V SA/Wa 658/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - specjalista Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi [...]Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości w [...] na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rozwoju Regionalnego na rzecz [...] Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości w [...] kwotę 5.612 zł (pięć tysięcy sześćset dwanaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Izbę Rzemiosła i Przedsiębiorczości w [...] (dalej: skarżący, beneficjent), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego znak [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. , utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] (Instytucja Pośrednicząca PO KL) znak [...] Lp. [...] wydaną dnia [...] października 2011 r. w sprawie zwrotu kwoty 99.745,81 zł. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków w ramach projektu nr [...] pt. "[...]". Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 18.11.2009 r. Instytucja Pośrednicząca PO KL podpisała umowę o dofinansowanie projektu "[...]" nr [...]z beneficjentem - [...] Izbą Rzemiosła i Przedsiębiorczości z siedzibą w [...]. W dniach 28-31.03.2011 r. odbyła się kontrola planowa nr [...] w siedzibie beneficjenta przeprowadzona przez zespół kontrolujący Instytucji Pośredniczącej PO KL. Jednym z obszarów podlegających kontroli była kwalifikowalność wydatków dotyczących zatrudnienia personelu projektu. Zespół kontrolujący zakwestionował wynagrodzenia osób zaangażowanych do realizacji projektu na podstawie umów cywilnoprawnych a zatrudnionych u skarżącego na podstawie stosunku pracy w ramach jego podstawowej działalności, tj. kierownika projektu, pracownika kadrowego, specjalisty ds. szkoleń i egzaminów oraz osoby wykonującej prace zarządu (podpisywanie umów, sprawozdań, reprezentowanie instytucji w związku z realizacją projektu). W związku z kontrolą stwierdzono naruszenie przez beneficjenta w realizowanym projekcie art. 22 § 12 ustawy Kodeks pracy z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z p. zm.): "nie jest dopuszczalne zastąpienie umowy o pracą umową cywilnoprawną przy zachowaniu warunków pracy (...) . oraz brakiem zwrotu środków niekwalifikowanych w ramach projektu nr [...] pt. "[...] " w terminie wskazanym w wezwaniu do zwrotu - wydano - działając na podstawie 211 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 roku (Dz. U. nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) – decyzję w sprawie zwrotu kwoty 99.745,81 zł. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków w ramach tego projektu. W swoim odwołaniu z dnia 29 listopada 2011 r. skarżący podnosił, że kwestionowane umowy cywilnoprawne zostały zawarte w 2010, r., a więc w okresie obowiązywania Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL w brzmieniu nadanym wersją, z dnia 28 grudnia 2009 r. i że nie naruszały zapisów ww. dokumentu w ówcześnie obowiązującym brzmieniu. Zmiany w zakresie zagadnień związanych z zatrudnianiem personelu projektu zostały wprowadzone kolejną wersją Wytycznych (z dnia 22 listopada 2010 r.), niemniej jednak - w ocenie skarżącego - nie miały one zastosowania w przedmiotowej sprawie ze względu na konstytucyjną zasadę praw nabytych, a w szczególności zakaz retroaktywności prawa. Zdaniem skarżącego "ocena kwalifikowalności kosztów wynikających z umów zawartych w 2010 r. powinna następować zgodnie z przepisami obowiązującymi wówczas w tym zakresie", tj. Wytycznymi z dnia 28 grudnia 2009 r. W opinii Izby Rzemiosła w toku prowadzonego postępowania, formułując zarzut naruszenia art. 22 § 1 Kodeksu pracy, organ nie dokonał oceny takich elementów umów cywilnoprawnych jak brak podporządkowania, samodzielna organizacja czasu i sposobu wykonywania czynności, czy też brak wypłaty wynagrodzenia (w przypadku osoby wykonującej prace zarządu). Decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. Minister Rozwoju Regionalnego utrzymał w mocy decyzję Marszałka z dnia [...] listopada 2011r. W uzasadnieniu wskazano, że beneficjent realizował projekt pt. "[...]" w okresie od dnia 1 czerwca 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. Umowa o dofinansowanie projektu została podpisana z Województwem [...] (pełniącym funkcję Instytucji Pośredniczącej w Programie) w dniu 18 listopada 2009 r. , przy czym wartość dofinansowania projektu wynosiła 747.252,80 zł. Głównym celem projektu było formalne potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zdobytych w sposób pozaformalny i nieformalny przez 80 osób dorosłych (w tym 20 kobiet) z województwa [...]