V SA/Wa 677/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 11 stycznia 2010 r. nr... znak ... w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt; oddala skargę K.B. (zwany dalej: skarżącym) wnioskiem z [...] kwietnia 2006 r. złożonym w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w J. wystąpił o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. decyzją nr [...] z [...] listopada 2006 r. przyznał skarżącemu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno-środowiskowych w kwocie [...] zł. Skarżący [...] maja 2007 r. złożył do Biura Powiatowego ARiMR w J. wniosek kontynuacyjny o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2007. Kontrola wniosku o przyznanie płatności wykazała błędy dotyczące działek ewidencyjnych nr [...]. Na przedmiotowych działkach skarżący w plonie głównym zadeklarował rzepak jary natomiast w międzyplonie rzepak ozimy. W związku z czym [...] grudnia 2008 r. zostało wszczęte postępowanie z urzędu w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności. Prezes ARiMR decyzją nr [...] z [...] stycznia 2009 r. ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno-środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w łącznej wysokości [...] zł. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa ARiMR. We wniosku podniósł, że rozporządzenie Rady Ministrów z 14 marca 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 46, poz. 302; zwane dalej: "rozporządzeniem zmieniającym") stanowiące w § 1 pkt 8, iż w załączniku nr 1 w części II w ust. 5 pkt 2 dodaje się lit. g w brzmieniu "po roślinie uprawianej w międzyplonie, a w następnym roku w plonie głównym, nie może być uprawiana ta sama roślina lub jej forma jara" weszło w życie z 15 marca 2007 r. i nie daje uprawnienia do wszczynania postępowania i wydawania decyzji w przedmiocie zwrotu kwot co do spraw, które zostały już uprzednio rozstrzygnięte. Skarżący [...] grudnia 2009 r. w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień uzupełnił dokumentację o "Rejestr działalności rolnośrodowiskowej". Prezes ARiMR decyzją nr [...] z [...] stycznia 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że skarżący zobowiązał się do realizacji pakietu K01 – wariant K01b międzyplon ozimy na działkach ewidencyjnych nr [...]. We wniosku z [...] kwietnia 2006 r. skarżący zadeklarował na przedmiotowych działkach w międzyplonie rzepak ozimy. Natomiast we wniosku kontynuacyjnym z [...] maja 2007 r. na ww. działkach ewidencyjnych zadeklarował w plonie głównym rzepak jary. Zdaniem Prezesa ARiMR oznacza to, że skarżący nie dostosował prowadzenia upraw do obowiązku, aby po roślinie uprawianej w międzyplonie (siew tej rośliny został wykonany w 2006 r.) nie była uprawiana ta sama roślina lub jej forma jara w plonie głównym. Mając na uwadze powyższe Prezes ARiMR uznał, że skarżący nie realizował pakietu objętego wnioskiem i w związku z tym zobowiązany jest do zwrotu pobranych płatności za powierzchnię użytków rolnych, na których zaniechał realizacji programu rolnośrodowiskowego – zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz c rozporządzenia z 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.; zwanym dalej: "rozporządzeniem z 20 lipca 2004 r."). Odpowiadając na zarzuty skarżącego Prezes ARiMR wyjaśnił, że rozporządzenie zmieniające weszło w życie 15 marca 2007 r. Biorąc pod uwagę zasady dotyczące realizacji pakietu ochrony wód i gleb, działalność rolniczą w roku 2007 można było rozpocząć i prowadzić na zasadach obowiązujących dotychczas od 1 marca 2007 r. do 15 marca 2007 r. Jak wynika z "Rejestru działalności rolnośrodowiskowej" prowadzonego przez skarżącego, siew zadeklarowanej uprawy – rzepaku jarego na ww. działkach ewidencyjnych nastąpił po 15 marca 2007 r., a więc w tym czasie kiedy obowiązywały nowe zasady realizowania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w zakresie pakietu K01 – wariant K01b. Skarżący nie uwzględnił zmian wynikających z rozporządzenia zmieniającego. Skarżący zasiał w 2007 r. w plonie głównym rzepak jary, pomimo, że w międzyplonie posiał w roku 2006 r. rzepak ozimy, co jest niezgodne z § 1 pkt 8 rozporządzenia zmieniającego. Prezes ARiMR stanął na stanowisku, iż decyzja organu I instancji nie narusza art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwana dalej: "k.p.a.") poprzez zastosowanie w sprawie przepisów prawa wbrew ich literalnemu brzmieniu oraz wbrew zasadzie, że prawo nie działa wstecz. Skarżący nie dotrzymał bowiem zobowiązania przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji. Powyższe zobowiązanie zostało określone w