V SA/Wa 64/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant - Urszula Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę Przedmiotem skargi z 20 grudnia 2007 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M.N. jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] listopada 2007 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2007 r., nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r., nr 42, poz. 371 ze zm.). Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z 11 lipca 2007 r. (data wpływu do organu) M.N. zwróciła się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o przyznanie uprawnień kombatanckich na podstawie cyt. wyżej ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Wraz z wnioskiem - złożonym na stosownym kwestionariuszu - Zainteresowana przedłożyła m.in. rekomendację wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich wystawioną przez Związek Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych - Zarząd Okręgowy w C., życiorys oraz oświadczenia świadków - M.U. i H.M. - mające potwierdzać pobyt Wnioskodawczyni w obozie karnym w D. W załączonym do wniosku życiorysie M.N. wyjaśniła, iż [...] października 1940 r. wraz z rodzicami została wywieziona z rodzinnej miejscowości R. do obozu hitlerowskiego w D. Następnie wskazała na bardzo trudne warunki panujące w obozie. Zaznaczyła, iż [...] listopada 1940 r. wraz z rodziną została przewieziona do miejscowości L., do pracy w gospodarstwie Niemca - E.H. Po okupacji wróciła do rodzinnej miejscowości. Z załączonych do wniosku oświadczeń świadków - M.U. i H.M. - posiadających uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim w 1940 r. (zaświadczenia o numerach odpowiednio: [...] oraz [...]) wynika natomiast, że świadkowie oraz Skarżąca i ich rodziny znali się przed wybuchem wojny, w obozie w D. zostali skierowani do tego samego baraku i przebywali wspólnie w jednym pomieszczeniu. Decyzją z [...] sierpnia 2007 r., nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, powołując w podstawie prawnej art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r., nr 42, poz. 371 ze zm.), odmówił M.N. przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż analiza przedłożonych przez Skarżącą dokumentów wskazuje, iż Wnioskodawczyni nie przedstawiła dostatecznych dowodów, które potwierdzałyby jej pobyt w obozie hitlerowskim w D. w listopadzie 1940 r. W ocenie Kierownika Urzędu, dowodów tych nie stanowią w szczególności dołączone do wniosku oświadczenia świadków, ponieważ osoby te zostały wysiedlone z innej niż Strona miejscowości, podczas gdy stan osobowy w obozach przesiedleńczych wynosił od kilku do kilkuset osób, a pobyt w obozie trwał od kilku od kilkunastu dni. Zauważył również, iż Strona nie przestawiła dokumentu z archiwum państwowego lub z Instytutu Pamięci Narodowej, który potwierdzałby fakt masowych wysiedleń ludności z miejsca zamieszkania Strony. Pismem z 12 września 2007 r. M.N. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż wskazani przez nią świadkowie, to osoby, które dobrze znała w okresie przedwojennym. W obozie w D. przebywali w jednym baraku. Po okupacji wrócili do swoich rodzinnych stron i nadal, mimo zaawansowanego wieku i schorzeń, przyjaźnią się i odwiedzają. Do pisma załączyła m.in. kserokopię zaświadczenia wydanego przez Kierownika Muzeum [...] w O. - Oddział Muzeum [...] w P. oraz kserokopie stron 235 i 236 publikacji Aleksandra Drwęckiego pt. "Martyrologia społeczeństwa powiatu przasnyskiego w latach wojny i okupacji 1939-1945". Decyzją z [...] listopada 2007 r., nr [...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2000, nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002, nr 42, poz. 371 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2007 r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji wydanej w pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, Kierownik Urzędu uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Organ zauważył, iż Zainteresowana podnosi okoliczność wysiedlenia w listopadzie 1940 r. z miejscowości R. do obozu hitlerowskiego w D. Na potwierdzenie powyższego, Strona przedstawiła oświadczenia dwóch świadków. W ocenie organu przedłożone oświadczenia świadków stoją w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Kierownik Urzędu podniósł, iż w kwietniu 1997 r. Zainteresowana zwróciła się o przyznanie świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej na podstawie przepisów ustawy z 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. nr 87, poz. 395 ze zm.). Wskazała wówczas, iż od października 