V SA/Wa 577/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi E. Sp. jawna w W. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia ... grudnia 2013 r. nr ... w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Służby Celnej na rzecz E. Sp. jawna w W. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi "E." Spółka Jawna w W. (zwanej dalej: skarżącą lub spółką) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Szefa Służby Celnej z [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] września 2013 r. nr [...], w której została określona klasyfikacja taryfowa świecznika ze szkła dekorowanego w kształcie kielicha, do kodu TARIC 7013 99 00 90. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Skarżąca złożyła [...] czerwca 2013 r. wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) dla towaru o nazwie handlowej "świecznik ze szkła dekorowanego w kształcie kielicha". We wniosku skarżąca wnioskowała o klasyfikację towaru do kodu TARIC 9405 50 00 90. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] września 2013 r., określił klasyfikację taryfową dla przedmiotowego świecznika do kodu TARIC 7013 99 00 90. Organ I instancji wskazał, że klasyfikacji taryfowej towaru dokonano w oparciu o postanowienia 1, 3(b) i 6 reguły Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z brzmieniem pozycji 7013 i podpozycji 7013 99 00 90 Wspólnej Taryfy Celnej oraz zgodnie z treścią komentarzy do pozycji 7013 i 9405, zawartych w Notach Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca spółka. Zaskarżonej decyzji zarzucono istotne naruszenia: 1. art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez niedoręczenie decyzji reprezentującemu spółkę pełnomocnikowi, w wyniku czego decyzja nie istnieje w obrocie prawnym; 2. reguły 1, 3b) i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawartych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z 12 października 2012 r., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przy klasyfikacji taryfowej towaru będącego przedmiotem wniosku spółki; 3. pozycji CN 7013 i kodu TARIC 7013 99 00 90 przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz pozycji CN 9405 przez jej niezastosowanie. Pismem z 5 grudnia 2013 r. Minister Finansów zawiadomił pełnomocnika skarżącej o prawie wynikającym z art. 200 § 1 Ordynacji Podatkowej tj. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zabranego materiału dowodowego. Zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi 9 grudnia 2013 r. Pismem z 16 grudnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) spółka wypowiedziała się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W piśmie tym pełnomocnik spółki powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu, a także wniósł o powołanie biegłego (na podstawie art. 197 § 1 Ordynacji Podatkowej), który oceniłby jaki wygląd towaru przemawia za uznaniem go za świecznik oraz jakie są funkcje świeczników i czy będący przedmiotem wniosku towar jest możliwy w związku z tym do zidentyfikowania jako świecznik oraz czy spełnia odpowiednią funkcję. Po rozpoznaniu odwołania Szef Służby Celnej decyzją z [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że w wyniku działania organu I instancji decyzja WIT istotnie została doręczona spółce zamiast jej pełnomocnikowi 18 września 2013 r. Organ wskazał, że mimo tego pełnomocnik spółki wniósł odwołanie w terminie. Z tego względu organ odwoławczy uznał, że pomimo faktu, iż decyzja WIT została doręczona z uchybieniem normy z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, to jednak strona miała możliwość zapoznania się z treścią decyzji, a interes strony był chroniony w tym postępowaniu i nie został naruszony, a odwołanie może zostać rozpoznane. Organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji prawidłowo zaklasyfikował "świecznik ze szkła dekorowanego w kształcie kielicha" do kodu TARIC 7013 99 00 90 obejmującego pozostałe dekoracyjne wyroby ze szkła, uznając tym samym, że wyrób nie spełnia warunków, aby być zaklasyfikowanym do wnioskowanej przez stronę pozycji 9405, jako nieelektryczny wyrób oświetleniowy (świecznik). Organ podniósł, iż przy klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru, w pierwszym rzędzie