V SA/Wa 632/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; oddala skargę. W dniu [...] lipca 2011 r. funkcjonariusze celni Urzędu Celnego [...] w W. przeprowadzili kontrolę w lokalu "K." znajdującym się w W. przy ul. [...]. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono, że w lokalu znajdują się trzy włączone i gotowe do eksploatacji automaty do gier Hot Spot – bez oznaczeń. Urządzenia posiadały elementy konstrukcyjne występujące w automatach do gier m.in. akceptor banknotów, wyrzutnik monet, rynienkę na wypłacone monety, przyciski ("STAWKA", "WYPŁATA PRZELEJ Z BANKU", "START PRZELEWANIA"). Na ekranach urządzeń wyświetlały się pola spotykane w automatach do gier "BANK", "CREDIT", "BET". Właściciel kontrolowanego lokalu S. F. okazał umowę najmu powierzchni zawartą [...] marca 2010 r., z której wynikało, że W. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. wydzierżawił 3 m2 powierzchni do prowadzenia działalności handlowej oraz usługowej w lokalu przy ul. [...] w W. Właściciel lokalu oświadczył, że pomimo, iż umowa dotyczy innego adresu to obejmuje również kontrolowany lokal. Funkcjonariuszom celnym nie okazano żadnych dokumentów dotyczących urządzania gier, tj. zezwolenia na urządzanie gier na automatach, poświadczeń rejestracji automatów, ksiąg eksploatacji automatów, regulaminu gry i instrukcji gry. W związku z tym przeprowadzono gry kontrolne. W wyniku tych czynności ustalono, że na kontrolowanych automatach można przeprowadzać gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Funkcjonariusz nie mógł przewidzieć rezultatu gier - nie wiedział, czy straci punkty, czy uzyska wygrane punktowe (najwyższa wygrana punktowa wynosiła 20 pkt, tj. 2 zł). Gra kontrolna wykazała, że automaty wypłacają wygrane pieniężne, każdy automat wypłacił 5 zł (50 pkt). Urządzane na automatach gry prowadzone były w celach komercyjnych (aby przeprowadzić grę należało do każdego urządzenia wrzucić pieniądze). Z dokonanych czynności kontrolnych sporządzono protokoły. Postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie wobec skarżącego W. P. dotyczące wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W toku przesłuchania zostali przesłuchani świadkowie, w tym skarżący. Pismem z [...] czerwca 2014 r., skarżący złożył wyjaśnienia w sprawie oraz wniósł o umorzenie prowadzonego postępowania. Wskazał, że nigdy nie urządzał gier na automatach poza kasynem gry. Automaty Hot Spot zlokalizowane w W. przy ul. [...] nigdy nie należały do niego. Skarżący podniósł, że nie zakupił tych automatów, nie zainstalował ich w lokalu przy ul. [...], a w konsekwencji nie obsługiwał tych automatów i nie pobierał z nich żadnych korzyści. Wskazał również, że nigdy nie był w lokalu przy ul. [...] i nigdy nie miał nic wspólnego z lokalem mieszczącym się pod podanym adresem. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., wymierzył skarżącemu karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na w kwocie 36.000,00 zł. Pismem z 1 października 2014 r. skarżący złożył odwołanie do organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 191 w zw. z art. 201 § 4 ustawy z dnia 9 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa"), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na błędnej ocenie zebranych w sprawie dowodów (co przełożyło się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji), polegającej na przyjęciu, że skarżący wynajmował powierzchnię ok. 3 m2 w lokalu "K." w W. przy ul. [...] i urządzał w lokalu grę na trzech automatach poza kasynem gry, pomimo, iż z okoliczności faktycznych sprawy wynikało, że skarżący nie miał zawartej takiej umowy w jakiejkolwiek formie, jak również nie był właścicielem przedmiotowych automatów do gry; art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 612, dalej zwana: "u.g.h."), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez nieuwzględnienie, iż skarżący jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, nie może ponosić sankcji administracyjnej za przedmiotowy delikt w sytuacji, gdy ustawa o grach hazardowych, tj. ustawa określająca warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych nie wskazuje osoby fizycznej jako podmiotu uprawnionego do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry; art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy wskazane przepisy są niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, tj. naruszają przepisy art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również art. 20 i 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją nr [...] z [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na obowiązujące przepisy dotyczące urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wyjaśnił definicję gier na automatach oraz pojęcie "elementu losowości". Organ podkreślił, iż skarżący nie posiadał zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, ani innego zezwolenia albo koncesji, o której mowa w u.g.h. Skarżący nie prowadził również działalności na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm.), tj. nie posiadał zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W konsekwencji organ stwierdził, że w związku z brakiem posiadania przez skarżącego koncesji na prowadzenia kasyna gry, czy innego zezwolenia, o którym mowa w ustawie, zasadnym było wszczęcie postępowania i wymierzenie kary, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u. g. h. w wysokości określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u. g. h. Organ odniósł się również do zawartych w odwołaniu zarzutów natury procesowej, uznając je za bezzasadne. Skarżący, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, pismem z 5 stycznia 2014 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 191 w zw. z art. 201 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez oparcie zaskarżonych decyzji na błędnej ocenie zebranych w sprawie dowodów (co przełożyło się na uzasadnienie zaskarżonych decyzji), polegającej na przyjęciu, iż Strona wynajmowała powierzchnie ok. 3 m2 w lokalu "K. " w W. przy ul. [...] i urządzała w ww. lokalu grę na trzech automatach poza kasynem gry, pomimo, iż z okoliczności faktycznych sprawy wynikało, iż Strona nie miała zawartej takiej umowy w jakiejkolwiek formie, jak również nie była właścicielem przedmiotowych automatów do gry. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez nieuwzględnienie, iż Strona, jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, nie może ponosić sankcji administracyjnej za przedmiotowy delikt w sytuacji, gdy ustawa o grach hazardowych, tj. ustawa określająca warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych nie wskazuje osoby fizycznej jako podmiotu uprawnionego do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry. art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy ww. przepisy są niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, tj. naruszają przepisy art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również art. 20 i 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W motywach skargi skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy oraz rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Jednocześnie organ zauważył, że zarzuty podniesione w skardze są tożsame z uprzednio podniesionymi w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 p.p.s.a., sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Co istotne Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a więc bierze pod uwagę całość zebranego materiału, dokonując jego kompleksowej oceny. Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych wskazanymi regulacjami, nie dopatrzył się naruszenia prawa. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja wymierzająca skarżącemu karę pieniężną za urządzanie gier na automatach umieszczonym w lokalu niebędącym kasynem gry. Organy obu instancji, opierając się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych i na podstawie pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów zgodnie uznały, iż skarżący urządzał gry poza kasynem gry. Dyrektor Izby wskazał nadto, że skarżący nie posiadał zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych ani też koncesji na prowadzenie kasyna gry. Istotę sporu stanowi prawidłowość przyjęcia przez organy celne, że skarżący w dniu kontroli dopuścił się czynu polegającego w rzeczywistości na urządzeniu gry na automatach poza kasynem gry. Autor skargi zarzucił skarżonej decyzji naruszenie art. 191 w zw. z art. 201 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżący wskazał