1940 r. przebywała na robotach przymusowych w miejscowości L. Powyższa okoliczność potwierdzona została przez świadków - J.L. i W.S. Na podstawie przedłożonych dowodów Zainteresowane uzyskała świadczenie pieniężne z wnioskowanego tytułu. W toku postępowania o przyznanie świadczenia pieniężnego ani świadkowie ani sama Skarżąca nie wskazali okoliczności pobytu w obozie hitlerowskim w D. W ocenie organu, mając na uwadze opis okoliczności związanych z pobytem w obozie hitlerowskim w D. zawarty w życiorysie Strony dołączonym do przedmiotowego w sprawie wniosku, Zainteresowana nie mogła nie wspomnieć o tak traumatycznym wydarzeniu, jakim był pobyt w obozie hitlerowskim w D. w toku ubiegania się o świadczenie pieniężne z tytułu pracy przymusowej w 1997 r. Z tych względów organ uznał wyjaśnienia Strony i oświadczenia świadków za niewiarygodne wskazując, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyznania Stronie uprawnień kombatanckich z wnioskowanego tytułu. W piśmie procesowym z 12 grudnia 2007 r. Zainteresowana zaznaczyła, że kilka dni była w obozie w D. wraz z rodzicami i rodzeństwem, jednak nie posiada żadnych dokumentów na potwierdzenie tych okoliczności. Wyjaśniając przyczyny, dla których w postępowaniu o przyznanie świadczenia pieniężnego nie wspomniała o pobycie w obozie w D. z tytułu deportacji do pracy przymusowej na podstawie ww. ustawy z 31 maja 1996 r. wskazała: "A mamusia tak nam mówiła nie bierzmy tych paru dni w D. pod uwagę bo ja wystraszona byłam, zrywałam się w nocy z krzykiem i mamusia się bała, że jakiejś choroby dostanę". Jak zaznaczyła, o uprawnienia kombatanckie postanowiła ubiegać się w związku z rozmową przeprowadzoną z M. U., która stwierdziła: "ja ci poświadczę i mój brat H., przecież razem przebywaliśmy (...)" (w obozie w D. - przyp. Sądu). W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] listopada 2007 r. M.N. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i jej zmianę poprzez przyznanie uprawnień kombatanckich, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zwrócenie się do Instytutu Pamięci Narodowej w celu udzielenia informacji, czy w latach 1940-1944 w D. istniał obóz hitlerowski i o jakim charakterze, oraz czy przebywały w nim osoby wysiedlane z terenów Północnego [...] m.in. z powiatu [...]. Wyjaśniła, iż ubiegając się o świadczenie pieniężne z tytułu deportacji i robót przymusowych nie wspomniała o pobycie w obozie w D., ponieważ okoliczność ta nie miała znaczenia w tamtej sprawie, w której "liczyło się tylko wysiedlenie, miejsce i okres pracy przymusowej". Wskazała, iż przed wywiezieniem do miejsca pracy przymusowej przesiedleńcy przetrzymywani byli w obozie hitlerowskim w D., co jest okolicznością powszechnie znaną. Nadto zaznaczyła, iż po 67 latach zeznania świadków mogą być nieprecyzyjne. Świadkowie mogą nie pamiętać Skarżącej, która w obozie przebywała jako dziecko, ale z pewnością pamiętają, iż w obozie przebywała rodzina z sąsiedniej wioski. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Ustosunkowując się do zarzutów skargi zauważył, iż Zainteresowana, ubiegając się w 1997 r. o świadczenie pieniężne z tytułu pracy przymusowej nie mogła nie wspomnieć o pobycie w obozie karnym w D., zwłaszcza, iż wypełniany przez Stronę kwestionariusz dotyczył doznanych w czasie wojny represji. Dodatkowo zaznaczył, iż uprawienia kombatanckie przysługują osobom przebywającym w obozie policji bezpieczeństwa w D. Natomiast pobyt w obozie w D. dla wysiedleńców nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień kombatanckich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, badając niniejszą sprawę w ramach wskazanych wyżej przepisów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego - przepisów ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst. jedn.: Dz. U. z 2002 r., nr 42, poz. 371) dalej: ustawa o kombatantach oraz przepisów postępowania - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a., które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i na tej podstawie skargę oddalił. Jednocześnie Sąd zaznacza, że o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzyga właściwy organ administracji. