V SA/Wa 750/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Protokolant - spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ... lutego 2016 r. nr ... w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z siedzibą w R. z dnia ... września 2015 r.; 2. zasądza od Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz K. P. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi K. P. (dalej : ,,strona" lub ,,skarżący") była decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej : organ II instancji) z dnia [...] lutego 2016 roku utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z/s w R. (dalej : organ I instancji) z dnia [...] września 2015 roku o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2011 rok. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 17 maja 2011 r. K. P. złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowej na rok 2011. We wniosku zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni wynoszącej 62,60 ha do przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO), powierzchnię 52,41 ha do przyznania uzupełniającej powierzchni obszarowej (UPO) oraz powierzchnię 26,57 ha do przyznania specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych (ST). Decyzją z dnia [...] listopada 2011 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. z/s w R., nr [...], przyznał K. P. płatności na rok 2011 w łącznej wysokości 63 676,71 zł. Kwota przyznanej płatności została pomniejszona ze względu na powierzchnię stwierdzoną wynikającą z wartości PEG wyznaczonej dla poszczególnych działek - wykluczono z płatności łącznie 0,39 ha na działce ewidencyjnej nr [...],[...],[...],[...] oraz nr [...] położonych w obrębie W. Wymienione płatności zostały pomniejszone w oparciu o art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 o 1% za każdy dzień roboczy ze względu na złożenie wniosku po wyznaczonym terminie przypadającym na 16 maja 2011 roku. W dniach 14-20 sierpień 2013 r. gospodarstwo K. P. zostało wytypowane do kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowalności powierzchni działek rolnych do przyznania płatności obszarowej. W sporządzonym raporcie nr .przedstawione wyniki pomiarów poszczególnych upraw deklarowanych we wniosku, także w roku 2011, oraz dołączone do raportu zdjęcia i szkice wskazywały, że znaczna część działek rolnych w całości nie była przedmiotem użytkowania rolniczego na przełomie kilku ostatnich lat. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, którego podstawą był raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni w dniu [...] lipca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. z/s w R. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcie bezpośredniego. Ponieważ różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekroczyła 50%, zgodnie z art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 płatność została odmówiona, a na rolnika nałożono sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, ze względu na budzące wątpliwość dowody nieużytkowania w roku 2011 niektórych działek rolnych, dla których stwierdzono podczas kontroli na miejscu w roku 2013 zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Jednocześnie organ II instancji wskazał na konieczność przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wyjaśniającego celem określenia posiadania przez rolnika na dzień 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, minimalnej powierzchni gruntów, utrzymywania ich zgodnie z normami i przestrzegania wymogów przez cały rok kalendarzowy oraz posiadania numeru identyfikacyjnego, które to warunki wynikają art. 7 ust 1 Ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. z/s w R. w dniu 22 stycznia 2015 r. wezwał skarżącego do udzielenia wyjaśnień dotyczących użytkowania działek rolnych w roku 2011, co do których nie można jednoznacznie stwierdzić poprzez dowody przedstawione w raporcie z kontroli na miejscu, o użytkowaniu rolniczym na dzień 31 maja 2011 roku. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 16 lutego 2015 r. wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym tłumaczył, że osoby wówczas mogące poświadczyć użytkowanie gruntów, nie pamiętają już z taką dokładnością tego faktu. Nie wyrażają zatem zgody na pisemne potwierdzenie tych faktów. Tym bardziej świadkowie nie pamiętają po tak długim czasie, jakie zabiegi agrotechniczne przeprowadzono na wskazanych gruntach. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. z/s w R., postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. na podstawie art. 123 w związku z art. 75 § 1 i art. 76 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z prowadzonym śledztwem przeciwko K. P. podejrzanemu o czyn z art. 286 § 1 kk., w zb. z art. 297 § 1 kk. w zw. z art. 11 § 2 kk., włączył nowe dowody do sprawy dotyczącej przyznania płatności bezpośredniej na rok 2011. Były to : - protokół przesłuchania K. P. przez prokuratora Prokuratury Rejonowej [...]. delegowanego do Prokuratury Okręgowej [...] w W. z dnia [...] listopada 2014 roku; - protokół przesłuchania K. P. przez Wydział do Walki z Korupcją KSP. W obydwu zeznaniach K. P. przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. z/s w R., odmówił przyznania K. P. płatności na rok 2011 ze względu na niespełnienie warunku wynikającego z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, ze względu na brak zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż organ I instancji nie uchylił decyzji dotychczasowej, a jedynie orzekł o istocie sprawy. Następnie decyzją z dnia [...] września 2015 roku (nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z/s w R. uchylił decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, nr [...] z dnia [...] listopada 2011 roku i odmówił przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż została ona wydana w trybie wznowienia postępowania, wyjaśnił, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tą nową okolicznością w sprawie były ustalenia wynikające z twierdzeń strony złożonych w czasie