizację celów określonych w tych przepisach. W przedmiotowej sprawie żadne inne przepisy odrębne, stanowiące o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji określające, że wykorzystanie dotacji następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach nie miały zastosowania. W przeciwieństwie do nietrafnie powołanych przez skarżącego – w postępowaniu administracyjnym, jak i skardze – wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. akt II GSK 362-363/08 oraz II GSK 437/07, gdzie oprócz przepisów ustawy o finansach publicznych miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 1 lipca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków przekazywania samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej środków publicznych na realizację programów zdrowotnych (...), które stanowiły przepisy odrębne w rozumieniu drugiej części zdania art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych i dawały możliwość wykorzystanie dotacji przez realizację celów w nich określonych, a nie jedynie przez zapłatę. W przedmiotowej sprawie zastosowanie miała jedynie ustawa z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. Wszystkie trzy umowy były zawarte na podstawie art. 131 ustawy o finansach publicznych na okres od ... stycznia do ... grudnia 2006 i od... stycznia do ... grudnia 2007 r. Zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 3 ustawy o finansach publicznych – umowa powinna określać termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do ... grudnia danego roku budżetowego. Zdaniem Sądu – organ zasadnie uznał – że wydatkowanie środków po tym terminie stanowi naruszenie ustawy. P. miał obowiązek zrealizowania zadania poprzez wydatkowanie określonych środków finansowych na konkretne zadanie, w określonych w umowach terminach. Podkreślić należy, że w załącznikach do umów szczegółowo zostały określone wysokości kosztów, jakie należało ponieść, aby w sposób właściwy zrealizować zadanie. P. miał zatem pełną wiedzę co do realizacji każdego zadania poprzez określenie terminu, miejsca, liczby osób oraz wysokości środków z budżetu państwa (dotacji). Dotacji, która była przekazywana systematycznie i terminowo. Tak więc w sprawie nie wystąpiły żadne zdarzenia, które usprawiedliwiłaby nieterminowe dokonywanie zapłat. Przy czym Sąd zauważa, że dokonując interpretacji pojęcia "wykorzystania dotacji celowej", nie można dokonać tego w oderwaniu od treści art. 157 ustawy o finansach publicznych. Z treści art. 157 ust. 1 ustawy wynika, że niezrealizowane kwoty wydatków budżetu państwa wygasają, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, z upływem roku budżetowego. Z kolei treść art. 95 ust 2 ustawy o finansach publicznych stanowi, że budżet państwa jest uchwalany w formie ustawy budżetowej na okres roku kalendarzowego, a ust. 3, że ustawa budżetowa stanowi podstawę gospodarki finansowej państwa w roku budżetowym. W treści art. 106 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych określono, że wydatki budżetu dzielą się na dotacje i subwencje. Analizując treść art. 157 ust. 1 dotyczący niezrealizowanych kwot wydatków budżetu państwa, z treścią art. 144 ust. 1, w którym jest mowa o zwrocie dotacji w częściach niewykorzystanych do końca roku budżetowego, należy uznać, że dotacje niewykorzystane to dotacje niezrealizowane. Oceniając związek treści art. 144 z treścią art. 157 ustawy o finansach publicznych należy stwierdzić, że jedyne możliwości, w przypadku których wydatki budżetu państwa w tym dotacje, nie wygasają z upływem roku budżetowego, określone są w treści art. 157 ust. 2 i 3 ustawy o finansach publicznych, zaś przyczyny, z powodu których może to zostać uwzględnione, określa ust. 4 wskazanego artykułu ustawy tj. terminy zakończenia procedur wynikających z przepisów o zamówieniach publicznych, w przypadku wydatków inwestycyjnych – zrealizowany, ale niezafakturowany zakres zadań rzeczowych danej inwestycji oraz stopień zaawansowania realizacji inwestycji i programów wieloletnich. Tak więc przypadki, które w przedmiotowej sprawie nie miały miejsca. Sąd nie podziela także interpretacji skarżącego, co do zmiany brzmienia dotychczas obowiązującego przepisu art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, obowiązującym aktualnie art. 168 ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240), który stanowi, że wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji. Ustawodawca zrezygnował z innej możliwości wykorzystania dotacji jaką jest zapłata. Sąd podziela opinię organu, że zmiana ta miała na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego przepisu, który budził kontrowersję i pozwalał na dowolną jego interpretację. Podnoszony w skardze przez skarżącego brak wyodrębnienia wydatków z dotacji w ewidencji księgowej P. uniemożliwiający ustalenie przepływu środków w danym okresie, nie może stanowić argumentu na korzyść skarżącej. Zdaniem Sądu przeciwnie stanowi on dowód na nieprawidłowe wykonywanie zapisów umów o dotacje, zgodnie bowiem z postanowieniami § 8 ust. 3 (umowa nr ..), § 7 ust. 4 (umowa nr ...) i § 5 ust. 4 (umowa nr ...) P. zobowiązywał się do prowadzenia odrębnej ewidencji środków otrzymywanych od Ministerstwa Sportu oraz wydatków związanych z realizacją zadań objętych umową (...) i tego nie uczynił. Wyniki kontroli pozwoliły jednak na ustalenie, że zaciągnięte na podstawie umów część zobowiązań została uregulowana po terminie, czego skarżący nie kwestionował. Pozostały zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 10 k.p.a. i art. 35 k.p.a. choć zasadne to jednak jako niemające istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a) nie mogły stanowić jedynej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Konkludując w ocenie Sądu nie doszło do wykorzystania dotacji w rozumieniu treści art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, nie doszło więc do naruszenia przez Ministra Sportu i Turystyki treści wskazanych w skardze przepisów. W świetle opisanych okoliczności, istniały podstawy do nałożenia na P. obowiązku zwrotu dotacji z powodu jej niewykorzystania na podstawie art. 144 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. W konsekwencji, wobec braku uzasadnionych wątpliwości Sądu co do zgodności przywołanego przepisu z Konstytucją, brak było podstaw prawnych do zawieszenia postępowania sądowego w związku ze skierowaniem przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego we wnioskowanym przez skarżącego zakresie. Sąd zauważa przy tym, iż w uwagi na utratę mocy obowiązującej art. 144 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, Trybunał Konstytucyjny w przypadku przedstawienia mu pytania prawnego umorzyłby postępowanie z uwagi na treść art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643) – Trybunał umarza na posiedzeniu niejawnym postępowanie, jeżeli akt normatywny w zakwestionowanym zakresie utracił moc obowiązującą przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.