art. 23 rozporządzenia Rady Unii Europejskiej nr 1257/1999/WE z 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999 r. ze zm.) – wsparcie jest przyznawane rolnikom, którzy zobowiążą się do stosowania praktyk agro-środowiskowych przez okres co najmniej 5 lat. Prezes ARiMR wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie dokonano wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie skarżącego, natomiast w związku z brakiem realizacji pakietu rolnośrodowiskowego została ustalona kwota nienależnie pobranych płatności, ponieważ kontrola złożonego wniosku skarżącego wykazała nieprawidłowości dotyczące wykonanych zasiewów. Prezes ARiMR odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 k.p.a. wyjaśnił, że dyspozycja tego artykułu nakłada na organ administracyjny obowiązek należytego, wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jednak nie zwalnia beneficjentów z obowiązku zaznajamiania się z przepisami prawa regulującymi ich uprawnienia i obowiązki wynikające z otrzymania pomocy finansowej. Ponadto Prezes ARiMR wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.) – Prezes Agencji ustala, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1. pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2. krajowych przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Wypłacone nienależnie skarżącemu środki finansowe na 2006 r. z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt pochodzą ze środków z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz ze środków krajowych przeznaczonych na współfinansowanie tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy. W skardze z [...] lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje Prezesa ARiMR z [...] stycznia 2009 r. i z [...] stycznia 2010 r. skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: § 2 i § 3 rozporządzenia zmieniającego w związku z częścią II ust. 5 pkt 2 warianty K01b i K01c załącznika nr 1 rozporządzenia z 20 lipca 2004 r., poprzez zastosowanie przepisów rozporządzenia do sprawy rozstrzygniętej już ostateczną decyzją w okresie, co do którego rozporządzenie to nie ma mocy wiążącej; II. naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności: 1. art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy w ustawowym terminie oraz niepodanie rzeczywistej i konkretnej przyczyny niezałatwienia sprawy przez prawie rok czasu, 2. art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie w sprawie przepisów prawa wbrew ich literalnemu brzmieniu oraz wbrew zasadzie, iż prawo nie działa wstecz, a tym samym arbitralne pozbawienie strony przyznanych jej wcześniej uprawnień, 3. naruszenie zawartego w art. 8 k.p.a. – wymogu jednolitości poglądów wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji, poprzez uwzględnienie wniosku o przyznanie środków finansowych na 2006 r., a następnie przy niezmienionym stanie faktycznym (w porównaniu do decyzji z [...] listopada 2006 r.) wydanie decyzji nakładającej na beneficjenta obowiązku ich zwrotu, 4. naruszenie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych, których mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a to art. 9 k.p.a. poprzez niezrozumiałe dla skarżącego przyznanie mu dopłat, a następnie mając za podstawę taki sam stan faktyczny odebranie mu płatności, w sytuacji gdy wnioskodawca uzyskał dopłaty w sposób zgodny z prawem, a decyzje ustalające jego prawa stały się ostateczne, 5. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wystarczająco dogłębny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i nie odniesienia się merytorycznie do zarzutów postawionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzje obu instancji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi administracji. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z – doręczonego organowi już po wydaniu zaskarżonej decyzji – "Rejestru działalności rolnośrodowiskowej" z poprawionymi przez skarżącego błędami we wpisach. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik organu – na wezwanie Sądu dotyczące nadesłania "Planu działalności rolnośrodowiskowej" – pismem procesowym z [...] września 2010 r. poinformowała, że nie posiada żądanego planu. Jednocześnie wyjaśniła, że ustalenia zawarte w planie nie są porównywane z wnioskiem o przyznanie płatności, który stanowi podstawę do jej przyznania. Podkreśliła, że przesłanką ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności nie jest brak realizacji planu działalności rolnośrodowiskowej ale niezrealizowanie pakietu objętego wnioskiem, a posiadanie planu działalności rolnośrodowiskowej nie zwalnia rolnika z obowiązku dostosowania prowadzonej przez niego działalności do wymogów stawianych przez przepisy rozporządzenia. Skarżący na wezwanie Sądu nadesłał kserokopię "Planu działalności rolnośrodowiskowej na lata 2005 – 2009". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna. Przede wszystkim wskazać należy, że skarżący uzyskał płatność z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, w trybie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 20 lipca 2004 r. sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.). Skarżący zadeklarował realizację pakietu K01 – wariant K01b – międzyplon ozimy na działkach ewidencyjnych nr [...]. We wniosku z [...] kwietnia 2006 r. skarżący zadeklarował na przedmiotowych działkach w międzyplonie rzepak ozimy. Z dniem 15 marca 2007 r. weszło w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 14 marca 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 46, poz. 302), które w § 1 pkt 8 stanowiło, iż w załączniku nr 1, części II w ust. 5 dodaje się lit. g w brzmieniu "po roślinie uprawianej w międzyplonie, a następnym roku w plonie głównym nie może być uprawiana ta sama roślina lub jej forma jara". Przepis § 3 rozporządzenia zmieniającego stanowił, że rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, a więc – jak wyżej wskazano – od 15 marca 2007 r. skarżący miał obowiązek w prowadzeniu swego przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego przestrzegać przepisów znowelizowanego rozporządzenia z 20 lipca 2004 r. Natomiast działalność rolnicza w 2007 r. na dotychczasowych zasadach mogła być prowadzona do 14 marca 2007 r. Dlatego też zarzut dotyczący naruszenia § 3 rozporządzenia zmieniającego należało uznać za chybiony. Jednocześnie Sąd odpowiadając na zarzuty skargi, dotyczące naruszenia § 2 rozporządzenia zmieniającego, zgodnie z którym – w roku 2007 podlegają rozpatrzeniu również wnioski złożone w terminie określonym w podstawie dotychczasowych przepisów – zauważa, iż przepis ten dotyczy jedynie terminu złożenia wniosku, a nie warunków prowadzenia działalności rolniczej. Dotychczas – zgodnie z § 11 ust. 5 rozporządzenia z 20 lipca 2004 r. – wniosek o przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej należało złożyć w terminie od 1 marca do 30 kwietnia, rozporządzenie zmieniające w § 1 ust. 3 nadało nowe brzmienie § 11 ust. 5 rozporządzenia z 20 lipca 2004 r. stanowiąc, że wnioski takie składa się w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności w przepisach o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej czyli od 15 marca do 15 maja. Przepis przejściowy rozporządzenia zmieniającego dawał gwarancję rozpoznania także wniosków złożonych w "starym" terminie, a więc również złożonych w okresie od 1 do 14 marca. Zatem zarzut naruszenia § 2 rozporządzenia zmieniającego należało także uznać za chybiony, ponieważ taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Biorąc pod uwagę treść przepisu ust. 5 pkt 2 lit. g części II załącznika nr 1 do znowelizowanego rozporządzenia z 20 lipca 2004 r., skarżący po roślinie uprawianej w międzyplonie, którą na działkach ewidencyjnych nr [...] w 2006 r. był rzepak ozimy nie mógł uprawiać, po 15 marca 2007 r., tej samej rośliny lub jej formy jarej. Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego poprawnie przez organ administracji, na podstawie wniosku kontynuacyjnego skarżącego z [...] maja 2007 r. oraz wpisów skarżącego zawartych w "Rejestrze działań agrotechnicznych" wynika, że na wymienionych wyżej działkach ewidencyjnych skarżący uprawiał rzepak jary. Skarżący pierwsze prace rolne przy uprawie rzepaku jarego – jak wynika z "Rejestru działań agrotechnicznych" – rozpoczął [...] kwietnia 2007 r. Dopiero po wydaniu decyzji drugiej instancji z [...] stycznia 2010 r. skarżący podniósł, że prace rolne przy uprawie rzepaku jarego rozpoczął znacznie wcześniej, bo już od [...] marca 2007 r. i na dowód nadesłał [...] lutego 2010 r. "Rejestr działań agrotechnicznych" ze zmienionymi zapisami daty rozpoczęcia prac rolnych. W skardze skarżący wniósł o uznanie tej daty – [...] marca 2007 r. za datę rozpoczęcia prac rolnych i przeprowadzenie dowodu z nadesłanego [...] lutego 2007 r. "Rejestru działań agrotechnicznych". Sąd odnosząc się do powyższego odmówił przeprowadzenia dowodu z nadesłanego [...] lutego 2007 r. "Rejestru działań agrotechnicznych". Po pierwsze dlatego, że stan sprawy ustala się na dzień wydania zaskarżonej decyzji i na tą datę organ był w posiadaniu "Rejestru działań agrotechnicznych" nadesłanego wówczas przez skarżącego. Po drugie – zdaniem Sądu – zapisy zmian daty rozpoczęcia prac rolnych w "Rejestrze działań agrotechnicznych" jakie dokonał skarżący są niewiarygodne. Zważywszy na to, że na etapie postępowania administracyjnego skarżący w ogóle nie kwestionował ustalania stanu faktycznego sprawy i wskazanych przez organ daty rozpoczęcia prac rolnych. Ponadto data rozpoczęcia prac rolnych przy uprawie rzepaku jarego już [...] marca 2007 r. jest mało wiarygodna także z tej przyczyny, iż prace te byłby prowadzone niezgodnie z dobrą praktyką rolną. Ze informacji specjalistycznych portali rolnych wynika, że rzepak jary wymaga średniowczesnego terminu siewu i najodpowiedniejszą porą siewu rzepaku jarego jest końcowy okres siewu zbóż jarych tj. 3 dekada marca lub 1 kwietnia (por. http://www.ihar.edu.pl/zasady_agrotechniki.php; http://www.uprawy.pl/rzepak/rzepak_jary/siew/), czyli w okresie jaki był wykazany przez skarżącego w pierwotnie złożonym "Rejestrze działań agrotechnicznych". Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że ustalony stan faktyczny w sprawie był prawidłowy i zgodny z zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w art. 7, 77 i 80 k.p.a. Sąd za chybione uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie w sprawie przepisów prawa wbrew ich literalnemu brzmieniu oraz wbrew zasadzie, że prawo nie działa wstecz. W związku z wyżej wskazanymi ustaleniami, za słuszne uznać należało stanowisko organów, że skarżący nie dotrzymał zobowiązania przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez pięć lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji – zgodnie z art. 23 rozporządzenia 1257/1999/WE z 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26 czerwca 1999 r. ze zm.) oraz art. 13 i 20 rozporządzenia 817/2004/WE z 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia 1257/1999/WE (Dz. Urz. UE L 153 z 30 kwietnia 2004 r.). Tym samym – organ prawidłowo uznał zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 lit. a i c rozporządzenia z 20 lipca 2004 r. – że płatność rolnośrodowiskowa podlega wstrzymaniu i zwrotowi w części, która została przyznana do działek rolnych objętych zmniejszeniem. Sąd stwierdza także – wbrew zarzutom skargi – iż w przedmiotowej sprawie nie dokonano wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie skarżącego, a jedynie w związku z brakiem realizacji pakietu rolnośrodowiskowego została ustalona kwota nienależnie pobranych co do części płatności. Przy czym nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż w sprawie w 2007 r. w porównaniu do 2006 r. był niezmieniony stan faktyczny. Niewątpliwie skarżący otrzymał płatności w 2006 r. zgodnie z prawem, jednakże – tak jak to podkreślono wyżej – od 15 marca 2007 r. rozporządzenie zmieniające wprowadziło obowiązek, iż po roślinie uprawianej w międzyplonie, nie może być uprawiana ta sama roślina lub jej forma jara, zatem o ile w 2006 r. byłaby dopuszczalna uprawa rzepaku jarego, po 14 marca 2007 r. już takiej możliwości nie było. W tym też zakresie była to sytuacja prawnie i faktycznie inna niż w roku poprzednim, a w związku z tym, że beneficjent przez okres 5 lat musi przestrzegać warunków na jakich została mu przyznana płatność, w razie naruszenia tych warunków w którymkolwiek roku trwania zobowiązania beneficjent musi nienależną część płatności zwrócić. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 9 k.p.a. Sąd podziela – trafnie przytoczony w zaskarżonej decyzji – pogląd wyrażony w wyroku tutejszego Sądu sygn. akt V SA/Wa 3133/08 z 6 maja 2009 r., że dyspozycja art. 9 k.p.a. nakłada na organ administracyjny obowiązek należytego, wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jednak nie zwalnia beneficjentów działania z obowiązku zaznajamia się z przepisami prawa regulującymi ich uprawnienia i obowiązki z otrzymania pomocy finansowej. Ponadto podkreślić należy, że skarżący decydując się na złożenie wniosku o przyznanie płatności oświadczył w złożonym wniosku z [...] kwietnia 2006 r., że znane mu są zasady oraz tryb realizacji programu rolnośrodowiskowego i zobowiązał się do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji. Sąd za zasadny uznał zarzut dotyczący naruszenia przewlekłości postępowania (art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a.), jednakże zgodnie z art. 145 § 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 120 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko, jeżeli naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To naruszenie takiego charakteru nie miało. Konkludując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.