. Organ stwierdził, że wykorzystanie własnych pracowników do realizacji projektu w zakresie analogicznych zadań, jakie wykonują na podstawie umowy o pracę, powinno odbywać się poprzez oddelegowanie danej osoby w określonej części etatu do pracy przy projekcie. Jeżeli byłoby to niemożliwe, powinno nastąpić zatrudnienie do projektu osób z zewnątrz na podstawie umowy cywilnoprawnej. Jeżeli beneficjent ustali, że to jego pracownicy będą wykonywać zadania w projekcie, odpowiednia część ich wynagrodzenia powinna być rozliczona jako wydatek w projekcie zgodnie ze stosunkiem pracy. Zawieranie z własnymi pracownikiem umowy cywilnoprawnej było w opinii organu obejściem regulacji wynikających z kodeksu pracy dotyczących czasu pracy - nawet jeśli odbywało się za zgodą zainteresowanego pracownika. Minister wskazał, że zawarcie umowy cywilnoprawnej obok umowy o pracę w sytuacji, gdy rodzaj czynności objęty tymi umowami jest taki sam, a wymiar czasu pracy przekracza jeden etat w okresie rozliczeniowym, skutkuje uznaniem, że zawarta w tych okolicznościach umowa cywilnoprawna stanowi uzupełnienie umowy o pracę w zakresie obowiązku wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych. Tym samym – zdaniem organu odwoławczego - zawarcie przez skarżącego dodatkowych umów zlecenia na potrzeby realizacji projektu z własnymi pracownikami na warunkach takich, że zakres zadań i obowiązków wynikający z umów zlecenia pokrywa się z zakresem zadań i obowiązków wynikających ze stosunku pracy jest naruszeniem zasad prawa pracy. Jednocześnie organ podkreślił, że nie budzi jego wątpliwości fakt powierzenia funkcji w projekcie PO KL pracownikom Izby, lecz podstawa prawna wypłaty wynagrodzenia z tytułu pełnienia tych funkcji. W uzasadnieniu podkreślono, że zawarcie umów zlecenia z własnymi pracownikami w warunkach takich, że zakres zadań i obowiązków wynikający z umów zlecenia pokrywa się z zakresem zadań i obowiązków wynikających ze stosunku pracy, stanowi istotne naruszenie prawa pracy (m.in. w zakresie godzin nadliczbowych). Dlatego też - zgodnie z obowiązującymi przepisami - takie umowy na podstawie art. 18 § 2 Kodeksu pracy są nieważne z mocy prawa. Jednocześnie zgodnie z pkt 3.1, ppkt 1 lit. k Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, wydatki są kwalifikowalne, jeżeli są zgodne z odrębnymi przepisami prawa krajowego i wspólnotowego. Jednocześnie naruszenie przepisów prawa pracy oznacza dla organu niekwalifikowalność wydatków w projekcie PO KL w związku z zapisami Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL (rozdział 3 Ogólne zasady kwalifikowania wydatków, Podrozdział 1 Podstawowe zasady kwalifikowalności wydatków, pkt 1 lit. k). W niniejszym przypadku –zdaniem organu - zakwestionowanie podstawy prawnej wydatków poniesionych na wynagrodzenia koordynatora projektu, specjalisty ds. szkoleń i egzaminów, pracownika kadrowego oraz Prezesa Izby (koszty zarządu) oznacza ich niekwalifikowaność. Przedmiotowe wydatki zostały poniesione z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu zgodnie z art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm.). Tym samym, zgodnie z brzmieniem tego artykułu określonym w ust 4, podmiot będący stroną umowy o dofinansowanie tj. Marszałek – wydał zgodnie z prawem decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i wskazał termin od którego naliczane są odsetki. Jednocześnie organ II instancji wniósł istotne zastrzeżenia co do podstawy prawnej decyzji, gdyż jak wynikało z dokumentacji sprawy, środki na realizację projektu zostały przekazane skarżącemu w latach 2010- 2011, tj. w czasie obowiązywania ustawy o finansach publicznych z 2009 roku. W związku z powyższym - w ocenie organu dokonanej na podstawie dokumentacji sprawy - jako podstawę prawną decyzji należało przytoczyć art. 207 ust. 1 pkt 2 z ustawy z 2009 roku, gdyż dla środków przekazanych beneficjentowi po dniu 31 grudnia 2009 r. właściwe są przepisy tej właśnie ustawy, natomiast przepisy ustawy o finansach publicznych z 2005 roku mają zastosowanie dla środków przekazanych i wydatkowanych do dnia 31 grudnia 2009 r., nie wpłynęło to jednakże na zasadność rozstrzygnięcia, gdyż – zdaniem Ministra – w art. 207 ustawy z 2009 roku jest zawarta tożsama regulacja, jak w art. 211 ustawy z 2005 roku. Na tę decyzję Izba złożyła skargę do WSA w Warszawie, w której wniosła o uchylenie obydwu zaskarżonych decyzji, zarzucając im: • naruszenie § 31 ust. 2 umowy o dofinansowanie poprzez rozstrzygnięcie sprawy decyzją mimo, że w umowie rozstrzygnięcie sporów zastrzeżone jest do właściwości sądu powszechnego; • naruszenie § 31 ust. 2 umowy o dofinansowanie poprzez pominięcie próby rozwiązania sporu na drodze polubownej; • błędną wykładnię art. 22 § 12 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy poprzez przyjęcie, że zawierając sporne umowy zlecenia skarżący naruszył ten przepis; • błędną wykładnię art. 18 § 2 Kodeksu pracy poprzez przyjęcie, że zawarte umowy cywilnoprawne są nieważne z mocy prawa; • nieuprawnione i przedwczesne (bez wyroku sądu powszechnego) przyjęcie, że zawierając sporne umowy zlecenia skarżący naruszył ustalenia Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (Wytyczne) w zakresie zgodności z prawem krajowym; • błędną interpretację art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (u.f.publ.) poprzez przyjęcie, że decyzja wydana na podstawie tego artykułu nie musi być poprzedzona wyrokiem sądu powszechnego; • naruszenie art. 184 u.f.publ. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wydatki były dokonywane niezgodnie z procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu; • nieprawidłowe zastosowanie do oceny stany faktycznego i prawnego sprawy Wytycznych z dnia 22 listopada 2010 r. zamiast Wytycznych z dnia 28 grudnia 2009 r. obowiązujących w czasie zawierania spornych umów zlecenia; • naruszenie art. 10 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niepowiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się w zakresie wynikającym z tego artykułu. Organ w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko, wniósł o oddalenie skargi, albowiem – jego zdaniem - zarzuty przedstawione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także o wydaniu decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm., dalej: u.f.publ.) i ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z p. zm., dalej: k.p.) oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo, zaś organ I instancji nieprawidłowo określił, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie toczyło się na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych z 2009 roku, gdyż wynika to z treści ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241) oraz faktu, iż środki w projekcie uruchomione zostały po 31 grudnia 2009 roku. Art. 207 ust. 1 u.f.publ. stanowi, że w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, Jednocześnie ust. 8 tego artykułu stanowi, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust.1, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do: 1) zwrotu środków lub 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W ust. 9 tego artykułu stwierdzono zaś, że po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Należy przy tym wskazać, że wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania inne niż te, na które środki były przyznane. Chodzi o sfinansowane zadania będące poza zakresem rzeczowym projektu, na który środki zostały przekazane, wydatki niezwiązane bezpośrednio z realizacją projektu, nieprzyczyniające się do osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie, które nie mogą zostać uznane za kwalifikowalne. Przeznaczenie oznacza określenie z góry celu, któremu ma służyć dana rzecz, przekazanie dla kogoś, na czyjś użytek, zastosowanie. Naruszenie procedur przy wykorzystaniu środków dotyczy przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu, zawieranej na podstawie art. 206 u.f.publ., w szczególności w zakresie zamówień publicznych. Środkami pobranymi w nadmiernej wysokości są środki otrzymane w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania, w szczególności zaliczki niewykorzystanej w całości przez beneficjenta. Środkami nienależnymi są środki udzielone bez podstawy prawnej np. przyznane na podstawie dokumentu potwierdzającego nieprawdę, przyznane beneficjentowi podlegającemu wykluczeniu z możliwości otrzymania środków, refundujące wydatki poniesione przed datą kwalifikowalności lub uprzednio zrefundowane ze środków publicznych (patrz: L. Lipiec-Warzecha, Komentarz do art. 207 ustawy o