na błędną ocenę zebranych w sprawie dowodów, polegającą na przyjęciu, iż Strona wynajmowała powierzchnię ok. 3 m2 w lokalu "K. " w W. przy ul. [...] i urządzała w tym lokalu grę na trzech automatach poza kasynem gry, pomimo, iż z okoliczności faktycznych sprawy wynikało, iż nie miała zawartej takiej umowy w jakiejkolwiek formie, jak również nie była właścicielem przedmiotowych automatów do gry. W związku z tym Sąd wyjaśnia, że ze sformułowanej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej wynika, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym, a jeśli okaże się to niemożliwe - ustaleń zbliżonych do stanu rzeczywistego. Dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy organy podatkowe powinny w pierwszej kolejności ustalić, jakie fakty są istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć w sprawie zastosowanie. W dalszej kolejności rzeczą organów jest rozważenie, jakie dowody będą pomocne w ustaleniu wspomnianych faktów. Kolejny etap, to przeprowadzenie tych dowodów z urzędu oraz innych dowodów wnioskowanych przez stronę. Przenosząc te rozważania na grunt przedmiotowego postępowania, w ocenie Sądu, uznać należy, że organy prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że z wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów; organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne (por. wyroki NSA: z 20 grudnia 2000 r. sygn. akt III SA 2547/99, Przegląd Podatkowy 2001/5/61; z 10 stycznia 2001 r. sygn. akt III SA 2348/99, LEX nr 53993; czy z 29 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Po 1342/99, LEX nr 43051). Należy również zauważyć, że organy podatkowe mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, dokonanej przez organ odwoławczy ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób również zarzucić dowolności. Ze zgromadzonego materiału dowodowego (protokoły z przesłuchania świadków, umowa) wynika, że skarżący podpisał in blanco umowy dzierżawy powierzchni 3 m2 w lokalu gastronomicznym w związku z zamiarem podjęcia współpracy gospodarczej ze swoim znajomym. Współpraca ta miała polegać na czerpaniu zysków z "terminali internetowych" wstawionych do lokali gastronomicznych. Właścicielem tych urządzeń miał być skarżący, o czym sam zeznaje. W ocenie Sądu, organ zasadnie zwrócił uwagę, że skarżący podejmując czynności gospodarcze powinien wykazać się należytą starannością, a co za tym idzie sprawdzić wiarygodność kontrahentów, z którymi zamierza prowadzić działalność gospodarczą. Skarżący podpisując dzierżawy in blanco i przekazując je koledze, którego, jak utrzymuje - zna tylko z imienia nie dochował należytej staranności. Sam jednak stwierdził, że jego współpraca z "Panem A." polegała na wstawianiu terminali internetowych do punktów gastronomicznych. Sam przyznał, że zgodnie z umową ustną z "A." to skarżący miał być właścicielem tych terminali. Tym samym znał i akceptował sposób użycia urządzeń, miał czerpać z tego zyski. Co więcej jak twierdzi, osobiście miał je "wykonać". Skarżący nie może zatem skutecznie na obecnym etapie postępowania podnosić zarzutu, że nie był właścicielem przedmiotowych automatów do gry, skoro w toku postępowania podczas przesłuchania wypowiadał odmienne twierdzenia. Z kolei S. F. konsekwentnie wskazuje, że automaty "wstawił" do kontrolowanego lokalu podmiot wskazany na pisemnej umowie dotyczącej innego lokalu (a więc skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "P."). Przekonujące są także konsekwentne twierdzenia S. F., że analogiczna umowa jak dotycząca lokalu przy ul. [...] obowiązywała pomiędzy nim a skarżącym w odniesieniu do kontrolowanego lokalu przy ul. [...]. Jej zawarcie w wyraźnej formie ustnej lub w sposób konludentny nie budzi przy tym najmniejszych wątpliwości Sądu. Dysponując takim materiałem dowodowym organy były zatem w pełni uprawnione do poczynienia ustalenia, że to właśnie skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry. Późniejsze odmienne deklaracje skarżącego i formułowane na ich podstawie zarzuty kasacyjne mają charakter stricte polemiczny, nie wskazują jednak na wadliwość oceny dowodów przeprowadzonej przez organy podatkowe. Sąd nie stwierdza, by ogół zebranych w sprawie dowodów został oceniony sprzecznie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Artykuł 2 ust. 4 u.g.h. precyzuje, że wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., zgodnie z którym grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, sporne urządzenia poddane zostały eksperymentom i oględzinom dokonanym przez funkcjonariuszy celnych. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że na przedmiotowych automatach możliwa jest gra po wrzuceniu środków płatniczych, a uzyskane wygrane punktowe stanowią wygrane rzeczowe w rozumieniu art. 2 ust. 4 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Zgromadzone punkty umożliwiają kontynuację gry w ramach przyznanego limitu czasowego bez konieczności dodatkowego zasilania automatu środkami pieniężnymi. Automaty wypłacały też wygrane pieniężna, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Ponadto kontrolujący wykazali losowy charakter gry na sprawdzanych automatach. W konsekwencji Dyrektor Izby zasadnie stwierdził, że automaty są urządzeniami elektronicznymi, gry na nich były organizowane w celach komercyjnych oraz, że gracz uzyskiwał wygraną rzeczową w postaci punktów umożliwiających rozpoczęcie nowej gry w ramach wykupionego czasu. Odnośnie natomiast ustaleń organów w zakresie niezdefiniowanych przez u.g.h. pojęć "element losowości" i "losowy charakter" trzeba podkreślić, że na gruncie języka ogólnego jakieś zdarzenie (sytuacja, stan rzeczy) ma charakter "losowy", jeśli "dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń; jest oparte na przypadkowym wyborze lub na losowaniu; dotyczy losu, doli, kolei życia; zależne jest od losu" (por. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka (red.): Mały słownik języka polskiego, PWN, W-wa, 1969, s. 350; M. Bańko: Słownik języka polskiego, W-wa 2007, tom 2, s. 424; M. Szymczak: Słownik języka polskiego, W-wa 1988, tom 2, s. 53; E. Sobol: Mały słownik języka polskiego, W-wa 1994, s. 396). Z kolei w słowniku wyrazów obcych czytamy, że "los" to – "dola, kolej życia, bieg wydarzeń, przeznaczenie, fatum, traf, przypadek" (por. E. Sobol (red.): Słownik wyrazów obcych, W-wa 1997, s. 664). Natomiast w słowniku frazeologicznym współczesnej polszczyzny określenie "los" pojawia się jako element szerszych zwrotów języka naturalnego związanych z sytuacjami, w których: "coś się rozstrzyga", "coś się decyduje", "coś zachodzi", "istnieje stan niepewności" (S. Baba, J. Liberek, Słownik frazeologiczny języka polskiego, Warszawa 2002). I wreszcie w słowniku synonimów autorstwa A. Dąbrówki, E. Geller, R. Turczyna (Warszawa 2004), jako określenia synonimiczne dla pojęcia "los" przywołuje się "fortunę", "przypadek", "zrządzenie", "traf", "zbieg okoliczności", "splot wydarzeń", "zbieżność". Z kolei zwrot "charakter" w słownikach języka polskiego tłumaczony jest jako "zespół cech właściwych danej osobie, przedmiotowi lub zjawisku" (por. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka (red.): Mały słownik języka polskiego, W-wa 1969, s. 72; M. Bańko: Słownik języka polskiego, W-wa 2007, tom 1, s. 199). Wykładnia językowa zwrotu "charakter losowy", zawartego w art. 2 ust. 5 u.g.h., prowadzi do wniosku, że uprawnione jest utożsamianie powyższego zwrotu języka prawnego nie tylko z sytuacją, w której wynik gry zależy od przypadku, ale także z sytuacją, w której wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Z kolei termin "zręcznościowy" w języku polskim rozumie się jako "mający na celu wykazanie zręczności, wyrabiający, ćwiczący zręczność, sprawność fizyczną". Zręcznościowe mogą być ćwiczenia, gry, zabawy, popisy [zob. Słownik języka polskiego (redaktor naukowy prof. dr Mieczysław Szymczak), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1989, t. III, s. 1058). Ponadto należy wskazać, że w grach na automatach nie chodzi wyłącznie o gry w pełni losowe, czyli całkowicie zależne od przypadku, lecz do nich zbliżone, więc z elementem losowości lub o charakterze losowym, o czym prawodawca przesądził wprost w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Już z tego wywieść można, że nie chodzi tu o całkowity przypadek, tudzież oparcie się na liczbach losowych, lecz także o sytuacje, gdy gra w jakiejś mierze oparta jest na utworzonych algorytmicznie liczbach pseudolosowych, typowych dla oprogramowania komputerów (ustawa, w art. 