V SA/Wa 593/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w C. przy udziale H. sp. z o.o. w R. i M. S.A. w M. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Minister Rozwoju (dalej: "organ odwoławczy" "Minister"), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w C.(dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona") utrzymał w mocy własną decyzję (wydaną jako Minister Przedsiębiorczości i Technologii) z dnia [...] października 2019 r., nr [...] umarzającą w całości postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (M.P. Nr 32. poz. 666). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Minister Gospodarki postanowieniem z dnia [...] lutego 2000 r., działając na wniosek spółki "[...]" sp. z o.o. z listopada 1999 r, wszczął postępowanie ochronne przed nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Decyzją z dnia [...] października 2000 r. Organ ten ustanowił ostateczny środek ochronny w formie opłaty celnej dodatkowej na przywóz elektrycznych żelazek do prasowania, klasyfikowanych według kodu PCN 8516 40, w podziale na żelazka z nawilżaczem klasyfikowane według kodu PCN 8516 40 10 0 i pozostałe klasyfikowane według kodu PCN 8516 40 90 0, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Strona w dniu 27 listopada 2009 r. wystąpiła do Ministra Gospodarki z wnioskiem o uchylenie, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. lub o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., ww. decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. Mając na uwadze, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki zostało zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I GSK 3492/18, którym oddalono skargę kasacyjną przedsiębiorcy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 832/17 oddalającego skargę przedsiębiorcy na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie niestwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej, Minister Przedsiębiorczości i Technologii postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. podjął zawieszone postanowieniem Ministra Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2016 r. postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Minister Przedsiębiorczości i Technologii decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...] umorzył w całości postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (M.P. Nr 32. poz. 666)e Organ pierwszoinstancyjny w uzasadnieniu decyzji przywołał treść art. 154 i art. 155 k.p.a. Mając na uwadze powyższe uregulowania przyjął, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia 4 października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (M.P. Nr 32, poz. 666) jest decyzją, na mocy której strona nabyła prawo. W dalszej części zwrócił uwagę, że Rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie uchylenia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. Nr 76, poz. 718), które weszło w życie z dniem 23 kwietnia 2004 r, środek ochronny, na mocy § 1 ww. rozporządzenia, został uchylony z dniem 30 kwietnia 2004 r. Na mocy § 2 ww. rozporządzenia decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej została uchylona z dniem [...] kwietnia 2004 r. Podstawą powyższego rozporządzenia był art. 35a ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz.U. Nr 43, poz. 477, ze zm.), która została uchylona z dniem [...] kwietnia 2004 r. na mocy art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 96, poz. 959). Jednakże powołane rozporządzenie uchylające środek ochronny weszło w życie w dniu [...] kwietnia 2004 r. i stanowiło akt jednorazowego stosowania polegającego na uchyleniu z dniem [...] kwietnia 2004 r. środka ochronnego i utracie mocy decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2004 r. ustanawiającej ten środek. Uchylenie ustawy na mocy której zostało wydane rozporządzenie spowodowało pośrednie uchylenie ww. rozporządzenia, ale regulacje tego rozporządzenia zostały zastosowane, a w konsekwencji z dniem 30 kwietnia 2004 r. przestały obowiązywać: - ustawa z dnia [...] kwietnia 2001 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny, - decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (M.P. Nr 32. poz. 666), - ostateczny środek ochronny ustanowiony na mocy ww. decyzji Ministra Gospodarki. Wniosek Strony o uchylenie na podstawie art. 154 k.p.a. w/w decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. został złożony w dniu 27 listopada 2009 r., a zatem w tym dniu przedmiotowa decyzja nie obowiązywała. Skoro w dniu złożenia wniosku nie było w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, Minister Przedsiębiorczości i Technologii przyjął, iż wniosek dotyczący jej uchylenia jest bezprzedmiotowy. Nie można bowiem uchylić decyzji, której już nie ma w obrocie prawnym. W tym stanie sprawy należało zastosować art. 105 § 1 k.p.a.. zgodnie z którym Organ obowiązany jest wydać decyzję o umorzeniu postępowania w przypadku gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W dniu 12 listopada 2019 r. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Minister Rozwoju, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez Stronę, utrzymał w mocy własną decyzję (wydaną jako Minister Przedsiębiorczości i Technologii) z dnia [...] października 2019 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ drugoinstancyjny, uznał że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, bowiem decyzja, o której uchylenie wnioskował przedsiębiorca, tj. decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (M.P. Nr 32, poz. 666), w dacie wszczęcia postępowania, na skutek wniosku strony (pismo z dnia 27 listopada 2009 r.), nie obowiązywała. Z dniem 30 kwietnia 2004 r. decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. oraz ostateczny środek ochronny zostały uchylone na mocy rozporządzenia Ministra Gospodarki. Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 kwietnia 2004r. w sprawie uchylenia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. Nr 76, poz. 718). W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż nie ma znaczenia fakt, że ustawa stanowiąca podstawę prawną do wydania powołanego wyżej rozporządzenia została uchylona z dniem 30 kwietnia 2004 r., tj. z tym samym dniem, w którym przestał obowiązywać środek ochronny i decyzja ustanawiająca ten środek. Powołane rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 kwietnia 2004r. weszło w życie z dniem 23 kwietnia i od tego dnia obowiązywały regulacje zawarte w tym akcie prawnym, tj. ustalające, że z dniem 30 kwietnia 2004 r. przestanie obowiązywać środek ochronny i decyzja go ustanawiająca. Bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że na mocy art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez RP członkostwa w UE (Dz.U. Nr 96, poz. 959) utraciła moc prawną ustawa stanowiąca podstawę do wydania rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 kwietnia 2004r. Istotne jest bowiem, że rozporządzenie, dla którego powołana ustawa zawierała podstawę prawną weszło w życie przed dniem 30 kwietnia 2004 r., a z datą 30 kwietnia 2004 r. nastąpił skutek regulacji zawartych w rozporządzeniu. Minister nie podzielił również drugiego zarzutu Strony dotyczącego naruszenia art. 153 p.p.s.a. Wnioskodawca bowiem wskazał, że w toku instancyjnej kontroli wcześniej wydawanych decyzji administracyjnych w sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 25 marca 2014 r. (sygn. akt: V SAB/Wa 46/13) zobowiązał Ministra do merytorycznego rozpoznania wniosków o stwierdzenie nieważności oraz o uchylenie decyzji ostatecznej Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. W ocenie organu powyższy wyrok oznacza jedynie, że sąd ustalił kolejność prowadzenia postępowań. Reasumując skoro zatem w obrocie prawnym brak jest decyzji, która mogłaby zostać zmieniona, to konieczne jest umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości, mimo że postępowanie nie było bezprzedmiotowe, albowiem anulowanie decyzji w trybie art. 154 i 155 k.p.a. skutkowałoby uznaniem, że decyzja było poczytywana jako niebyła, - art. 153 ustawy p.p.s.a poprzez niezastosowanie się przez organ administracji do wytycznych wydanych przez sąd administracyjny w toku instancyjnej kontroli wcześniej wydawanych rozstrzygnięć. W oparciu o powyższe zarzuty Strona wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju z dnia [...] grudnia 2019 roku i poprzedzającej ją decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] października 2019 roku w całości oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), niniejsza sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy do rozpoznania w przywołanym trybie zostało poprzedzone wyrażeniem zgody przez Skarżącą i organ na rozpoznanie sprawy poza rozprawą. Odnosząc się ram prawnych niniejszej sprawy należy przywołać treść rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 kwietnia 2004r. w sprawie uchylenia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. Nr 76, poz. 718). Weszło ono w życie z dniem 23 kwietnia 2004 r. Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia z dniem 30 kwietnia 2004 r. uchyla się ostateczny środek ochronny w postaci opłaty celnej dodatkowej nałożony na elektryczne żelazka do prasowania, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, ustanowiony decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (M. P. Nr 32, poz. 666). W świetle zaś § 2 ww. rozporządzenia z dniem 30 kwietnia 2004 r. traci moc decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 35a ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz.U. Nr 43, poz. 477, ze zm.), która została uchylona z dniem 30 kwietnia 2004 r. na mocy art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 96, poz. 959). W ocenie Sądu organowi należy przyznać rację, że powołane rozporządzenie uchylające środek ochronny weszło w życie w dniu 23 kwietnia 2004 r. i uchylało z dniem 30 kwietnia 2004 r. środek ochronny jak i na jego podstawie utraciła moc decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2004 r. ustanawiającej ten środek. Dla wyniku niniejszej sprawy nie może mieć znaczenia uchylenie ustawy na mocy której zostało wydane powyższe rozporządzenie. Zgodzić się ze Skarżącym należy, że uchylenie w/w ustawy pociągało za sobą uchylenie przedmiotowego rozporządzenia, ale regulacje tego rozporządzenia zostały skutecznie zastosowane. Nie doszło bowiem do uchylenia ustawy, a tym samym rozporządzenia przed dniem 30 kwietnia 2004 r. Tym samym z dniem 30 kwietnia 2004 r. przestały obowiązywać: - ustawa z dnia 11 kwietnia 2001 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny, - decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (M.P. Nr 32. poz. 666), - ostateczny środek ochronny ustanowiony na mocy ww. decyzji Ministra Gospodarki. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że postępowanie o uchylenie decyzji administracyjnej nie staje się bezprzedmiotowe tylko ze względu na to, że wskutek wcześniejszych zdarzeń kwestionowana decyzja utraciła moc wiążącą. Powołuje się w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 1998 r., wydany w sprawie o sygn. akt II SA 2202/97, w świetle którego decyzję anulowaną w trybie art. 155 k.p.a. uważa się za niebyłą. Sąd w składzie niniejszym podziela bowiem stanowisko zawarte choćby w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1578/16, zgodnie z którym ewentualna zmiana decyzji administracyjnej w trybie art. 155 k.p.a. może nastąpić wyłącznie ze skutkiem ex nunc - od daty wejścia w obowiązywanie decyzji zmieniającej wcześniejszą decyzję ostateczną. Jedynie stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wywiera bowiem swoje skutki ex tunc - co oznacza, iż weryfikowana decyzja administracyjna dotknięta wadą nieważności zostaje uznana za nieważną od dnia jej wydania - wydania decyzji wadliwej i z tym dniem wyeliminowana z obrotu prawnego. W ocenie Sądu nie można zatem twierdzić, że zastosowanie art. 155 k.p.a. i uchylenie decyzji w tym trybie pozwala na uznanie jej za niebyłą. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 153 p.p.s.a. W świetle tej normy prawnej ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Strona powołuje się w tym zakresie na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r. wydanym w sprawie sygn. akt V SAB/Wa 46/13. Sąd wskazał, że "wobec wskazania przez skarżącą dwóch trybów (stwierdzenie nieważności i uchylenie decyzji) organ był zobligowany do rozpoznania w pierwszej kolejności wniosku o stwierdzenie nieważności. Jest bowiem niesporne w doktrynie i orzecznictwie, że tryby nadzwyczajnej weryfikacji decyzji nie konkurują ze sobą i wyłączają się wzajemnie, a naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego stanowi rażące naruszenie prawa (Por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H.Beck 2003 r. s. 612, Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel "Kodeks Postępowania Administracyjnego" Wyd. Zakamycze 2005 s. 838, wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2000 r. I SA 286/99 Lex 55756). Wybór trybu należy do strony, która powinna go dokonać w zależności od przyczyn, z powodu których dąży do wzruszenia decyzji ostatecznej, przy czym pierwszeństwo przysługuje trybowi wznowienia bądź nieważności. Tryb wzruszenia decyzji z powodu jej nieważności (na podstawie art. 156 k.p.a.) wiąże się z zarzutami poważnych naruszeń prawa, których dopuścił się organ przy jej wydawaniu (decyzja dotknięta jest takimi wadami, że należy ją usunąć z obrotu). Tryb wzruszenia decyzji przewidziany w art. 154 k.p.a. i 155 k.p.a. znajduje zastosowanie do sytuacji zupełnie odmiennych. Służy wzruszaniu decyzji ostatecznych nie dotkniętych żadnymi wadami (prawidłowych) lub wzruszaniu decyzji ostatecznych dotkniętych wadami, które to wady nie uzasadniają jednak stwierdzenia nieważności decyzji (wady niekwalifikowane), a wzruszenie może nastąpić tylko z uwagi na słuszny interes strony lub interes społeczny." W ocenie Sądu w niniejszym składzie z uzasadnienia powyższego wyroku należy jedynie odczytywać jako wiążące wytyczne co do dalszego postępowania wskazania dotyczące uporządkowania kolejności rozpatrywania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz wniosku o wzruszenie decyzji w trybie art. 154 i art. 155 k.p.a. W żadnym razie powyższe uzasadnienie nie powinno być rozpatrywane jako zobowiązanie do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o uchylenie decyzji w trybie art. 154 lub art. 155 k.p.a. W świetle przywołanych okoliczności Sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.