finansach publicznych, ABC 2011). Oceniając - w powyższym kontekście - treść skargi wskazać trzeba, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem istotnym naruszeniem cytowanych przepisów było stwierdzenie, iż w stosunku do wszystkich osób objętych kontrolą projektu, których wynagrodzenie zostało zakwestionowane w rozpatrywanych decyzjach, prawidłowo zastosowano zasady wynikające z przepisów prawa pracy. W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły, czy można zastosować wskazywane przez obydwa organy jako podstawę do ustalenia zwrotu przepisy art. 22 § 12 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy do dwóch z czterech osób objętych decyzją. Chodzi mianowicie o osobę L. J. w kontekście faktu, iż L. J. - zgodnie z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy – był zatrudniony u skarżącego w niepełnym wymiarze czasu pracy tj. 7/8 etatu. Organy nie wskazały również, na podstawie jakich przepisów obowiązującego prawa uznały, iż F. R., który – co wynika z akt sprawy i jest bezsporne między stronami – nie był pracownikiem skarżącego, a jedynie jego przedstawicielem (wchodzącym w skład organu pierwszym zastępcą prezesa, uprawnionym do reprezentowania Izby na zewnątrz), podlega rygorom zakreślonym cytowanym przepisem Kodeksu pracy. Organy nie wyjaśniły ponadto, na jakiej podstawie stwierdziły, że pełnienie obowiązków zastępcy prezesa Izby bez wynagrodzenia (społecznie) i bez zawierania umowy o pracę powoduje niemożność zawarcia z tą osobą umowy zlecenia w ramach projektu. Sąd stwierdza ponadto, że uzasadnionym jest zarzut skargi mówiący o braku wyjaśnienia stronie skarżącej, na jakich podstawach zastosowano do oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy Wytycznych z dnia 22 listopada 2010 roku zamiast Wytycznych z dnia 28 grudnia 2009 roku, obowiązujących w czasie podpisania projektu oraz zawierania spornych umów zlecenia. Jest to o tyle ważne w rozpatrywanej sprawie, iż między organami a skarżącym powstał istotny spór o możliwość zawierania umów zlecenia w ramach realizacji projektu. Istotnym naruszeniem przepisów jest ponadto stosowanie do postępowania w sprawie przez organ I instancji przepisów ustawy o finansach publicznych z 2005 roku, organ odwoławczy, który już prawidłowo określił przepisy materialne, na podstawie których toczyło się postępowanie, nie wyjaśnił, czy wydanie decyzji na podstawie niemających zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego nie wypełniło przesłanki art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy bowiem, zgodnie z dyspozycją art. 15 k.p.a. – ma obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy i możliwość uchylenia decyzji i orzeczenia w sprawie, na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd natomiast nie uznał za zasadne zarzuty naruszenia przez organy § 31 ust. 2 umowy o dofinansowanie poprzez rozstrzygnięcie sprawy decyzją mimo, że w umowie rozstrzygnięcie sporów zastrzeżone jest do właściwości sądu powszechnego a także naruszenia § 31 ust. 2 umowy o dofinansowanie poprzez pominięcie próby rozwiązania sporu na drodze polubownej, a tym samym zarzut nieuprawnionego i przedwczesnego (bez wyroku sądu powszechnego) przyjęcie, że zawierając sporne umowy zlecenia skarżący naruszył ustalenia Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (Wytyczne) w zakresie zgodności z prawem krajowym; gdyż organy zasadnie uznały, że w myśl art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych decyzja wydana na podstawie tego artykułu nie musi być poprzedzona wyrokiem sądu powszechnego. Sąd nie stwierdził ponadto wskazywanego w skardze naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niepowiadomienie skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w zakresie wynikającym z tego artykułu, gdyż w postanowieniu z dnia [...] października 2011r. wszczynającym postępowanie w treści pouczenia organ wyraźnie napisał o przysługujących skarżącemu prawach zapoznania się z aktami oraz wypowiedzeniu się co do zebranych materiałów dowodowych. Sąd stwierdził zatem, że wymienione uchybienia są istotne i mogły wpływać na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy istnieje konieczność ustalenia powtórnie stanu faktycznego sprawy z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego i opisanych wyżej wskazań Sądu. Z powyższych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.