2 ust. 3 i 4, wymienia wszak wyraźnie – określając pojęcie gry na automatach – również automaty komputerowe). Oczywiste jest, że grający nie zna algorytmu zastosowanego w danym oprogramowaniu elektronicznej maszyny grającej, ponieważ nie ma do niego dostępu. W rzeczy samej zatem gracz nie ma wpływu na wynik gry. Podsumowując, zestawienie zamieszczonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. zwrotów "gra zawiera element losowości" oraz "gra ma charakter losowy" prowadzi do wniosku, że dominującym elementem gry musi być "losowość" rozumiana jako sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a także jako sytuacja, w której rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Z zebranych w tej sprawie dowodów wynika, że sporne automaty są urządzeniami realizującymi gry wideo, które są grami losowymi, gdyż gracz nie ma możliwości przewidzenia wyniku pojedynczej gry (nie wie, czy traci punkty, czy uzyska wygrane punktowe). Zatem należy stwierdzić, że rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego, a tym samym gra ma charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości. Trzeba również wskazać, dokonując dalszej analizy gier pod kątem definicji gier na automatach, że gry na automatach były odpłatne (patrz protokół oględzin – automaty posiadały wrzutnik monet i akceptor banknotów) i urządzane w ogólnie dostępnym lokalu, co pozwala na wyciągnięcie wniosku, iż gry prowadzone były w celach komercyjnych. W związku z powyższym należy zgodzić się z organem, że gry na przedmiotowych automatach wypełniają definicję gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. W konsekwencji, za prawidłowe uznać należy rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu i Dyrektora Izby, skoro karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – wynosi 12 000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.) tj. w przedmiotowej sprawie za 3 automaty kara wynosi 36.000 zł. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.6 ust.4 u.g.h., Sąd wyjaśnia, iż brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia, aby w świetle u.g.h. rozróżniać urządzanie gier na automatach poza kasynem od podmiotu urządzającego gry (osoba prawna, osoba fizyczna, czy też jednostka nie posiadająca osobowości prawnej). Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że kara określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. może zostać wymierzona jedynie podmiotom zbiorowym określonym w art. 6 ust. 4 u.g.h., tj. osobom prawnym prowadzącym działalność w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Przepis ten nie wprowadza zatem jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych, co do kategorii podmiotów podlegających karze za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stanowiąc, że karze pieniężnej podlega "urządzający gry". Stąd każdy, kto popełni wskazany delikt administracyjny podlega karze pieniężnej. Celem kary pieniężnej (administracyjnej) nie jest bowiem odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, lecz prewencja oraz restytucja niepobranych należności i podatku od gier prowadzonych nielegalnie. Zatem każdy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (por. wyroki NSA z 27 stycznia 2016 r., II GSK 785/14, z 8 grudnia 2015 r., II GSK 2037/15). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy przepisy te są niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, tj. naruszają przepisy art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również art. 20 i 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Sąd wyjaśnia, że Trybunał Konstytucyjny Rzeczypospolitej Polskiej w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. o sygn. akt P 4/14, orzekł, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej i stwierdził jednocześnie, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7 oraz art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zatem wskazany zarzut należy uznać za bezpodstawny. Reasumując, zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. W swojej decyzji Dyrektor Izby opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p. Organy w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Tym samym, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., w sentencji wyroku.