należało ustalić, czy wyrób może być rozpoznawalny jako świecznik z pozycji 9405 WTC, czy też jako wyrób o podobnym charakterze i nazwie, który może być klasyfikowany do innej, właściwej sobie pozycji taryfy. Wskazał, że towar opisany we wniosku jest wyrobem szklanym, w kształcie kielicha, w którym może być umieszczona zarówno świeca tea-Iight (podgrzewacz), jak i świeca walcowa. Całe wnętrze świecznika jest przeznaczone do umieszczenia w nim świecy tea-light. Standardowe podgrzewacze mają średnice 4 cm i wysokość 1,5 cm. Nie ma więc możliwości dokładnego, ciasnego dopasowania, umocowania świecy w przedmiotowym "świeczniku". Jednocześnie wyrób szklany, jakim jest kielich, sam w sobie nie jest możliwy do zidentyfikowania jako świecznik. Organ odwoławczy podkreślił, iż brzmienie pozycji 9405 wyraźnie wskazuje, że można do niej zaliczyć wyroby (lampy i oprawy oświetleniowe), których zasadniczą funkcją jest oświetlanie pomieszczeń lub innych obiektów. Funkcja oświetlania jest kryterium podstawowym, do którego odnosi się możliwość zastosowania pozycji 9405 WTC. Innym kryterium jest kwestia właściwego umocowania świecy. Zdaniem organu kryterium to nie zostało w omawianym przypadku spełnione, z uwagi na cechy konstrukcyjne wyrobu, ograniczające emisję światła, zatem klasyfikacja zgodna z brzmieniem pozycji (reguła 1 ORINS) w tym przypadku nie może odnosić się do pozycji 9405. Organ odwoławczy zgodził się z stanowiskiem organu I instancji, że wyrób nie spełnia funkcji oświetleniowej, jaka jest konieczna, aby towar zaklasyfikować do pozycji 9405 i z tego względu zastosował w sprawie pozycję 7013 WTC (pozostałe dekoracyjne wyroby ze szkła). Ponadto biorąc pod uwagę nierozpoznawalny kształt wyrobu jako świecznika, i brak właściwego osprzętu np. szpikulca, do stałego bezpiecznego umocowania świecy, organ odwoławczy uznał, że towar należy klasyfikować zgodnie z jego materiałem składowym, tj. zgodnie z pozycją 7013 WTC, która obejmuje wyroby ze szkła, w rodzaju stosowanych do dekoracji wnętrz. Organ II instancji odnosząc się do wydawanych przez Komisję Europejską rozporządzeń klasyfikacyjnych wyjaśnił, iż są one wydawane w celu zapewnienia jednolitości stosowania Nomenklatury scalonej, wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Wyjaśnił, że Komitet Kodeksu Celnego zajmował się klasyfikacją artykułów przeznaczonych do umieszczania w nich świec i w wyniku tych prac wydane zostały dwa rozporządzenia klasyfikacyjne: nr 141/2002 z 25 stycznia 2002 r. i 774/2011 z 2 sierpnia 2011 r. Pierwsze rozporządzenie dotyczyło naczynia ze zdobionego szkła, w którym można umieścić świeczkę. Ustalono klasyfikację takiego wyrobu w oparciu o postanowienia reguły 1. i 6. ORINS oraz brzmienie pozycji 7013 i kodu TARIC 7013 99 00 90. Podniesiono w nim, iż naczynie szklane nie jest przeznaczone do utrzymywania świecy w stałej pozycji i dlatego nie posiada cech świecznika ujętego w pozycji 9405. Natomiast drugie rozporządzenie prezentuje stanowisko, że warunkiem uznania wyrobu za nieelektryczną oprawę oświetleniową, klasyfikowaną w pozycji 9405, jest możliwość zidentyfikowania wyrobu jako świecznika, co oznacza, że taki artykuł musi być przygotowany do trzymania świecy w stałej pozycji, czyli musi posiadać szpikulec lub specjalne wgłębienie dopasowane do rozmiaru świecy. Wprowadzone do obiegu prawnego rozstrzygnięcie regulujące klasyfikację takich wyrobów wskazuje, jakie kryterium powinno być brane pod uwagę przy klasyfikacji. Organ zauważył, iż potwierdzeniem przyjęcia tego kryterium, jak również kryterium spełnienia lub niespełnienia funkcji oświetleniowej, są wiążące informacje taryfowe, klasyfikujące pozornie takie same wyroby do różnych pozycji Wspólnej Taryfy Celnej, tj. do pozycji 7013 lub 9405. Podniósł, iż analiza klasyfikacji taryfowej, jaka występuje w bazie EBTI dla wyrobów określanych jako świeczniki, wskazuje na różnice w obiektywnym charakterze wyrobów, które wpływają na ich pozornie niejednolitą klasyfikację. Odnosząc się do powołanych w odwołaniu wiążących informacji taryfowych wydanych m.in. przez niemiecką i brytyjską administrację celną, które zdaniem skarżącej potwierdzają prawidłowość proponowanej klasyfikacji taryfowej do pozycji 9405 WTC organ podniósł po ich dokładniej analizie, że to nie nazwa wyrobu, lecz obiektywne cechy i przeznaczenie są podstawą jego przypisania do właściwej pozycji Wspólnej Taryfy Celnej. Organ odwoławczy nie zgodził się z tezą strony, że każdy przedmiot, tu: świecznik, może spełniać funkcję dekoracyjną w zależności od tego, w jakim celu będzie wykorzystany. Podkreślił, że o klasyfikacji towaru decyduje zespół cech obiektywnych, a nie uznaniowych, o czym świadczy właśnie zastosowanie różnej klasyfikacji w ww. decyzjach WIT, która ze względu na te cechy obiektywne oraz postanowienia Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zachowuje jednolitość klasyfikacji takich samych towarów. W skardze do tutejszego Sądu z 31 stycznia 2014 r. skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie od organu, którego decyzji dotyczy skarga na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów o postępowaniu, tj.: a) art. 145 § 2 w związku z art. 228 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, co miało wpływ na wynik sprawy; b) art. 200 § 1, art. 123 § 1, art. 188 § 1 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji przed datą doręczenia organowi wypowiedzenia spółki w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem przed faktycznym upływem terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ nie rozpatrzy! zgłoszonego we wskazanym wypowiedzeniu wniosku dowodowego; c) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 4 oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. i Prawa celnego, przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i wydanie decyzji przy błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także 2. przepisów prawa materialnego, tj. : - Reguły 1., 3b) i 6. ORINS zawartych w załączniku 1 do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienionym Rozporządzeniem Wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 12 października 2012r., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej towaru, będącego przedmiotem wniosku spółki; - pozycji CN 7013 i kodu TARIC 7013 99 00 90 przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz pozycji CN 9405 i kodu TARIC 9505 50 00 90 przez ich niezastosowanie. Skarżąca wskazała, iż z powodu braku prawidłowego doręczenia decyzji I instancji spółce, a nie jej pełnomocnikowi, zaskarżona decyzja w ogóle nie weszła do obrotu prawnego. Natomiast rozpatrzenie odwołania przez organ II instancji uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zarzucane uchybienie miało oczywisty wpływ na wynik sprawy w tym sensie, że gdyby prawidłowo organ odwoławczy uznał, że decyzja I instancji nie weszła do obrotu, to nie wydałby zaskarżonej decyzji. Kolejny zarzut podniesiony w skardze dotyczył naruszenia przez organ odwoławczy art. 200 § 1 oraz art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ wydał decyzję przed upływem siedmiodniowego terminu wynikającego z art. 200 § 1, tym samym pozbawiając skarżącą prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz pomijając również żądanie skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego (art. 188 Ordynacji podatkowej). Dalsze zarzuty skargi dotyczyły błędnego zastosowania ORINS co doprowadziło do zakwalifikowania przedmiotowego towaru do pozycji CN 7013 i kodu TARIC 7013 99 00 90 zamiast do pozycji CN 9405 i kodu TARIC 9505 50 00 90. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Organ odniósł się również do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 oraz art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, wskazując, że w przedmiotowej sprawie, wypowiedzenie się strony zawiera te same argumenty, jakie były przedmiotem rozważań na etapie wydania decyzji. Wskazał, że kwestia powołania biegłego, istotnie nowa, pojawia się w stanowisku strony po zakończeniu postępowania, tj. po zawiadomieniu o zakończeniu postępowania w II instancji i dotyczy zarzutu niepowołania biegłego przez organ I instancji, pomimo że w trakcie postępowania taki wniosek nigdy nie był składany. Odnosząc się do nieformalnego wniosku o powołanie eksperta/biegłego zawartego w wypowiedzeniu się strony Szef Służby Celnej zauważył, że stopień emisji światła jest tylko jedną z przesłanek rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż fakt ograniczenia emisji światła z uwagi na konstrukcję wyrobu lub zastosowany materiał można ocenić bez powoływania eksperta. Stwierdził, że w niniejszej sprawie, to nie stan towaru budził wątpliwości, lecz jego klasyfikacja taryfowa, w związku z czym nie ma konieczności podejmowania takiej czynności. Podkreślił, że opinia biegłego jest jedynie jednym z dowodów, za pomocą którego ustalany jest stan faktyczny w konkretnej sprawie. Podniósł, że stan faktyczny był i jest organowi znany, nie zachodziła więc potrzeba pozyskania wiadomości specjalnych. Wszystkie dokumenty dostarczone przez stronę zostały uwzględnione; strona dostarczyła wszystkie niezbędne informacje o towarze. Nie zgodził się z tezą strony, że w sprawie w związku z niepowołaniem biegłego, nastąpiło naruszenie postępowania istotnym stopniu mogące wpływać na wynik sprawy. W załączniku do protokołu rozprawy z 21 sierpnia 2014 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuję: Skarga jest zasadna. W przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 200 § 1 w związku z art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749. zm., dalej: Ordynacja podatkowa). Przepis art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej określa jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego - zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Przepis ten nie różnicuje zatem tego prawa w zależności od stadium postępowania i ma takie samo zastosowanie w postępowaniu przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. Prawo do czynnego udziału w postępowaniu skonkretyzowane jest w przepisie art. 200 Ordynacji podatkowej, który nakłada na organy, w tym organy odwoławcze, obowiązek wyznaczenia stronie przed wydaniem decyzji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Strona powinna mieć więc możliwość przedstawienia swojego stanowiska, czy też wniosków procesowych już po skompletowaniu przez organ całego materiału dowodowego, przy czym w razie przedstawienia przez stronę takiego stanowiska, organ powinien ustosunkować się do niego w decyzji, a w przypadku zawarcia w nim wniosków procesowych (w szczególności dowodowych), rozpoznać te wnioski, co wynika chociażby z treści przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej. Jeśli zaś żądanie strony wniesione w związku z wypowiedzeniem się co do zebranego materiału dowodowego spowoduje przeprowadzenie określonych "dodatkowych" czynności dowodowych przez organ podatkowy, np. przesłuchanie świadków, organ podatkowy powinien wyznaczyć ponownie termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Należy również wskazać, że adresatem normy zawartej w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest organ podatkowy tak I, jak i II instancji. Przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu odwoławczym także wówczas, gdy organ drugiej instancji nie prowadził żadnego postępowania dowodowego. Skoro przepis ten mówi o materiale dowodowym zebranym w sprawie, to znaczy, że chodzi o materiał zebrany przez organ I i II instancji. W niniejszej sprawie organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję bez odniesienia się wniosku skarżącej o powołanie biegłego (na podstawie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej), a także nie uwzględnił terminu o którym mowa w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Pismem z 5 grudnia 2013 r. Minister Finansów zawiadomił pełnomocnika skarżącej spółki o prawie wynikającym z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej tj. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zabranego materiału dowodowego. Zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi 9 grudnia 2013 r. W dniu 16 grudnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) a więc w wyznaczonym terminie wpłynęło do organu pismo pełnomocnika skarżącej spółki będące wypowiedzeniem się w sprawie zabranego materiału dowodowego. W piśmie tym powtórzył on zarzuty podniesione w odwołaniu, a także wniósł o powołanie biegłego. Natomiast organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję 17 grudnia 2013 r. Organ w zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do wniosku skarżącej, ponieważ jak widać