V SA/Wa 781/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, działając na podstawie art. 37 § 1 i § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu zażalenia P.G. na niezałatwienie sprawy w terminie, uznał zażalenie za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, P.G. domagał się jego uchylenia, jako wydanego z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Jak wskazano zaskarżone postanowienie z [...] lutego 2018 r. uznające zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a. za nieuzasadnione, nie podlega jurysdykcji sądowoadministracyjnej, co czyni skargę niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 37 kpa w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257). Zgodnie bowiem za art. 16 "do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją administracyjną lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 brzmieniu dotychczasowym". Z akt sprawy wynika bowiem, że Skarżący złożył wniosek w dniu [...] kwietnia 2017 r., zaś sprawa nie została zakończona przed dniem wejścia w życie ww. ustawy ostateczną decyzją ani postanowieniem. Zgodnie z powołanym jako podstawa zaskarżonego postanowienia art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.), rozpatrując zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, organ wyższego stopnia może bądź wyznaczyć termin załatwienia sprawy (uznając zażalenie za uzasadnione), bądź uznać wniesione zażalenie za nieuzasadnione. Organ wyższego stopnia orzeka w tym przedmiocie w formie postanowienia na podstawie art. 123 k.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i § 2 k.p.a., nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie administracyjne, czy rozstrzygające istotę sprawy. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 k.p.a. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie ma charakter procesowy (incydentalny) wobec przedmiotu postępowania administracyjnego, a nie merytoryczny. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niezależnie bowiem od podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.). Konsekwencją powyższego jest utrwalona linia orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którą na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39; postanowienie NSA z 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 196463; postanowienie NSA z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11, LEX nr 741638), albowiem postanowienie tego rodzaju nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Przeciwdziałanie bezczynności organu lub przewlekłości postępowania następuje w ten sposób, że możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega natomiast odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, którego dotyczyło zażalenie. Skoro zatem na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, nie kończy ono postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to skarga jest niedopuszczalna. Pouczenie zawarte w kwestionowanym postanowieniu w zakresie jego niezaskarżalności jest prawidłowe. Stronie przysługuje bowiem skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu, nie zaś skarga na postanowienie organu wyższej instancji wydane na podstawie art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.