V SA/Wa 716/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant: starszy specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011r. sprawy ze skargi Polskiego Związku [...] na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. II. Zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz Polskiego Związku [...] 1437 (jeden tysiąc czterysta trzydzieści siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III. Orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. A. Decyzją Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2011 r. o nr [...] – stosownie do treści art. 104 k.p.a. w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2, 4, 5 pkt 1 i ust. 6 oraz 146 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) w zw. z art. 113 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241) – orzeczono o: 1.) zobowiązaniu Związku K. w W. do zwrotu 15.809,84 zł, w tym: a) kwoty 5.499,84 zł, jako wykorzystanej dotacji niezgodnie z przeznaczeniem wraz z należnymi odsetkami; b) kwoty 9.385 zł, jako pobranej dotacji w nadmiernej wysokości wyższej niż niezbędna na finansowanie części dotowanego zadania określonej w zarządzeniu nr 35 tegoż Ministra z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie wprowadzenia zasad programowych powierzania polskim związkom sportowym i innym podmiotom przygotowań olimpijskich oraz przygotowań do udziału w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach olimpijskich na rok 2009 r. stanowiącego integralną część umowy wraz z należytymi odsetkami; 2) wykluczeniu prawa do otrzymywania dotacji przez kolejne 3 lata. W uzasadnieniu wskazano, iż w efekcie przeprowadzonej kontroli realizacji umowy z dnia [...] marca 2009 r. na zadanie publiczne "Przygotowanie do mistrzostwa Świata i Europy w dyscyplinach nieolimpijskich" Związek K.: I. wykorzystał niezgodnie z przeznaczeniem kwotę 5499,84 zł poprzez: a) ujęcie na podstawie faktury z dnia 8 kwietnia 2009 r. nr [...] kwoty 2900 zł, i rachunku z dnia 18 kwietnia 2009 r. nr [...] kwoty 1800 zł, tytułem zajęć szkoleniowych kadry narodowej w kosztach Mistrzostw Polski; b) rozliczeniu na podstawie faktury z dnia 15 maja 2009 r. nr [...] i z dnia 15 maja 2009 r. nr [...] zakupu 16 stoperów na kwotę 799,84 zł w kosztach Mistrzostw Europy. II. pobrał w nadmiernej wysokości kwotę dotacji w wysokości 9385 zł wykorzystując ją na koszty szkolenia poprzez: a) rozliczenie przez prezesa D.B. na podstawie faktur (z dnia 16 maja 2009 r. nr [...] - kwota 2985 zł i z dnia 30 września 2009 r. nr [...] - kwota 2500 zł) wystawionych przez "K.", z tytułu zajęć treningowych niezgodnie ze stawką dzienną wynoszącą 130 zł, określoną w cz. V pkt 1.3. załącznika do zarządzenia nr 35 Ministra Sportu i Turystyki z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie wprowadzenia zasad programowych powierzania polskim związkom sportowym i innym podmiotom przygotowań olimpijskich oraz przygotowań do udziału w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym kadry narodowej w dyscyplinach olimpijskich na rok 2009, kosztów na kwotę 5485 zł zamiast 1300 zł (10 dni x 130 zł) zawyżając je o wartość 4185 zł, b) rozliczenie niezgodnie w/w zarządzeniem na podstawie rachunków o łącznej kwocie 9229 zł (z dnia 18 kwietnia 2009 r. nr [...] na kwotę 2314 zł, z dnia 13 maja 2009 r. nr [...] na kwotę 4169 zł i z dnia 27 września 2009 r. nr [...] na kwotę 2746 zł) wystawionych przez "S.", kosztów z tytułu 10 dni zajęć treningowych na kwotę 6500 zł zamiast na kwotę 1300 zł (10x 130 zł) zawyżając je o wartość 5200 zł, w tym nieudokumentowanie kosztów podróży służbowych w kwocie 925 zł przez trenera M.G., co stanowiło naruszenie § 8a ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalenia należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce strefy budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.). W wystąpieniu pokontrolnym z dnia 4 lutego 2010 r. nr [...] Związek został wezwany do zwrotu zakwestionowanej podczas postępowania kontrolnego kwoty. Pismem z dnia 10 marca 2010 r. [...] Związek wniósł zastrzeżenia w sprawie oceny i uwag zawartych w wystąpieniu pokontrolnym. Minister Sportu i Turystyki pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. [...] ustosunkował się do zgłoszonych zastrzeżeń i przedstawił ostateczne stanowisko, które wyczerpało procedurę kontrolną. B.W efekcie złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy tenże Minister decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. o numerze [...] postanowił utrzymać w mocy zaskarżony akt administracyjny. W motywach wskazano, że dotujący jest zobowiązany do kontrolowania wydatkowania dotacji a dotowany – do przeznaczenia otrzymanych środków tylko na zadania określone w umowie. Skoro w niej wskazano grupy możliwych do sfinansowania dotacjami wydatków, to jest to wiążące dla stron umowy. Podmiot, któremu przyznano dotację winien każdy wydatek powiązać nie tylko ogólnie z organizacją przedsięwzięcia, ale precyzyjnie z właściwym, wskazanym w umowie celem. Powiązanie to nie może być dowolne, ale winno być adekwatnie do wydatku. Minister zwrócił uwagę, iż Związek K. przyznaje, że ewentualne uchybienia spowodowały naruszenie cyt. Zarządzenia nr 35 Ministra Sportu i Turystyki, co w konsekwencji stanowiło naruszenie zasad umowy, zgodnie z którą ów akt normatywny ma zastosowanie w kwestiach nie uregulowanych w