z zestawienia dat, wydał decyzję nie czekając na nadejście pisma zwierającego stanowisko strony. Jedynie wskazał na stronie 4 decyzji, iż skarżąca nie wniosła uwag do pisma organu z 5 grudnia 2013 r., co jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego nie jest prawdą. Należy wskazać, iż organ powinien przed wydaniem zaskarżonej decyzji a doręczeniem zawiadomienia stworzyć pewien rozsądny margines czasowy aby umożliwić skarżącej realizacje gwarancji procesowych wynikających z art. 200 Ordynacji podatkowej. Należy zauważyć, iż organ odwoławczy dopiero w odpowiedzi na skargę wskazał, że wypowiedzenie się strony zawierało te same argumenty, jakie były przedmiotem rozważań na etapie wydania decyzji, jak również odniósł się do zgłoszonego wniosku dotyczącego powołania biegłego. Takie stanowisko organu jest nieprawidłowe ponieważ skarżąca na każdym etapie postępowania administracyjnego ma prawo do składania wniosku dowodowych, aż do wydania decyzji. To, że organ wydał zaskarżoną decyzję po upływie jednego dnia od którego mijał skarżącej termin do wypowiedzenia się w sprawie zabranego materiału dowodowego, nie uprawnia go do stwierdzenia, że wniosek wpłynął po zakończeniu postępowania w II instancji, mimo tego, że fizycznie wniosek wpłynął do organu w dnu 18 grudnia 2013 r. (data prezentaty organu). To, iż organ nie wyznaczył sobie okresu między doręczeniem zawiadomienia a wydaniem decyzji powoduje stwierdzenie, iż organ nie zagwarantował skarżącej prawa wynikającego z przepisu art. 200 Ordynacji podatkowej. Organ nie powinien od razu po upływie terminu wynikającego z ww. artykułu wydać decyzji, lecz poczekać na odpowiedź skarżącej, a po uzyskaniu takiej, odnieść się do niej w wydanej decyzji, czego nie uczynił w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu naruszenie przez organ art. 200 Ordynacji podatkowej jakie nastąpiło w toku postępowania przed organami podatkowymi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący we wniosku wniósł o powołanie biegłego, który oceniłby jaki wygląd towaru przemawia za uznaniem go za świecznik oraz jakie są funkcje świeczników i czy będący przedmiotem wniosku towar jest możliwy w związku do zidentyfikowania jako świecznik oraz czy spełnia odpowiednią funkcję. Organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle to tego wniosku ani nie rozważył jego zasadności w decyzji. W tym kontekście nie można wykluczyć, że ewentualne powołanie biegłego i wydanie przez niego opinii może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu, że decyzję I instancyjną doręczono skarżącej spółce a nie jej pełnomocnikowi należy się zgodzić ze stanowiskiem organu, iż pomimo faktu, iż decyzja WIT została doręczona z uchybieniem normy z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, to jednak strona miała możliwość zapoznania się z treścią decyzji, a interes strony był chroniony w tym postępowaniu i nie został naruszony, a odwołanie mogło być rozpoznane. Należy wskazać, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych doręczenie pisma stronie mimo, iż ustanowiła ona pełnomocnika , nie może być uznane za skuteczne, jeżeli wywołuje dla niej ujemne skutki procesowe (por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2001 r. sygn. akt I SA/Wr 2995/98 niepubl.; S. Babiarz, B. Deuter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 457). W niniejszej sprawie nieprawidłowe doręczenie nie wywołało ujemnych skutków procesowych ponieważ skarżąca spółka wniosła odwołanie w terminie (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 991/12; czy też wyrok NSA z 15 maja 2014 r. w sprawie sygn. akt II FSK 449/13 - na gruncie Kpa; oba dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie odnosi się do kolejnych zarzutów skargi ponieważ uchylenie decyzji nastąpiło z przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a, w związku z czym orzekanie o nich na obecnym etapie postępowania, należy uznać za przedwczesne. W tym stanie rzeczy uznając, iż w toku postępowania podatkowego doszło do naruszenia wymienionych wcześniej przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżoną decyzję należało uchylić w oparciu o przepis art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.