prowadzonego śledztwa. Co prawda organ wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdzie za nowe okoliczności uznał, ustalenia w czasie przeprowadzonej kontroli na miejscu, jednakże wobec prowadzonego postępowania karnego organ uznał wobec posiadanych w sprawie dowodów-zeznań samej strony postępowania, które zostały włączone do akt postępowania administracyjnego, że również taką okolicznością są zeznania strony postępowania z których wynika, że nie była posiadaczem zgłoszonych do wniosku wszystkich działek rolnych. Wobec powyższego ustalenia, które działki i na jakiej powierzchni było rolniczo użytkowane przestaje być zasadne w okolicznościach sprawy, skoro strona nie była posiadaczem zgłaszanych działek rolnych, a tym samym zgodnie z brzmieniem przepisów art. 7 ust. 1 ustawy oraz orzecznictwem sądów administracyjnych wskazującym na konieczność posiadania działek rolnych przez cały rok kalendarzowy, uznał, że strona nie spełnia przesłanek wskazanych w tym artykule t.j. nie jest posiadaczem zgłoszonych działek w sensie rzeczywistego nimi władania, decydowania samodzielnie o uprawach, ich przeznaczeniu, prowadzenia na nich samodzielnie działalności rolniczej rozumianej jako faktyczne użytkowanie. W związku z powyższym, jak wskazał, zasadne było zarówno wznowienie postępowania ze względu na pojawienie się nowych okoliczności jak również uchylenie dotychczasowej decyzji ze względu na ustalenia dokonane po wznowieniu postępowania. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania decyzji z dnia [...] lutego 2016 roku Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2014 roku Kierownik Biura Powiatowego wydał postanowienie nr [...] o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 roku w sprawie przyznania płatności na rok 2011. Co prawda w treści postanowienia organ wskazał na błędny numer decyzji i błędną datę jej wydania, jednak z analizy postanowienia (znak sprawy oraz uzasadnienie) wynika, że dotyczy ono wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności na rok 2011 dla skarżącego. Wskazał, iż warunkiem niezbędnym do uzyskania płatności, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jest posiadanie deklarowanych do płatności działek rolnych na dzień 31 maja i ich utrzymywanie zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy (tu 2011). W kontekście przytoczonych powyżej przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, posiadanie ściśle wiąże się z produkcją rolną zatem konieczne jest faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Ustawodawca, ustalając dopłaty bezpośrednie do gruntów miał na względzie wprowadzenie dodatkowych środków pieniężnych, które wyrównywałyby stopniowo szanse gospodarstw wiejskich. Takie rozumienie posiadania połączonego z faktycznym użytkowaniem gruntów rolnych, wiąże się z celem tych dopłat, czyli dofinansowaniem do produkcji rolnej i pomocy rolnikom rzeczywiście użytkującym posiadane grunty rolne. Biorąc pod uwagę zeznania K. P., według których nie był on użytkownikiem zgłaszanych do płatności działek rolnych, nie uprawiał ich i nie decydował o tym co będzie uprawiane, nie można uznać aby skarżący był posiadaczem deklarowanych do płatności gruntów rolnych. Nie można zatem uznać w świetle ujawnionych w trakcie prowadzonego postępowania wznowieniowego okoliczności, aby K. P. spełnił warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej opisane w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, jak również UPO i ST, co wynika z treści art. 7 ust. 2 i 2b ustawy. Tym samym zasadne było, w ocenie Dyrektora [...] OR ARiMR, zakończenie sprawy wznowieniowej zgodnie z dyspozycją art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. uchylenie decyzji dotychczasowej i rozstrzygnięcie sprawy, skutkujące odmową przyznania jednolitej, uzupełniającej i specjalnej płatności na rok 2011 i nałożenie sankcji na mocy art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 w wysokości odpowiadającej stwierdzonej różnicy między powierzchnią zadeklarowaną i stwierdzoną. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję K. P. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji ewentualnie o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie : 1. - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 11, art 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. nie przeprowadzenie w sposób rzetelny, wyczerpujący, kompletny postępowania dowodowego dotyczącego sprawy, w konsekwencji błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 2. - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o zeznania skarżącego złożone w postępowaniu przygotowawczym, które mogły zostać zmienione przez skarżącego w toku sprawy przed sądem, a także poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym ocenionym w sposób wybiórczy; 3. - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. zasady pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej zawartej w art. 8 k.p.a. poprzez brak przewidywalności działań organu; 4. - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną bez zaistnienia ku temu przesłanek; 5. - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji poprzez uchylenie decyzji ostatecznej na skutek niezgodnego z przepisami wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną; 6. - obowiązujących przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu w roku 2015, że w roku 2011 nie zostały spełnione kryteria do przyznania płatności, w sytuacji, gdy z decyzji z dnia [...] listopada 2011 roku wynika, że powierzchnię gruntów rolnych objętych płatnością ustalono między innymi na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej na miejscu w roku 2011; 7. - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 3 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez: a) - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; b) - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony; 8. - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 124 ust 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 roku ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 obowiązującego w dacie wydawania decyzji z dnia [...] listopada 2011 roku nr [...] (nieobowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji) poprzez arbitralne i bezpodstawne uznanie, że skarżący w roku 2011 nie spełnił warunków zawartych w tym przepisie, czego skutkiem było uchylenie pierwotnej decyzji w zakresie jednolitej płatności obszarowej; 9. - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2007 roku nr 35 poz. 217 z późn. zm) obowiązującej w dacie pierwotnej, decyzji poprzez arbitralne i bezpodstawne uznanie, że skarżący w roku 2011 nie spełnił warunków zawartych w tym przepisie; 10. - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina z dnia 30 listopada 2009 r. poprzez arbitralne i bezpodstawne stwierdzenie, że stan faktyczny sprawy uzasadnia zastosowanie tego przepisu, gdy de facto w roku 2011 nie miały miejsca różnice między powierzchnią dziełek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli; 11. - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 ust 2a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, a ponadto bezpodstawne uznanie, że skarżący nie spełnił warunków do otrzymania płatności uzupełniającej, w sytuacji gdy z decyzji z dnia [...] listopada 2011 roku wynika, że m.in. powierzchnię objętą płatnością ustalono na podstawie kontroli przeprowadzonej na miejscu w roku 2011; 12. - art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez nie udzielanie stronie niezbędnych pouczeń na każdym etapie postępowania pomimo żądania strony w tym zakresie składanym od pierwszej czynności strony dokonanej po wszczęciu postępowania przez organ I instancji; 13. - zasady równości wyrażonej art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez podjęcie decyzji dyskryminującej wobec skarżącego w sytuacji, gdy inni wnioskujący w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej uzyskali płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, 14. - zasady demokratycznego państwa prawnego tj. art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i związanej z nią gwarancji - zasada pewności prawa i ochrony praw słusznie nabytych. W uzasadnieniu skargi rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2016 r., poz. 1066 tj. ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj. ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniami art. 57a. Analizując skargę w tym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą się ostać z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć w związku z tym należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub 145 a § 1 kpa. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. W związku z tym w orzecznictwie i literaturze prawniczej podkreśla się, że przepisy dotyczące wznowienia postępowania wymagają rygorystycznego i ścisłego ich stosowania. Postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej ostateczną decyzją (a także określonymi postanowieniami). Granice wznowieniowego postępowania wyznacza zatem zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji (postanowienia). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 kpa). Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 kpa). Postanowienie o wznowieniu .postępowania otwiera następną fazę postępowania w sprawie wznowienia postępowania, to jest wszczyna tzw. postępowanie rozpoznawcze. Celem tego postępowania jest ustalenie istnienia podstawy wznowienia postępowania oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (postanowienia). Badanie sprawy o wznowienie postępowania w zakresie określonym w art. 151 § 1 i art. 151 § 2 kpa może zatem nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Z powyższego wynika, że postanowienie przewidziane w art. 149 § 1 kpa powinno dokładnie wyznaczać zakres wznowieniowego postępowania. Musi zatem określać nie tylko podstawy wznowienia, ale także indywidualizować, dokładnie oznaczać decyzje rozstrzygające sprawę, w której wznawia postępowanie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji dotyczyły uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2011 roku wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z/s w R. i odmawiającej przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego pomimo tego, iż w aktach sprawy nie ma postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego tym rozstrzygnięciem. Z akt wynika jedynie, iż postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 roku Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z/s w R. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 roku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego w W. z/s w R. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podnosi, iż w treści postanowienia o wznowieniu postępowania wskazano błędny numer decyzji i błędną datę jej wydania, jednakże z analizy postanowienia znak sprawy oraz uzasadnienia wynika, iż dotyczy ono wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności skarżącym na rok 2011. Należy wskazać, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Wszczęcie to następuje w drodze postanowienia, a odmowa w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Skoro art. 149 § 1 k.p.a. formalizuje wznowienie postępowania przez uzależnienie wznowienia od stosownego postanowienia, to nie może wznowić postępowania innego niż wskazanego w tym postanowieniu, ani doszukiwać się jego domniemanej treści. Taka interpretacja nie jest dopuszczalna w świetle art. 149 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W.. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Kierownika Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z/s w R., zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 149 § 1 oraz art. 151 § 1 kpa. Tym samym na obecnym etapie postępowania ocena pozostałych podniesionych w skardze zarzutów jest zbędna, gdyż pozostaje bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 132, art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.