umowie. Szczegóły ustaleń w zakresie zaistniałych nieprawidłowości zawarte zostały w protokole kontroli z dnia 6 stycznia 2010 r. i jest to podstawowy dokument mający najistotniejsze znaczenie w sprawie. C. W skardze – żądającej uchylenia obu decyzji Ministra Sportu i Turystyki – zarzucono w zakresie kwestii objętych: a) punktem 1 decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. jej sprzeczność z obowiązującym prawem, tj. bezpodstawne przyjęcie, że dla rozliczenia dotacji w zakresie kosztów doliczeniowych (koszty uzyskania przychodu) przez zewnętrzny podmiot gospodarczy mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługującej pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, jako podjętej na podstawie błędnej interpretacji przepisów, tj. naruszającej treść art. 6 k.p.a.; b) punktem 2 decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. zwrócono uwagę na jej sprzeczność z obowiązującym prawem poprzez oparcie jej na ustaleniach niezgodnym ze stanem faktycznym, tj. naruszającej art. 7 k.p.a. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcia podjęte przez Ministra są nietrafne i krzywdzące, albowiem zarówno Mistrzostw Polski jak i Mistrzostw Europy znajdowały się w programie imprez objętych ofertą przyjętą przez wskazanego wyżej Ministra. W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lutego 2009 r. NSA sygn. akt II GSK 777/08 stwierdził: "...pojęcie wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem rozumiane jest wąsko i polega w szczególności na zapłacie, że środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacje były udzielona". Dostrzeżono także, że "W doktrynie pojęcie wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem rozumiane jest wąsko. Polega w szczególności na zapłacie, ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona. Zgodnie ze słownikowym rozumieniem termin "przeznaczyć" oznacza "określić z góry cel, któremu ma służyć dana rzecz, przekazać coś dla kogoś, na czyjś użytek, na czyjąś korzyść". "Przeznaczeniem" jest z kolei "praktyczny cel, do którego coś jest przeznaczone, zakwalifikowanie, któremu dana rzecz służy, zastosowanie". Związek K. kwoty, co do których ma zastrzeżenia Minister niewątpliwie wydatkował zgodnie ze złożoną ofertą. Szkolenia kadry narodowej przeprowadzone w tym samym miejscu i czasie miały na celu zaoszczędzenie środków. Tym samym Związek został ukarany za oszczędność środków budżetowych. Również ofertą było objęte zorganizowanie Mistrzostw Europy. Organizacja imprezy sportowej obejmuje wszelkie działania mające na celu możliwość jej przeprowadzenia, tj. zabezpieczenie środków, miejsca i urządzeń przy tej imprezie wykorzystywanych. W czasie kontroli wyjaśniano, że stopery których zakup kwestionuje Minister są niezbędnym urządzeniem do pomiaru czasu walk w konkurencjach [...],. Konkurencje te odbyły się w czasie Mistrzostw Europy. Wreszcie zdaniem skarżącego kwestionowanie zakupu stoperów przypomina negocjację np. zakupu piłki w czasie rozgrywania Mistrzostw Europy w piłce nożnej. Wydatku tego nie można uznać za zbędny, gdyż to urządzenie pomiarowe jest wykorzystywane wyłącznie przy rozgrywaniu konkurencji sportowych. Tak więc zakup mieścił się w kategorii "organizacja Mistrzostw Europy", co mieściło się w zakresie przyjętego planu. Gdyby działania te nie mieściły się w przyjętej ofercie, ujawniłaby to kontrola merytoryczna Centralnego Zespołu Metodyczno – Szkoleniowego Centralnego Ośrodka Sportu w W. przeprowadzona w tym samym czasie. Minister którego przedmiotem działania nie są sprawy merytoryczne związane ze sportem, stawia zarzut, którego nie podniósł wyspecjalizowany organ, nie stwierdzając tego rodzaju uchybienia. Tym samym, zarzut wydatkowania środków finansowych niezgodnie z przeznaczeniem, zdaniem Skarżącego nie znajduje pokrycia w obiektywnie istniejącej rzeczywistości i tym samym narusza art. 7 k.p.a. W kwestii dokumentowania podróży służbowych pracowników prywatnych firm będących podwykonawcami i podsumowujących swoje działania rachunkiem czy fakturą Związek stoi na stanowisku, że w przypadku czynności zleconym podmiotom zewnętrznym nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, z tego względu, że ani Związek nie jest podmiotem państwowym czy samorządowym, ani zewnętrzny podmiot gospodarczy nie jest jego pracownikiem. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – poniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej sądy administracyjne – podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy – zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwieniem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje – w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych – kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżania aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przyjmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może zatem – co do zasady zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne w tym wojewódzki sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawienie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowości podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego świata. III. W powyższym kontekście – stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. – należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy – w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm – rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogłoby mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy. IV. Oceniając – w powyższym kontekście – treść skargi wskazać trzeba, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem istotnym naruszeniem procedury administracyjnej dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego było zaniechanie powiadomienia strony skarżącej, stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie zasady czynnego udziału w postanowieniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę do sformułowania żądania wszczęcia postępowania w sprawie jego wznowienia na wniosek strony (art. 147 k.p.a.) – vide B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, s. 85, teza 5. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu obejmuje - stosownie do art. 10 k.p.a. – w zakresie prawa do obrony oznacza uprawnienie tejże do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (w zakresie konsekwencji vide treść art. 81 k.p.a.). Gwarantowana w art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału w postępowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Niedopuszczanie strony do udziału w postępowaniu we wskazanych czynnościach skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania z powodu wypełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – vide wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 roku, ISA/Lu 652/97, niepublikowany. Pogląd ten jest akceptowany w najnowszej literaturze, albowiem nadal przyjmuje się, że naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie o wznowienie postępowania, niezależnie od tego, czy miało wpływ na treść decyzji (vide G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Postępowanie administracyjne ogólne, Warszawa 2003 , s. 131). W niniejszej sprawie – przed wydaniem decyzji w obu instancjach – treść art. 10 § 1 k.p.a. w ogóle nie miała zastosowania. Niezależnie od argumentacji skargi podnieść trzeba, iż art. 10 k.p.a. wprowadza zasadę oznaczającą z jednej strony obowiązek zapewnienia stronie przez Organ czynnego udziału w każdym postępowaniu, z drugiej stwarza warunki w celu umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. Strona nie jest zobowiązana do czynnego udziału w postępowaniu, stanowi to jej uprawnienie, jednakże organ administracji ma obowiązek umożliwienia stronie skorzystania z tego uprawnienia. Zgodnie zaś z art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów. W sprzeczności pozostawać z tą zasadą będzie sytuacja, kiedy nie dostrzegając treści art. 10 k.p.a. Organ nie dał możliwości wyjaśnienia okoliczności faktycznych, które stanowiły następnie podstawę do wydania decyzji. Naruszenie obowiązku stworzenia stronie możliwości wypowiedzenia się do przeprowadzonych dowodów stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które w istotny sposób może wpływać na wynik sprawy i ustalenia faktyczne organu. V. Mając na uwadze powyższe należało – stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1b) p.p.s.a – orzec jak w wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (vide treść pisma z dnia 6 października 2011 r. Ministra Sportu i Turystyki załączona do akt sądowych). VI. Nie jest to jedyne uchybienie stwierdzone w toku analizy akt sprawy. Bez wątpienia Minister Sportu i Turystyki – stosownie do treści art. 77 § 1 i 80 k.p.a. – ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś decyzja winna w warstwie uzasadnienia (art. 107 § 3 k.p.a.) wskazywać fakty, które uznano za udowodnione, a także dowody na których się opierał, oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przede wszystkim w uzasadnieniach decyzji brakuje oceny argumentów podniesionych w piśmie skarżącego z dnia 25 lutego 2010 r. (k. 72-77 akt sądowych). Jest to o tyle istotne, że Minister w swym piśmie skierowanym do Skarżącego z dnia 8 kwietnia 2010 r. (k. 78-79 akt sądowych) w punkcie IV 1.4 dostrzegł, że "uznaje częściowo zastrzeżenie i wyjaśnienia, gdyż Związek przystępując do konkursu i podpisując umowę z Ministerstwem wyraził akceptację zasad ogłoszonego konkursu i zasad programowych określonych w zarządzeniu nr 35 Ministra Sportu i Turystyki z dnia 27 listopada 2008 r. stanowiący jego integralną część". Identyczne stanowisko w tym piśmie wyrażono w punkcie IV 1.6. To stanowisko – wbrew powyższym konstatacjom – uległo zmianie w zaskarżonych decyzjach, w których obciążono Skarżącego wynikającym z tego tytułu obowiązkiem zwrotu dotacji. Zdaniem Sądu należy ostatecznie ustalić czy istnieją podstawy do częściowego uznania podniesionych zastrzeżeń i w jakim stopniu może to mieć wpływ na obowiązek zwrotu dotacji. VII. Kolejnym zagadnieniem – wymagającym rozważenia – jest kwestia zakupu stoperów. Z akt sprawy nie wynika czy są one konieczne do przeprowadzenia zawodów sportowych w takich konkurencjach, jak K. które to konkurencje miały się odbyć w czasie Mistrzostw Europy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy ani nie określa reguł tych dyscyplin sportowych ani też nie pozwala ustalić, czy takie zawody w ramach Mistrzostw się odbyły. Ustalenie tych kwestii – w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego – pozwoli ocenić, czy zarzut poczyniony w uzasadnieniu skargi jest zasadny. VIII. Mając na względzie treść art. 200 p.p.s.a. – w zakresie kosztów postępowania – należało orzec jak w sentencji.