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej poprzez przyznanie uprawnień kombatanckich zgodnie z wnioskiem Skarżącej zawartym w skardze. Nie może tego uczynić nawet w sytuacji uwzględnienia skargi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Sąd, jak już powyżej zaznaczono, kontroluje bowiem wyłącznie legalność zaskarżonego aktu - w przedmiotowej sprawie decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] listopada 2007 r. - nie może natomiast orzekać za organ w sposób merytoryczny, przyznając Stronie określone uprawnienia lub zwalniając z nałożonych obowiązków. Sąd zważył, iż w świetle postanowień art. 21 i art. 22 ustawy o kombatantach, źródłem uprawnień kombatanckich jest działalność kombatancka zainteresowanej osoby, jej działalność równorzędna z działalnością kombatancką bądź represja (art. 1 ust. 2, art. 2, art. 3 i art. 4 ustawy o kombatantach). W celu nabycia uprawnień kombatanckich osoba ubiegająca się winna zaś złożyć udokumentowany wniosek, a więc wniosek wraz z dowodami, które mają potwierdzić jej działalność kombatancką bądź doznane represje, wymienione przez nią we wniosku. Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach o spełnieniu warunków, o których mowa w art. 21, orzeka Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji. Granice rozpatrywanej sprawy nakreślone zostały we wniosku M.N. z 11 lipca 2007 r., którym Skarżąca zwróciła się do Kierownika Urzędu o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim w D. Podstawę materialno-prawną zaskarżonego orzeczenia stanowił więc przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach, zgodnie z którym przepisy wymienionej ustawy stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego. Represjami w rozumieniu ustawy są m.in. okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach, Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154), określił, iż innym miejscem odosobnienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach jest m.in. przejściowy obóz policji bezpieczeństwa znajdujący się w D. (§ 5 pkt 1 b rozporządzenia). Z tego względu oraz biorąc pod uwagę treść żądania zawartego w skardze podkreślić należy, iż zgodnie ze stanowiskiem Instytutu Pamięci Narodowej zaprezentowanym m.in. w piśmie z 28 kwietnia 2005 r., którego treść znana jest Sądowi z urzędu (protokół rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie z 11 czerwca 2008 r. - k. 46 akt sądowych), w D. znajdowały się dwa obozy: jeden dla wysiedleńców, a drugi karny, do którego zsyłano więźniów politycznych, a także robotników przymusowych z prowincji P. na odbycie kary "obozu pracy wychowawczej". Według IPN w obozie karnym - co istotne - nie umieszczano osób wysiedlonych, dla których utworzono w części oddzielonej od obozu policji bezpieczeństwa, obóz przejściowy dla osób wysiedlanych. Obóz dla osób wysiedlonych i osadzeni tam ludzie nie podlegali policji bezpieczeństwa, natomiast przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach wymaga, aby osoby przebywające w "innych miejscach odosobnienia" pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Zatem, uwzględniając w tym zakresie stanowisko Kierownika Urzędu przedstawione w odpowiedzi na skargę oraz potwierdzone na rozprawie przed WSA w dniu 11 czerwca 2008 r., podkreślić należy, iż za osobę represjonowaną w rozumieniu przywołanego powyżej przepisu ustawy o kombatantach, może być uznana jedynie osoba przebywająca w tej części obozu w D., który podlegał policji bezpieczeństwa (v. wyrok WSA z 4 grudnia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 530/06, Lex nr 306505). Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, przedmiotowa okoliczność nie została wykazana w rozpatrywanej sprawie. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej, w dniu 28 kwietnia 1997 r. M.N. wystąpiła do Kierownika Urzędu o przyznanie świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395). Jak wynika z danych o doznanych represjach wykazanych w kwestionariuszu wypełnionym w związku z ubieganiem się o to świadczenie Skarżąca wskazała, iż w okresie od października 1940 r. do stycznia 1945 r. została deportowana do pracy przymusowej w gospodarstwie Niemca E.H. w miejscowości L. (Kierownik Urzędu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymienia nazwę L.), powiat N. (pkt B kwestionariusza). Jak dodatkowo wskazała w relacji własnej dotyczącej danych o doznanych represjach "Byłam deportowana do III Rzeszy na roboty przymusowe wraz z rodzicami i rodzeństwem w okresie [...].10.1940 do [...].01.1945 do L., powiat N., do gospodarstwa Niemca E.H.". Na potwierdzenie powyższych okoliczności załączone zostały oświadczenia świadków: W.S. oraz J.L., z których wynika, iż Skarżąca została wysiedlona z miejscowości R. do majątku E.H. w miejscowości L., powiat N., gdzie pracowała w okresie od października 1940 r. do stycznia 1945 r. (k. 21 - 22, 26 - 28 akt admin.). W wymienionych dokumentach brak jest informacji na temat pobytu w obozie hitlerowskim w D. w okresie [...] października - [...] listopada 1940 r. Co więcej, jako datę wysiedlenia do majątku niemieckiego Skarżąca wskazała 30 października, a nie [...] listopada 1940 r. Zważywszy na opis warunków panujących w obozie hitlerowskim w D. zawarty w życiorysie Zainteresowanej załączonym do wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich oraz silne przeżycia emocjonalne z tym wydarzeniem związane, które Skarżąca podkreśliła zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w piśmie z 12 grudnia 2007 r. (k. 20 i 32 akt admin.), nie znajduje uzasadnienia brak jakichkolwiek informacji na temat pobytu w obozie hitlerowskim w D. w oświadczeniach złożonych zarówno przez Skarżącą, jak i przez ww. świadków w postępowaniu o świadczenie pieniężne w 1997 r. Dodatkowo zaznaczenia wymaga, iż - jakkolwiek celem tego postępowania było wykazanie okoliczności warunkujących uzyskanie świadczenia z tytułu deportacji do pracy przymusowej w III Rzeszy, to jednak kwestionariusz dotyczył doznanych w czasie wojny represji, których zakres - wobec możliwości wypowiedzenia się w formie relacji własnej wnioskodawcy (część B kwestionariusza) - nie był ograniczony przedmiotowo. Należy również zauważyć, iż wobec znacznego upływu czasu od wydarzeń II wojny światowej, Skarżąca oraz powołani świadkowie niewątpliwie lepiej pamiętali doznane represje w 1997 r., a mimo to, w dokumentach złożonych na potrzeby odnośnego postępowania o świadczenie pieniężne brak jest jakiejkolwiek wzmianki o pobycie Skarżącej w obozie hitlerowskim w D.. Nie można zatem nie wziąć pod uwagę wartości dowodowej oświadczeń złożonych 10 lat wcześniej w stosunku do daty złożenia wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich. Zaznaczyć należy, iż w toku postępowania administracyjnego Skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu z archiwum państwowego lub z Instytutu Pamięci Narodowej, który potwierdzałby okoliczność jej pobytu w obozie hitlerowskim w D. Załączona do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kserokopia zaświadczenia Kierownika Muzeum Kultury [...] w O. - Oddział Muzeum Historyczne w P. z 11 września 2007 r. oraz kserokopie stron 235 i 236 publikacji Aleksandra Drwęckiego pt. "Martyrologia społeczeństwa powiatu przasnyskiego w latach wojny i okupacji 1939-1945" nie stanowią dowodu na okoliczność pobytu Skarżącej w obozie hitlerowskim w D.. Jak bowiem wynika z ww. pisma, w powołanej publikacji znajduje się informacja o wysiedleniu przez Niemców w 1940 r. miejscowości R., gmina J. Wśród osób wysiedlonych wymieniony został J.K. (nazwisko rodowe Skarżącej - przyp. Sądu) z rodziną. Z powyższego nie wynika jednak, że Skarżąca w okresie [...] października - [...] listopada 1940 r. przebywała w obozie hitlerowskim w D., natomiast sam fakt wysiedlenia Zainteresowanej z rodzinnej miejscowości nie został zakwestionowany przez organ orzekający. Mając na względzie powyższe, Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Kierownika Urzędu odnośnie braku postaw do przyznania M.N. uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim w D. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostają oświadczenia świadków załączone do wniosku z 11 lipca 2007 r. o przyznanie uprawnień kombatanckich. Oceny ich wartości dowodowej nie można bowiem dokonać z pominięciem całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, treści wyjaśnień Skarżącej zawartych w piśmie z 12 grudnia 2007 r. dotyczących okoliczności wystąpienia do Kierownika Urzędu z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich, a także okresu czasu jaki upłynął od wydarzeń mających miejsce w 1940 r. Jak zresztą wskazała sama Skarżąca w treści skargi: "Zeznania świadków po 67 latach nie mogą być precyzyjne, co do miesiąca. Świadkowie nie mogą też pamiętać mnie jako dziecka przebywającej w obozie, ale z całą pewnością zapamiętali, że w obozie była taka rodzina z sąsiedniej wioski". Z tych względów należy zgodzić się z Kierownikiem Urzędu, iż wyjaśnień Skarżącej oraz oświadczeń świadków złożonych w toku postępowania administracyjnego nie można uznać za wiarygodne. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącego (art. 7 k.p.a.), zasady zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), czy też zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Wydając zaskarżoną decyzję, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działał na podstawie przepisów prawa, prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów administracyjnych i podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.